Panama

Panama od samego początku swego istnienia, była bardzo silnie związana z USA, zarówno pod względem politycznym jak i ekonomicznym, Uzależnienie to wzięło się z faktu, że USA chciało wybudować kanał łączący oba oceany, właśnie na terytorium Panamy. W zasadzie do wieku XX Panama pozostawała poza planami i aspiracjami wschodzącemu imperium, jednakże w planach pojawiła się chęć budowa kanału…
Tak więc, USA zainteresowało się niepodległościowymi dążeniami Panamczyków.
W owym czasie w Kolumbii trwała wojna domowa, pomiędzy konserwatywną władzą a liberałami, wtedy Stany Zjednoczone wkroczyły do boju, początkowo chroniąc jedynie linie kolejowe w Panamie, później rozbrajając wojska kolumbijskie na terenie Panamy aż w końcu zmusiły obie strony do zakończenia wojny i uznania niepodległości tego małego kraju przez rząd kolumbijski.

W 1903 roku, USA wynegocjowało pakt z Kolumbią, dotyczący budowy kanału panamskiego – obszar budowy miał być neutralną strefą pod strażą obu państw, jednak administrowanie nim na 99 lat powierzono by USA – panamczyków o zdanie nikt nie zapytał. Po mimo, że traktat nigdy oficjalnie nie wszedł w życie z powodu nie ratyfikowania go przez Kolumbię, na jego mocy USA do dzisiaj zarządza kanałem (jak i całą Panamą)
Od tego momentu, wojska praktycznie zaczęły okupować Panamę, narzucając swoją własną władzę(np. poprzez nadzorowanie przez US Army wyborów w 1910 i 1918 roku) oraz zajęcie miast Panama i Colon.
Cała administracja panamska, została podporządkowana Stanom Zjednoczonym, w kraju, wzorem z Ameryki, wprowadzono system segregacji rasowej, rdzenni mieszkańcy Panamy oraz Murzyni, zostali pozbawienie wszelkich praw politycznych i społecznych(np. nie mogli wykonywać zawodów wymagających wyższego wykształcenia, czy brać udziału w życiu politycznych oraz wzorem z USA wprowadzono np. oddzielny transport, toalety itd.), do tego państwo panamskie pogrążyło się w przeogromnej biedzie, spowodowaną, dominującą rolą USA w tym kraju, ale również brakiem opieki socjalnej, czy nawet systemu szkolnictwa.
W owym czasie, USA zawarło z Panamą kilka traktatów o wspólnej pomocy(33 i 55). W podporządkowaniu tego kraju posunęli się tak daleko, że wymusili na rządzie Panamy przyjęcie dekretu o wywieszaniu flag(62). Na mocy dekretu obok flagi Panamskiej na budynkach rządowych musiała wisieć również flaga USA.

Relacje pomiędzy państwami zaczęły się pogarszać od ostrzelania przez amerykanów, ludności cywilnej w styczniu 1964 roku. Kulminacyjny był rok 1977. W tym roku władzę przejął gen. Torrijos. Który zniósł system segregacji rasowej, rozwinął gospodarkę Panamy, powodując wzrost gospodarczy oraz wyrywając się spod skrzydeł USA.

Kiedy Torrijos, zaczął się wymykać spod kontroli administracji Reagana, zginął w nie jasnych okolicznościach – oficjalnie jego samolot rozbił się o skały(1983) i pomimo, iż wszyscy świadkowie tej tragedii, zeznali iż widzieli jak samolot eksplodował w powietrzu, oficjalne śledztwo stwierdziło katastrofę.

Błyskawicznie władzę przejął Noriega, z dużą pomocą CIA, mianując siebie naczelnym wodzem armii, wprowadzając politykę podporządkowania wobec USA oraz politykę oszczędności(cofnięcie reform gospodarczych i socjalnych). Konsekwencją tej polityki było pogorszenie się sytuacji materialnej panamczyków.

Noriega

Noriega od późnych lat 60-tych znajdował się na liście płac, agentów CIA, po mimo faktu, iż był jednym z najważniejszych pośredników w handlu kokainą pomiędzy Kolumbią a mafią w USA. Do tego stopnia był on potrzebny USA, iż przymykali oni oczy na jego związki z narko-biznesem. Nawet ówczesny szef CIA, G. Bush zwiększył mu pensję o 20tys. Dolarów rocznie.

Początkowo Noriega, całkowicie podporządkował się administracji Regana. Udzielił mu pomocy w walce z Sandinistami i z innymi rewolucjonistami w Ameryce Środkowej. W 1986 roku, nastąpił krach “braterskich” stosunków z USA. W tym roku, dyktator Panamy zorganizował  konferencję pokojową pomiędzy państwami ameryki łacińskiej, co było, zdecydowanie, nie na rękę USA. Zaprzestał prowadzenia polityki z wytycznych USA oraz rozpoczął politykę socjalizacji Panamy. Stosunki, jeszcze bardziej się zaostrzyły w 1988 roku, po nieudanym puczu zorganizowanym przez  CIA. Konsekwencją nie udanego puczu było narzucenie embarga na Paname przez USA.

Wybory w 1989 roku

Oprócz Noriegi, startowało w nich jeszcze trzech kandydatów opozycji. Głownym kandydatem był G. Endara – agent CIA, który dostał 10 mln dolarów za start w wyborach.
Wobec coraz gorszej sytuacji panamczyków (głównie przez embargo), wygrała opozycja – na wieść o tym Noriega wprowadził stan wojenny w państwie oraz “rozpędził” on manifestacje opozycji a samych kandydatów policja Noriegi ciężko pobiła.

Krok ten spowodował, iż dał on pretekst amerykanom , na rozpoczęcie przygotowań do inwazji w “obronie demokracji oraz obywateli amerykańskich”. Jest to o tyle śmieszne, że reżim na Panamie został przecież narzucony przez USA, dodatkowo żaden z obywateli amerykańskich nie znajdował się w jakimkolwiek niebezpieczeństwie, a prawdziwych celów i przyczyn inwazji, należy szukać w czym innym.

Pierwszym i najważniejszym powodem inwazji, była chęć utrzymania kanału panamskiego, który jest bez wątpienia najważniejszym punktem tranzytowym, pomiędzy dwoma wybrzeżami USA. Traktat z 1903 roku, mówił, bowiem, że po 2000 roku, armia panamska powinna przejąć kontrolę nad kanałem lecz jeżeli Panama nie byłaby w stanie spełnić tego warunku , to znajdował by się on pod kontrolą USA, na bliżej nie określony czas.
Kolejnymi przyczynami są oczywiście, chęć utrzymania Panamy w swojej strefie wpływów, przejęcie kontroli nad portami panamskimi jak i również zademonstrowanie swojej siły, iż “teraz liczy się tylko jedno mocarstwo” a także był to poligon doświadczalny dla nowych typów broni przed inwazją na Irak.

Metody działań wojennych

W ciągu pierwszych trzech godzin po rozpoczęciu inwazji, siły US Army wystrzeliły około 20 tys. pocisków rakietowych oraz bomb, różnego typu, co spowodowało zniszczenie trzech, najbiedniejszych, dzielnic w Panama City.
Wkraczający Marines, rozpoczęli systematyczne podpalanie miasta, w celu sterroryzowania ludności oraz zmuszenia panamskich żołnierzy do kapitulacji(budynki panamskie są bardzo blisko siebie umieszczone, dzielą ich wąskie uliczki i niskie balkony, co powodowało, że znający doskonale ten obszar, żołnierze panamscy przemieszczali się bardzo szybko, po budynkach, uliczkach itd.).

Pomimo licznych zdjęć, relacji świadków oraz materiałów Video, armia USA do tej pory nie przyznaje się do tego procederu.

Liczba ofiar bombardowań, represji oraz ofiar zabaw amerykańskich ”chłopców” według niezależnych organizacji humanitarnych sięga od 2 do 4 tysięcy osób, należy również wliczyć około 30 tys. osób pozbawionych dachu nad głową.
US Army aby skutecznie ukryć, rzeczywistą liczbę ofiar, od razu po zajęciu Panama City, zajęli wszystkie rozgłośnie radiowe, stacje telewizyjne, gazety, nie wpuszczali dziennikarzy na teren przez 3 dni po zajęciu miasta(nawet zaproszonych przez siebie), a jedyny dziennikarz, który wszedł na teren miasta i sfotografował ofiary, następnego dnia został zastrzelony ! Według naocznych świadków, amerykanie aby jak najszybciej pozbyć się zwłok, buldożerami, spychali je do oceanu, zajęli kostnice a także, amerykańscy żołnierze jeździli w panamskich karetkach.

Jeszcze przed inwazję, w sztabie dowództwa USA, G. Endara złożył przysięgę prezydencką, natychmiast po ustanowieniu marionetkowych władz, USA rozpoczęli walkę z prawdziwą opozycją panamską, czyli z socjalistami i lewicą.
Łącznie w obozach filtracyjnych zamknięto około 7 tys. Osób, znaleźli się wśród nich socjaliści, komuniści, obrońcy praw człowieka, dziennikarze a także nauczyciele oraz lekarze.

Media Amerykańskie

W tym samym czasie, kiedy w Panamie dokonywała się rzeź, amerykańskie media rozpoczęły akcję propagandową skupiając się na poszukiwaniach “największa handlarza narkotyków” – Noriegi. Nie wspominając nawet o bombardowaniach, ofiarach – do tej pory USA utrzymuje, iż liczba ofiar nie przekroczyła 250 osób.

Spowodowane jest to amerykańskim systemem medialnym, który jest strasznie cenzurowany, przez cenzurę kapitału, któremu, zdecydowanie, na rękę była inwazja na Panamę, tak więc skutecznie manipulowali oni przekazywanym obrazem.

Po wojnie

Marionetkowa prezydentura nie cieszy się żadnym poparciem wśród społeczeństwa, dodatkowo do tej pory nie odbudowano zniszczonych rejonów miast jak i nie zapewniono ich, mieszkańcom, chociaż podstawy racji bytu.

W powyższym artykule nie staram się bronić Noriegi, gdyż był to bez wątpienia zbrodniarz i prawicowy radykał, dodatkowo będąc jedną z ważniejszych postaci narko-biznesu. Ale należy wsiąść pod uwagę, przyczyny, cele oraz sposób prowadzenia przez USA polityki wobec tego państwa, która zakończyła się inwazją, na której ucierpiała bez wątpienia populacja Panamy natomiast elity jeszcze bardziej się bogacąc.

Reklamy

3 comments

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s