Komentarzy na temat osławionego (już) projektu ustawy dot. szkolnictwa wyższego autorstwa Barbary Kudryckiej jest co niemiara. Gdy w czerwcu po raz pierwszy przedstawiono tę idee, niemal wszystkie media o tym pisały, dyskutowały i przekonywały. Wszystko to jednak odbyło się w jednym tonie – zachwytu nad projektem bez krzty krytyki lub głębszego analitycznego myślenia.

Największe obawy i kontrowersje budzi wprowadzenie odpłatności tzw. multistudiowania (czyli konieczności naniesienie opłaty za studiowanie drugiego kierunku jeżeli pierwszy jest bezpłatny).

Barbara Kudrycka | zdjęcie dziennik.pl

Ministerstwo twierdzi, że nowy projekt ma na celu przede wszystkim zwiększenie dostępności studiów wyższych poprzez zwolnienie kilkudziesięciu tysięcy bezpłatnych miejsc (około 80 tys) zajmowanych obecnie przez tzw. multistudentów dla studentów biednych, z małych miast lub wsi. W tym miejscu rodzi się pierwszy paradoks – pomimo szlachetnych deklaracji projekt ten i tak zwiększy dysproporcje pomiędzy bogatymi a biednymi oraz miastem i wsią.

Jakim naiwnym należy być by móc sądzić inaczej ? Zapisy projektu nie tworzą żadnych gwarancji na to by to biednym lub studentom ze wsi przypadły te miejsce. Czy ktoś z nas słyszał by w projekcie znalazły się zapisy o punktach za pochodzenie lub wprowadzenie parytetowych list rekrutacyjnych ?

Nie przewidziano nawet jakiegokolwiek ułatwienia dla uboższych. Poza ułatwieniami nie obejdzie się bez reformy szkolnictwa, która przestałaby dyskryminować wieś i ubogich (których nie stać na takie warunki uczenia jak zamożnych). Dlatego przy obecnym modelu szkolnictwa miejsca te przypadną głównie zamożnym studentom, których stać jest na korepetycje. Wniosek nasuwa się sam; jest to kolejny projekt PO leżący wyłącznie w interesie bogatych.

Przejdźmy do najbardziej spornego zapisu; odpłatności za studiowanie drugiego kierunku. Ministerstwo podkreśla, że ma to zwiększyć równość szans. Dosyć dziwna, jeżeli nie wywrotna argumentacja. Przecież dzisiaj można studiować dwa kierunki za darmo. A więc biedniejsi jak i zamożniejsi mogą mieć po dwa (albo i więcej) kierunków nie naruszając swojego czy rodziców budżetu.

W takim więc razie jak wprowadzenie odpłatności ma zwiększyć tę mityczną „równość szans” ? Prowadzi to raczej wprost do odwrotnych skutków – tylko studentów z bogatych domów będzie stać na studiowanie dwóch kierunków. Dla biednych powstanie bariera finansowa, która dla wielu będzie nie do przejścia. W ten sposób faworyzuje się bogatych, którzy skończą dwa-trzy kierunki i będą mieć łatwiejszy start w życiu.

Ta rzekoma walka o „równość szans” właściwie jej zaprzecza oraz co gorsze – zwiększa dysproporcje pomiędzy bogatymi a biednymi zaprzeczając przy tym idei wolności studiowania.

Pani Mister wyraźnie brak wizji co do reformy szkolnictwa wyższego i dostosowania go do wymagań XXI wieku. Zamiast tego próbuje zmieść ten problem pod dywan. Powiedzmy sobie wprost – cały problem wyższych szkół bierze się z faktu, że są niedofinansowane i uczą zgodnie z archaicznymi metodami nauczania. Konieczna jest gruntowna reforma systemu, zniesienie odpłatności za studia wieczorowe (i zaoczne) i zwiększanie miejsc na studiach dziennych – by rzeczywiści zagwarantować równy i wolny dostęp do szkolnictwa. Ponadto potrzebna jest rozbudowa systemu stypendiów socjalnych, budowa tanich akademików i system grantów na prowadzenie badań.

Są to niestety tylko czcze marzenia. Projekt ustawy zakłada za to ustawowe ustalanie limitu miejsc na uczelniach publicznych. Nie mam wątpliwości co do tego, że jest to przymiarka do komercjalizacji systemu edukacji wyższej i obcięcia funduszy przeznaczane na publiczne szkoły. Przy niższych limitach miejsc, bardzo zyskają (finansowo) niepubliczne szkoły wyższe, które dzięki większym zasobom finansowym będą mogły wygrać rywalizacji z państwowymi uczelniami.

Ratusz Warszawy obiecywał warszawiakom darmowy dostęp do internetu. O ostatniej jednak chwili, miasto wycofało się z tego pomysłu argumentując to wysokimi kosztami budowy sieci , wynoszącymi około 30 mln złotych, które:

były zarezerwowane w Wieloletnim Planie Inwestycyjnym, jednak musieliśmy wprowadzić do niego oszczędności – dodaje rzecznik. Według słów rzecznika miasto nie jest w stanie samo wyłożyć tak dużej kwoty.

Tymczasem wczoraj obiegła cały kraj informacja o tym, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, Hanna Gronkiewicz Waltz nie wycofała się z pomysłu wydania 58 mln zł na nagrody dla miejskich urzędników i to mimo czasów kryzysu, oszczędzania, cięć budżetowych…

Od razu wiadomo przynajmniej dlaczego zrezygnowano z darmowego internetu… aż słów brak na co się dzieje w mojej Warszawie.

O darmowym internecie w Warszawie poczytacie tutaj.

Warszawscy radni przegłosowali wczoraj nowy stat miasta stołecznego Warszawa, w preambule którego radni oddają się w opiekę… bożą. Niestety gdy czytam po raz kolejny zachwycenie radnych PO i PiS tymże dokumentem a raczej jego odwołaniem do Boga, mam wrażenie że Polska się cofa w rozwoju, nie będę prawić o tym jak nasz kraj się klerykalizuje, jak Kościół zdobywa coraz większą władzę ale o czysto praktycznym punkcie widzenia na tę sprawę, bowiem wydaje mi się to karygodne by odwoływać się w ogóle do Boga, a tym bardziej do “jedynego i słusznego”, w mieście które z natury jest laickie, będące centrum kulturowym oraz wyznaniowym wielu, nie chrześcijańskich, obrzędów religijnych (Żydzi, Muzułmanie, Buddyści), dla których ten zapis jest zwyczajną dyskryminacją – jak czytelniku byś się czuł, będąc Katolikiem, gdyby w statut miasta wpisano by odwołanie do Allaha ? Za pewne tak samo jak czuje się warszawski muzułmanin gdy miasto odwołuje się do chrześcijańskiego Boga.

Przez grzeczność nie napiszę tylko o prostym fakcie, iż w Konstytucji RP, mamy napisany bardzo mądry artykuł, o ładnym numerze “25″, który jasno definiuje rozdzielność Państwa od Kościoła, szkoda tylko że jest On powszechnie łamany.

W dodatku zapis ten niesie za sobą wiele zagrożeniem dla postrzegania miasta → pomijam kwestię że wiele organizacji żydowskich, islamskich może po prostu przenieść swoje siedziby do innych miast (co byłoby stratą finansową dla miasta), to również inwestorzy, którzy i tak niespecjalnie lubią Warszawę, mogą przestać inwestować i Warszawa faktycznie, w ich oczach, może stać się pipidówkiem, dwie stacje za Kutnem, bowiem co to za miasto, którego władza poddaje się pod opiekę Bożą – nienormalna,  niezaradna, niezdarna, nieumiejętna ?

Czy w standardach europejskich, do których PO lubi się odwoływać jest to do pomyślenia ? Nie, zdecydowanie nie – tamtejsze państwa są z natury świeckie, by zapobiegać zbyt dużej władzy Kościołów, by zapobiegać konfliktom religijnym i społecznym. To jest nie do pomyślenia, nawet kler, np. francuski, żąda jeszcze większej sekularyzacji od państwa – być może jest to znacząca różnica mentalna, świadomościowa ale my zamiast iść naprzód ciągle się cofamy.

Forum Młodych PiS zaproponowało by wokół Pałacu Kultury i Nauki, stworzyć brytyjski odpowiednik Hyde Parku, na którym każdy swobodnie mógłby wypowiedzieć swoje zdanie a wszystkie manifestacje w obrębie Placu Defilad nie musiałyby być legalizowane, jest jednak jedno ale… nie wolno byłoby się wypowiadać, tak jak w Wielkiej Brytanii, źle na temat głowy państwa. Cóż, nie trudno jest mi się oprzeć wrażeniu że coś tu jest, jakiś haczyk, jakiś bubel oczywiście pomijając kwestię realności zrealizowania w Warszawie takiego pomysłu(acz w Lublinie mały skwer na zasadzie HydePark działa).

Z drugiej strony muszę przyznać iż inicjatywa jest świetna, teren autonomiczny na którym można wyszczekać na wszystko i na wszystkich, to mi gra !

Waldemar Fydrych – “Major” z Pomararańczowej Alternatywy: To bardzo dobry pomysł. W naszym Hyde Parku trzeba będzie zastosować taką samą zasadę jak w Londynie: można obrażać wszystkich poza królową angielską. 

A jakby ktoś nie wiedział co to “Hyde Park” to proszę: http://pl.wikipedia.org/wiki/Hyde_Park