"Międzynarodowy terroryzm", za: CIA

Potwierdzają się informacje o aresztowaniu piątki (zatrzymanie szóstego aktywisty nie zostało potwierdzone) serbskich anarchistów  oskarżanych o “międzynarodowy terroryzm“. Pretekstem do zatrzymań anarchistów, w tym sekretarza IWA – AIT, stało się bez zasadne oskarżenie ich o rzucenie butelki z benzyną (w skutek powstała “pajęczyna” na szybie) oraz narysowanie słynnego “A” w kółeczku na budynku ambasady greckiej, co miało stanowić gest solidarności z prowadzącym głodówkę w więzieniu Thodorisem Iliopoulosem.

Zarzut co najmniej absurdalny, ale stanowi on kolejny dowód na to o czym mówili wszelcy obrońcy praw człowieka od kilku lat – “walka z terroryzmem” służy jedynie jako pretekst oraz środek do represjonowania “niepokornych”, “niewygodnych“, kwestionujących “kapitalistyczny porządek” czy nie godzących się z wyzyskiem, nierównościami oraz niesprawiedliwością.

Zatrzymani serbscy anarchiści

Naprędce spisywane “antyterrorystyczne ustawy” w niemal wszystkich państwach świata dostarczają wyłącznie nowych środków i prawnych narzędzi do represjonowania czy wręcz terroryzowania działaczy społecznych i aktywistów wszelkiej maści. I tak np. w USA prawo to dopuszcza tortury (ale ich zastosowanie musi odbywać się poza terytorium USA), możliwość podsłuchiwania każdego, uwięzienie bez procesu i formalnego zarzutu, możliwość “kontrolowania form komunikacji elektronicznej” (czyli szpiegowanie popularnych komunikatorów, poczty elektronicznej czatów, etc) bez formalnego powodu i zgody prokuratora.

Dodajmy do tego, iż przed kilkoma laty, nie przypadkowo, zarówno US Army jak i większość amerykańskich agencji (FBI, CIA, etc) wykreśliły z własnych regulaminów definicję “terroryzmu“. Wniosek nasuwa się sam -  terrorystą może stać się każdy kto kwestionuje obecny porządek. Dla przykładu w kwietniu bieżącego roku, dla władz amerykańskich, podejrzanym o terroryzm został dziennikarz francuskiego “La Mond Diplomatique“ – Hernando Calvo Ospina, bo raczył “potępić” USA.

W brytyjskiej ustawie znalazł się jeszcze lepszy “kwiatek“. O wspieranie terroryzmu może zostać oskarżony każdy, kto “gromadzi lub rejestruje informacje każdego typu, które mogą być użyteczne dla osób przygotowujących lub dokonujących akty terrorystyczne“. Wystarczy, że zrobimy sobie pamiątkową fotografię na tle Big Bena i możemy zostać pociągnięci do odpowiedzialności. Czyż to nie absurd ?

A czy absurdem nie jest stale rosnący poziom kontroli społecznej w postaci wszechobecnych kamer ? Wielka Brytania jest krajem, w którym działa prawie połowa wszystkich kamer świata a czy a czy wykrywalność przestępczości rośnie ? Czy udało im się powstrzymać zamachy z 7 lipca ?

Polski projekt jest nie wiele łagodniejszy – ułatwia ekstradycję “podejrzanych o terroryzm” do państw gdzie tortury są stosowane (np. Egiptu – wystarczy więc, że z tego kraju ucieknie represjonowany związkowiec i Egipt zażąda jego ekstradycji pod płaszczem “walki z terroryzmem“), umożliwia nieograniczoną inwigilację obywateli (zarówno w tradycyjnej formie jak i elektronicznej) a nawet zatrzymać osobę w areszcie na 96 godzin bez postawionego jej zarzutu.  Jak to ujął wiceminister A. Rapacki, nowe prawo jest potrzebne, bo:

w każdym z obszarów (starego) są luki

Nie trudno wyobrazić sobie przeciwko komu to prawo zostanie zastosowane – stanie się biczem na niewygodnych. Ma ono rozbić jakąkolwiek opozycję społeczną, bo przecież “pospólstwo” nie może zagrozić władze “oświeconych elit” oraz kapitału. Prawo zawsze było na swoim miejscu i pełniło jedno i niezmienne zadanie- chronić interesów bogatych i rządzących. Cóż, kamienicznicy już pewnie sobie rączki zacierają i modlą się po nocach by nowe ustawy weszły w życie  – działaczy organizacji lokatorskich masowo będzie można oskarżać o działalność terrorystyczną i bez zarzutów zatrzymywać.

Tak jest i w przypadku Serbii – aresztowanie szóstki ludzi, którzy najpewniej nic nie mają wspólnego z tym aktem “terroryzmu”, nie jest przypadkowe. Anarchosyndykalizm wśród serbskiego ruchu robotniczego staje się coraz bardziej popularny, tak więc rząd chce sobie poradzić poprzez ich kryminalizację w celu ich złamania i spowodowania klęski ich działań. Są to więc najzwyklejsze represje, niemal otwarcie skierowane wobec aktywistów.

Nie jest to jednak incydentalny przypadek – niemal na całym świecie od kilku lat możemy zaobserwować radykalizację działania państwowego aparatu terroru.

W przeciągu kilku tych lat wiele państw zaostrzyło swoje prawa “o demonstracjach” (u nas dokonano tego za czasów SLD), ogranicza się pluralizm związkowy (min obecnie PO konsekwentnie do tego dąży), wiele państw przyjmuję zasadę “zero tolerancji“  a policja coraz częściej i chętniej sięga po broń wymierzoną w biednych; we Francji, Grecji czy ostatnio Brazylii wspierana aparatem sądowniczym i prawnym (w Polsce w przygotowaniu jest projekt ustawy pozwalający policji  min. oddać strzał bez ostrzeżenia).

Niezmiennie podstawowym filarem anarchosyndykalizmu pozostaje idea „strajku generalnego”. Jest on postrzegany jako najlepszy środek dla wyzwolenia klasy robotniczej oraz jako najbardziej skuteczna metoda walki z kapitalizmem i ze wszystkimi patologiami jakie ze sobą niesie. Aż w końcu pojmowany jest jako sposób uwolnienia ludzi od tyrani państwa. Mówiąc wprost – „strajk generalny” tożsamy jest z rewolucją społeczną lub traktowany jest jako jej początek.

Moja niepewność w tym wymiarze wynika z faktu, iż idea tegoż strajku, podobnie jak sam anarchosyndykalizm, nie pozostała obojętna na upływający czas i ulegała mniejszym bądź większym zmianom, które wynikają z wielu czynników.

Można wręcz wysnuć wniosek, iż to właśnie stosunek do strajku generalnego pozwalana nam rozróżnić pierwotny anarchosyndykalizm a jego współczesną wersją. Bo o ile początkowo utożsamiano idee „strajku generalnego” z rewolucją społeczną, to późniejsi anarchosyndykalizm ograniczyli jego rolę, w dużej mierze pod wpływem praktyki, do preludium rewolucji społecznej włączając min. możliwość walk zbrojnych (co początkowo odrzucano¹).

Narodziny idei

Przyjęto uważać, iż idea strajku generalnego narodziła się wraz z powstaniem syndykalizmu. Jest to nie do końca słuszne podejście. Róża Luksemburg, cytując Engelsa, wskazywała, iż to już „czartyści” w 1837 roku sformułowali idee „świętego miesiąca” – czyli strajku ogólnokrajowego jako metody walki². Przytoczyła jednocześnie całą krytykę Engelsa pod adresem idei rewolucji i roli strajku w myśli Bakunina;

„Strajk powszechny jest w programie bakuninowskim dźwignią, którą się uruchamia dla zapoczątkowania rewolucji społecznej. Pewnego pięknego poranku wszyscy robotnicy wszystkich zawodów jakiegoś kraju albo nawet na całym świecie porzucają pracę i najdalej w ciągu czterech tygodni zmuszają w ten sposób klasy posiadające albo do poddania się, albo do uderzenia na robotników, tak że ci mają wtedy prawo bronić się i obalić przy tej sposobności cały stary ustrój społeczny(…)”

Oczywiście nie możemy poważnie traktować pracy Róży Luksemburg – jednym z głównych jej celów była chęć skompromitowania anarchistycznej idei strajku generalnego. W tym celu naciągała, przeinaczała lub pomijała niewygodne fakty. Przede wszystkim jednak nie potrafiła zrozumieć sensu odrzucenia strajku jako elementu walki politycznej. Dlatego można powiedzieć, iż różnice pomiędzy jej „strajkiem masowym” a syndykalistycznym „strajkiem generalnym” pozostają diametralne i wymagają one krótkiego wyjaśnienia.

Najważniejsze różnice dotyczą sfery „walki politycznej” oraz w nieco w mniejszym stopniu „rewolucji”. Syndykalizm spontanicznie i zgodnie ze swoją naturą odrzuca „politykę” i „walkę polityczną” ponieważ jak twierdził Pelloutier:

„Żadnej polityki, polityka to bowiem źródło podziałów, przegniłych kompromisów, przede wszystkim zaś alienacji od społeczeństwa”³.

Acz nie tylko. Zdaniem syndykalistów nie da się pogodzić „walki politycznej” z walką rewolucyjną o wyzwolenie ludzkości z pręgierza państwa i kapitalizmu. Oznaczałoby to konieczność wejścia do systemu a tym samym pójścia na kompromisy. Efekt tego byłby mizerny, ponieważ tylko osoby najbardziej naiwne mogłyby sądzić, iż burżuazja dobrowolnie zrzeknie się swojej władzy (jeżeli nie widzi w tym interesu) i pozwoli na zniesienie systemu kapitalistycznego. W końcu jej jednymi celami pozostaje dbanie o interesy kapitału i umacnianie własnej pozycji kosztem proletariatu.

Luksemburg widziała to jednak inaczej. Dla niej „strajk masowy” był wyłącznie wstępem do walki politycznej proletariatu. Nie stanowił on więc elementu walki rewolucyjnej a nawet części procesu wyzwalania klasy robotniczej. Jedynym jego zadaniem było umożliwienie partiom, które uważały się za robotnicze udziału we władzy do czego swoje dążenia ograniczały partie socjaldemokratyczne w Europie Zachodniej począwszy od lat 80-tych XIX wieku.

W końcu sama R. Luksemburg padła ofiarą własnej naiwności. Została zamordowana z rozkazu partii socjaldemokratycznej, która za przyzwoleniem klas uprzywilejowanych stworzyła w 1918 roku rząd tylko po to by stłumić nastroje rewolucyjne w Niemczech.

Innym, często przewijającym się argumentem XIX wiecznych marksistów oraz szerokiego spektrum socjalistów było interpretowanie syndykalistycznego „strajku generalnego” jako jednorazowego aktu, który w ciągu jednej chwili zreorganizuje stosunki społeczno – polityczne. Uważali, iż w ten sposób obnażają naiwną „wiarę” anarchistów.

Marksiści (w tym także Engels) nie dopuszczali do siebie myśli, iż „strajk generalny” jest długim procesem historycznym, który rozpoczyna się od strajku i paraliżu władz państwowych i kapitału, przechodzącym następnie w fazę samorządu robotniczego dokonując ostatecznie rewolucji społecznej. Na pewno nie jest to więc jednorazowy akt.

Wracając jednak do głównego tematu artykułu to pomimo faktu, iż idea strajku generalnego narodziła się wcześniej niż sam syndykalizm to właśnie syndykalizm nadał jej centralnego znaczenia oraz rewolucyjnego wymiaru. Takiego wymiaru „strajk generalny” nabrał za sprawą: Georgesa Sorela, Fernanda Pelloutiera, Emile Pougeta, Rudolfa Rockera oraz Ralpha Chaplina.

Pouget, Pelloutier, Rocker

Wywodzili się oni z różnych środowisk politycznych. Pelloutier był socjalistą, którego w stronę anarchizmu pchnęło obrzydzenie parlamentaryzmem oraz kompromisowość francuskiej partii socjalistycznej, której (na domiar złego) posłowie zamieszani byli w aferę korupcyjną wokół budowy Kanału Panamskiego⁵.

Pouget od najmłodszych lat uważał się za anarchistę. Jako jeden z pierwszych wyrażał konieczność tworzenia i wchodzenia anarchistów do syndykatów i całkowicie niezależnie od Pelloutiera wysuwał bardzo podobne koncepcje co on.

Największe kontrowersje budzić może w tym gronie obecność G. Sorela. W końcu ciężko jest bez cienia wątpliwości zaliczyć go na poczet myślicieli syndykalistycznych bądź anarchosyndykalistycznych. Sorel zbyt stały w poglądach nie był zmieniając kilkakrotnie orientację; od marksisty po anarchistę, od anarchizmu po bolszewizm stając się nawet ulubieńcem B. Mussoliniego.

Niemniej jesteśmy w stanie wyróżnić pewien okres, w którym Sorela możemy uznać za być może myśliciela anarchosyndykalistycznego, kiedy to zafascynował się ideą syndykatów zaraz po śmierci Pelloutiera.

Czym jest strajk generalny ?

Piotr Laskowski w „Szkicach z dziejów anarchizmu”⁶ następująco definiuje „strajk generalny”:

„Strajk generalny, czyli powszechne i równoczesne porzucenie pracy przez wszystkich pracujących, będzie natomiast tożsamy z rewolucją. Rewolucja, która nastąpi nie zastąpi jednego państwa innym, choćby socjalistycznym, lecz zniesie wszelkie formy władzy”.

Trzeba przyznać, iż jest to bardzo ogólna definicja strajku generalnego, która nie wyjaśnia nam jego istoty, sensu oraz natury. Znacznie głębiej czyni to „Yak”⁷ w portalu CIA;

„Gdy lokalne strajki przerastają w strajk generalny, obejmujący cały kraj lub przynajmniej wszystkie ważniejsze jego ośrodki przemysłowe, władza przechodzi w ręce robotników zrzeszonych w niezależnych komitetach strajkowych. Państwo ze swoją biurokracją i „siłami porządku” jak i prywatni kapitaliści ze swoimi nadzorcami produkcji, zostają sparaliżowani. Samorząd wytwórców zastępuje aparat państwowy. Władza, jaką pracownicy zdobywają w czasie strajku jest wprawdzie tylko władzą negatywną, władzą polegającą na zatrzymaniu produkcji – ale zatrzymanie produkcji jest potrzebne, aby było można ponownie ją uruchomić, ale już w ramach innych stosunków między pracownikami i ich grupami.”

Jednak nawet tak przedstawiona definicja nie wyjaśni nam wszystkiego. Dlatego w pozostałej części artykułu postaram się zająć większością niejasności oraz zagłębić się w naturę „strajku generalnego”, w dużej mierze opierając się na pracy „General Strike” autorstwa Ralpha Chaplina⁸ z 1933 roku.

Dlaczego nie reformizm ? (klęska socjaldemokracji)

Wszystkie formy syndykalizmu odrzucają walkę polityczną. Nasuwa się pytanie; czemu ?

Odpowiedź jest prosta; bo w obliczu obecnego systemu walka polityczna (rozumiana jako parlamentaryzm) jest nie tylko bardzo ryzykowana, ale przede wszystkim mało skuteczna.

Oczywiście można wierzyć, iż jakaś partia socjalistyczna drogą parlamentarną obali kapitalizm – lecz spoglądając realistycznie wydaje się to raczej mało prawdopodobne. W końcu klasa uprzywilejowana nie pozwoli by pozbawić jej władzy czy bogactw na drodze reform socjalnych. Stanowi to jeden z najbardziej logicznych argumentów przemawiających za ideą „strajku generalnego”.

Irracjonalność „budowania socjalizmu” na drodze reform parlamentarnych udowadniały przez ostatnie 100 lat same partie nazywające siebie „socjalistyczne” bądź „socjaldemokratyczne”, które już dawno (w większości) porzuciły takowy zamiar, zamieniając go na budowanie „kapitalizmu z ludzką twarzą”, którego tworzenie ułatwić miał szeroki konsensus społeczny i klasowy po II WŚ, stopniowo odrzucany począwszy od lat 70-tych.

Socjaldemokracja uwierzyła, iż możliwa stanie się budowa społeczeństwa lepszego, bardziej humanistycznego (i humanitarnego) w obrębie kapitalizmu po odrzuceniu części jego natury i naprawy „kilku” sprzeczności. Tak więc sądzono, iż możliwe staje się zmniejszenie wyzysku, niesprawiedliwości społecznej, hierarchii społecznej czy też zmniejszenie zależności pracownika od pracodawcy w ramach systemu. W istocie mimo sukcesów tej idei w wielu krajach, państwa które zdecydowały się na budowę tego systemu po prostu eksportowały nierówności, wyzysk czy niesprawiedliwość do państw trzeciego świata⁹.

Dlatego możemy z czystym sumieniem powiedzieć, iż ten sposób patrzenia jest błędny (chociaż na pewno można go rozpatrywać w kategoriach mniejszego zła) i jak zauważył S. Amin¹⁰ – zmiana istoty kapitalizmu jest praktycznie nie możliwa ponieważ w przeciągu ostatnich 200 lat zmieniła się jego logika. To co dawniej dla kapitalistów było środkiem (środki produkcji, kapitał) obecnie stało się celem. W związku z tym ujawnia się z całą stanowczością marksowskie „prawo zubożenia”. Z jednej strony mamy do czynienia z niespotykaną akumulacją kapitału w rękach garstki ludzi, z drugiej strony strony niewyobrażalną biedą przerażającej większości.

To co jest jednak najbardziej przerażające to to, że obecny rozwój sił wytwórczych oraz poziom techniki spokojnie mógłby zaspokoić potrzeby materialne całej ludzkości. Pomimo tego przeważająca część mieszkańców ziemi żyje w ubóstwie lub jest nim zagrożona.

Recepta jest prosta; dla dobra rodzaju ludzkiego, Amin proponuje jak najszybsze odrzucenie kapitalizmu. Lecz i w tym nasza „socjaldemokracja” ma problem – dla niej kapitalizm jest jak „prawo grawitacji”, z którym (chcąc lub nie) musimy żyć. Akceptuje neoliberalne hasło „there is no alternative” (słynna TINA – „Nie ma żadnej alternatywy”) rzucone przez M. Thatcher. Nie dostrzegając tego, iż kapitalizm jest osadzony w historii – posiada swój początek a wszystko co ma swój początek musimy mieć również i koniec.

Dlatego możemy powiedzieć, że dzisiejsza „socjaldemokracja” nie tylko odrzuciła chęć „budowy socjalizmu”, ale nawet „kapitalizmu z ludzką twarzą” bezkrytycznie zgadzając się z neoliberalnymi dogmatami przechodząc na pozycje „trzeciej drogi”. Czyli nie ma już w zasadzie „socjaldemokracji” są tylko partie „socjaldemokratyczne” w służbie kapitału i bogatych.

Przyjęły one retorykę prawicy; stale wspominają o cięciach socjalnych, o uplastycznieniu kodeksu pracy, deregulacji, prywatyzacja wszystkiego…

Nie mniej ważne wydaje się być zagadnienie „opinii publicznej”, które poruszył R. Chaplin i które współcześnie wydaje się być jeszcze bardziej istotne. Słabą stroną „walki parlamentarnej” pozostaje fakt, iż jej powodzenie zależne jest od „opinii publicznej” kształtowanej w decydującym stopniu przez media. Media te znajdują się przecież w rękach ludzi kapitału i ich interesom są one podporządkowane. Nawet najlepsze programy polityczne, charyzmatyczne jednostki walczące w „słusznej sprawie” kontestujące obecny system pozostaną bezradne w obliczu prywatnej kontroli mediów.

Wystarczy przeanalizować ton neoliberalnych mediów ostatnich dni – „Gazeta Wyborcza” bez ukrywanego entuzjazmu wspiera rządowy plan „ograniczenia liczby związków zawodowych”¹¹ oraz donosi o „przepychu wśród związkowców KGHM”¹². Nie zważa nawet na fakt, że ograniczanie pluralizmu związkowego nie tylko uderza w interesy robotnicze acz uderza także w „wartości liberalne”, które (podobno) tak ochoczo wspiera.

Dlaczego strajk ?

Bo strajk jest naturalnym, wręcz instynktownym orężem klasy robotniczej oraz tak naprawdę – jednym który posiada. Oczywiście syndykaliści wytworzyli również swoisty etos robotnika i przemysłu i np. wg Chaplina już samo otoczenie proletariatu maszynami produkcyjnymi (i udział w cyklu produkcyjnym), kapitalistami zmusza robotników do myślenia w kategoriach bezpośrednich działań. Jednak nie będę się skupiać na takiej argumentacji.

Pamiętać musimy, iż wojna klasowa toczy się cały czas a interesy pracowników najemnych są diametralnie różne niż interesy kapitalistów. W związku z tym każda ze stron korzysta z takich środków walki jakie są odpowiednie dla ich celów. Dlatego automatycznie klasie robotniczej nasuwa się „strajk generalny” jako skuteczna forma walki.

Jednak proporcja broni i środków pomiędzy obydwoma stronami nie jest równa. Pierwszym i najważniejszym orężem kapitalistów pozostaje państwo i jego ustawodawstwo. Klasy posiadające lubią korzystać z polityki traktując ją oczywiście instrumentalnie – kiedy im służy wspierają ją, kiedy nie jest do końca zgodna z ich interesami wywołują kampanię przeciw tej polityce bądź sile (najczęściej skuteczną). Dlatego też kiedy pracodawcy chcą ograniczenia rent (niedawna propozycja Lewiatanu¹³), pensji minimalnej, kodeksu pracy – to dostają to bez słowa sprzeciwu.

To kapitał finansuje ich kampanie wyborcze, to w rękach kapitału znajdują się media – aż w końcu „świat biznesu” i „świat polityki” wzajemnie na siebie nachodzą. Dlatego robotnicy ani takiej siły, ani takiego „lobby” nie posiadają i posiadać prawdopodobnie nigdy nie będą.

Drugą i także skuteczną bronią pracodawców pozostaje posiadanie przez nich środków produkcji(w przeciwieństwie do proletariatu). Prowadzi to oczywiście do tzw. „terroru ekonomicznego” wskutek czego, robotnik jest zmuszony zaakceptować niemal każde warunki stawiane mu przez pracodawce i znosić wszystkie szykany i wyzysk w obawie przed utratą pracy i w następstwie tego, niemożności wyżywania rodziny i samego siebie.

Mitem pozostaje „wolny wybór” jako podobno daje nam kapitalizm. Logika jest prosta; albo poddajesz się wyzyskowi i niesprawiedliwości kapitalizmu, albo lądujesz na bruku i cierpisz biedę bądź wpędzasz się w patologie.

Dlatego jednym środkiem i obroną pracowników pozostaje strajk. Droga jest prosta, zdaniem Chaplina – jeżeli zarobki pozostają zbyt niskie lub godziny pracy za długie, robotnicy powinni porzucić pracę i podjąć strajk. Jednakże kiedy uświadomią sobie, iż mogą położyć kres obecnemu systemowi odpowiedzialnemu za ich niedolę i zrozumieją, iż kapitaliści żerują oraz bogacą się na ich pracy (co się nazywa wyzyskiem) to robotnicy okażą całkowitą determinację oraz ochotę by tego dokonać.

W tej walce polem bitwy jest każdy zakład pracy, każda maszyna produkująca, każdy komputer oraz każdy robotnik, ponieważ to proletariat stanowi nieodzowną część cyklu produkcyjnego. Acz to robotnicy mają tę jedną, niezaprzeczalną, przewagę nad kapitalistami – to od ich pracy; siły ich mięśni; sprawności umysłów zależna jest produkcja i los przedsiębiorstwa.

Szef bez pracowników niczego nie wyprodukuje lecz robotnicy bez szefa nadal są w stanie produkować i zarządzać przedsiębiorstwem (i jak pozują liczne przykłady – znacznie lepiej oraz sprawniej).

Nie ulega żadnej wątpliwości, iż w czasach obecnych „kontrola środków produkcji” tożsama jest z dominacją w sferze politycznej oraz społecznej. Dlatego przejęcie kontroli nad nimi przez proletariat, da mu władzę nad „dawnymi właścicielami” i umożliwi budowanie nowego systemu społeczno – ekonomicznego.

Tej transformacji nie mogą dokonać jednak nie zorganizowani robotnicy. Konieczne jest organizowanie się, zdaniem Chaplina, w branżowe w związki zawodowe, które byłby tworzyć powinny ogólną federację.

I to właśnie, zdaniem wielu syndykalistów, umożliwi dokonanie bezkrwawej (bez użycia broni palnej, wojny domowej, walk) rewolucji społecznej. Podkreślają oni, w tym Chaplin, iż obecnie rewolucja w tradycyjnym rozumieniu będzie skazana na porażkę. Ponieważ nie są to czasy Wiosny Ludów, Komuny Paryskiej czy nawet Rewolucji Rosyjskiej acz czasy samolotów, czołgów oraz inteligentnej broni w służbie „najemników kapitału” naprzeciw której stanęliby słabo uzbrojeni oraz niewyszkoleni rewolucjoniści.

Nie jest to jest to jednak proces „jednorazowego aktu” acz zdaniem Chaplina długi oraz żmudny proces, który rozpatrywać możemy jako proces historyczny. Wyróżnić możemy następujące etapy:

1. Etap budowania świadomości klasowej (kapitalizm może funkcjonować a robotnicy klepać biedę i zostawać poddawanymi wyzyskowi, tak długo jak proletariat będzie nieświadomy)
2. Etap działań zbiorowych
3. Etap strajków
4. Etap „strajku generalnego”

W istocie każdy strajk nosi w sobie zarodek strajku generalnego i odpowiednia ich ilość może się przekształcić w „strajk generalny”.

W takim więc razie jak „strajk generalny” miałby wyglądać ?

Dokładnie tak jak pisze „Yak”;

„Strajk generalny syndykaliści rozumieli jako proces, w toku, którego zmienia się funkcja związku zawodowego: z organizacji broniącej ekonomicznych interesów pracowników, w obrębie istniejącego ustroju społeczno-gospodarczego, przekształca się w zalążek nowego ustroju samorządowego. Ten kierunek dyktuje sama logika walki strajkowej. Związki zawodowe, których zadaniem podczas strajku jest utrzymywanie łączności między protestującymi, zapewnienie im wyżywienia i bezpieczeństwa, muszą – w miarę przedłużenia się strajku – przystąpić do samodzielnego zorganizowania pracy w niezbędnych zakładach, aż po wielkie przedsiębiorstwa produkujące środki produkcji.

W ten sposób dokonuje się rewolucja społeczna – gruntowna przebudowa społecznego ustroju z wywłaszczeniem przedsiębiorców i zburzeniem państwowej machiny biurokratycznej. Syndykaliści podkreślali przy tym, że jest to rewolucja „pokojowa”, która w zasadzie wyklucza możliwość starć zbrojnych i przelewu krwi. Strajk generalny toczy się, bowiem wszędzie i zarazem nigdzie: nie istnieje jedno określone centrum, przeciwko któremu obrońcy dotychczasowego porządku mogliby skierować siłę militarną, jak to miało miejsce w czasie tłumienia Komuny Paryskiej w 1871 roku. Siła, jaką zwracają robotnicy przeciwko istniejącemu ustrojowi, nie jest siłą fizyczną. Siłą zorganizowanych pracowników jest ich solidarność, wielkość i prężność ich własnej organizacji, nie zaś uzbrojenie.”

Warto również zauważyć, iż „strajk generalny” pozwala wyzwolić się proletariatowi ze „zniewolenia ekonomicznego” czyli alienacji, braku wpływu na cykl produkcji i owoce własnej pracy, biedy wynikłej z wyzysku i zależności od pracodawcy.

Cel strajku generalnego (krótka i ogólna nota o wizji społeczeństwa po strajku generalnym)

Anarchosyndykalistycznemu „strajkowi generalnemu” za punkt oparcia służy rewolucja społeczna, która ma na celu odrzucenie kapitalizmu w sferze ekonomicznej a także państwa w sferze polityczno – społecznej. Na ich miejsce proponuje komunizm w sferze ekonomicznej oraz anarchizm w sferze politycznej – czyli komunizm wolnościowy.

Ta faza musi nastąpić po tym jak robotnicy przejmą wszelkie środki produkcji a następnie wywłaszczą kapitalistów. Budowa komunizmu musi się odbyć poprzez zastąpienie własności prywatnej i przedsiębiorstw kapitalistycznych w komuny gospodarcze, w których zakładami pracy zarządzaliby robotnicy. Automatycznie musi to doprowadzić do zniesienia własności prywatnej.

Jako podstawowa jednostkę polityczną anarchosyndykaliści widzą „syndykat”, które winne tworzyć federację stworzoną od „od dołu do góry” w oparciu o związki zawodowe.

Na najwyższym stopniu dla związków w skali kraju stałaby „Komisja Wykonawcza” oraz

„Kongres Ogólno-krajowy”, których zadaniem byłaby koordynacja działań społecznych i

gospodarczych. W ich skład wchodzili by delegacji syndykatów, którzy mogliby być jednak w

każdej chwili odwołani przez same syndykaty, jeżeli te by uznały, iż nie reprezentują one ich

interesów.

W samych syndykatach decyzje podejmowane miałyby być przez ogół jego członków drogą

demokracji bezpośredniej, co chroniłoby wolność indywidualną oraz autonomię zbiorową.

Związki mają być jednak autonomiczne względem siebie, współpracując jednakże.

Od wielu już lat oficjalny dyskurs w jakiejkolwiek debacie politycznej na temat reżimów, terroru, autorytaryzmu sprowadza się do jednego: do stałego oskarżania “Państwa komunistycznego” poprzez pryzmat “Czarnej księgi komunizmu”. W konsekwencji powszechna jest opinia – że “tam gdzie wolny rynek, tam i wolność oraz demokracja” a doktryna Miltona Friedmana jest “powszechnie akceptowaną doktryną przez rządy na świecie”.

Stoję na stanowisku, iż jest to takie samo kłamstwo jak kłamstwem jest twierdzenie, że istniało “Państwo komunistyczne” (jakby komunizm nie odrzucał państwa?). Być może nawet, jest to największy sukces propagandowy zwolenników Friedmana oraz leseferyzmu ostatnich dwóch, może nawet trzech dekad.

W mainstremowych mediach, w oficjalnych podręcznikach do historii czy ekonomii, każda z historii tych ultraliberalnych teorii jest tak wybielona, że stała się wręcz sztucznie nieskazitelna. Nie chodzi tu nawet o sam aspekt, że “autorzy” owych publikacji zapominają o najbardziej nie ludzkim czy antyspołecznym charakterze tych teorii oraz o ich wymiarze i skutkach społecznych (bieda, wyzysk, brak opieki socjalnej, brak stabilności).

Nie wiem nawet czy jesteśmy w sobie wyobrazić i opisać ogrom krzywd, cierpienia, niesprawiedliwości jakie wyrządzają te systemy ludziom. Jak zmuszają ich do życia w nędznych warunkach, w lepiankach, bez wody, prądu, jedzenia, przy jednoczesnym braku szans na lepsze jutro i jakiejkolwiek pomocy. Przy jednoczesnym braku dostępu do służby zdrowia, edukacji czy nawet pracy a jak już to na półniewolniczych warunkach.

Chodzi tu także o prosty fakt, w żadnym państwie gdzie wprowadzano myśl Miltona Friedmana czy inne skrajnie liberalne teorie, zwyczajnie to się nie powiodło. Doktryny te zawodziły, powodując tylko spustoszenie społeczne oraz ekonomiczne.

Najlepszy przykład stanowili Chile. Po puczu do Chile przybywa Milton i jego “chłopcy z Chicago” z gotowym pakietem reform. Skutkiem była klęska humanitarna i ekonomiczna. W końcu lat 80-tych miało najniższe PKB na osobę w całej Ameryce Łacińskiej i było ono niższe niż za czasów rządów Allende. Bezrobocie w ostatnich miesiącach rządów Pinocheta wynosiło ponad 16% a produktywność była niższa o 10% niż za Allende. Można więc śmiało mówić, że największym cudem gospodarczym Chile jest to, że w ten cud świat uwierzył.

Poniekąd o Miltonie i jego teoriach świadczą reakcje w jego ojczyźnie. Nie bez powodu magazyn “Time” Friedmana uznał za “szkodliwego chochlika” w 1969 roku.

Całkowicie pomija się jeszcze jeden wymiar: żadna z tych doktryn nie może być wprowadzona w systemie (reżimie) demokratycznym. Następuje wtedy zbyt duży opór społeczny. Dlatego właściwie wszelkie eksperymenty liberalizmu tego typu przeprowadzano w krwawych dyktaturach jak Chile, Argentyna czy obecnie Meksyk.

Zmierzamy do sedna sprawy. Zawsze z krucjatą kapitalizmu idą w parze reżimy, wojskowe zamachy stanu, dyktatury, tortury, terror, represje, mordy polityczne. Brutalne metody stosuje się zarówno wobec jednostek jak i całych grup.

Oczywiście najlepszym przykładem pozostają państwa Ameryki Łacińskiej, jak Chile, Argentyna Brazylia, Paragwaj, Ekwador, Nikaragua, Gwatemala – tak naprawdę to cała iberoamerykańska strefa została poddana temu eksperymentowi. Zawsze z takim samym skutkiem: powszechną biedą, przepaścią społeczną, zapaścią ekonomiczną, dziką prywatyzacją, uzależnieniem od USA, brakiem dostępu do szkolnictwa czy służby zdrowia. Przy okazji zawsze pojawiały się represje, terror, tortury i mordy.

W samej Ameryce Łacińskiej liczba ofiar sięgnąć może nawet 1 mln. Jednak, o ile w przypadku “komunizmu” liczbę ofiar i ogromu tragedii tego systemu jesteśmy w stanie ocenić, to tak w przypadku neoliberalizmu już nie. Nie jesteśmy w stanie pojąć i policzyć ile krzywd ludzkiej się polało, ogromu tragedii, biedy, nędzy.

Do tej pory w Polsce trwa ostry spór co do oceny i szacunku ofiar “reform” oraz “terapii szokowej” Balcerowicza. Nie wiemy ile osób zepchnięto na margines skazując ich do życia w skrajnej nędzy. Nie wiemy ile w tym czasie ludzi umarło z powodu głodu czy po prostu bied. Skutki tych reform ponosimy do dzisiaj – chociażby poprzez skalę ubóstwa w Polsce.

Wystarczy jednak spojrzeć, że w szczytowym momencie tychże reform wskaźnik samobójstw wzrósł w Polsce o 400%. Dzięki temu możemy zrozumieć ogrom tragedii ! Nie trzeba być chyba psychologiem społecznym by dostrzec związek pomiędzy sytuacją materialną (gospodarczą) a plagą samobójstw. Skądinąd dlatego słusznym pomysłem wydaje się wola postawienia Leszka B. przed sądem i osądzenie go, podobnie jak dzisiaj sądzi się Jaruzelskiego czy Kanię.

Jak wyglądało życie w Rosji po załamaniu w 1999 roku ? Jak żyje się Chińczykom gdy ten kraj wkroczył na jedyną słuszną drogę kapitalizmu ? A jak się żyje Meksykanom ?

A co się stało po huraganie “Katrina” ? Tysiące ludzi straciło dach nad głową, tysiące zostało zepchniętych do życia w slumsach ? Jaka była na to reakcja ?

Masowo burzony mieszkania komunalne a na ich miejsce buduje się luksusowe osiedla. Sprywatyzowano system szkolnictwa a ludzi biednych pozostawiono na lodzie.

W tym wszystkim powinno nas zdumiewać jedno. Gdy się mówi o skali ofiar “komunizmu”, to stawia się najczęściej tezę, że to sama ideologia “komunistyczna” jest winna ogromowi zbrodni a nie poszczególne jednostki wypaczające tenże idee. Tym samym od razu stawiamy tezę, że “komunizm” ze swej natury jest totalitarny czy też autorytarny.

Natomiast gdy rozmawiamy o represjach czy mordach dokonanych w imię wolnego rynku, mówi się o wypaczaniu idei przez jednostkę. Acz najczęściej i tak następuje tłumaczenie: “bo bronił nas przed komunizmem, który by wymordowałby dwa razy więcej ludzi”. Tylko skąd my  mamy to wiedzieć ? Czytamy w umysłach “komunistów” i wiemy, że chcieli wymordować dwa razy więcej ludzi ?

Allende jakoś nie mordował, Castro mimo represji – również, Chavez obecnie także nie (baaa Wenezuela pnie się do góry jeżeli chodzi o wolność prasy), ale za to nadal liberałowie mordują w Meksyku czy Kolumbii.

Następuje tutaj pewne odwrócenie. Oczywiście, ideologia “komunistyczna” nie jest bez winy, nie oznacza to jednak że wszystkie rządy (mniej lub bardziej prawdziwych) komunistów są zalane potokiem krwi. A co w takim razie z krucjatą kapitalizmu ?

Zamachy stanu, pucze, represje, tortury (i to wymyślne), masowe mordy, eliminacja poszczególnych grup społecznych. Tu się właśnie mówi o “wypaczeniu”. Spójrzmy jednak obiektywnie – to czy czasem właśnie Milton Friedman nie mówił o “czystej kartce” (czyli burzeniu starego porządku, instytucji publicznych, etc), niszczeniu wszelkiego oporu, wprowadzania kapitalizmu szokiem, zaskoczeniem, siłą – jak nam to świetni przedstawiła Naomi Klein w “Doktrynie Szoku”.

Konflikt w Osetii nie daje mi spokoju. Nie tylko dlatego, że jest to kolejna okropna i brudna wojna na której pogrywają (czy rywalizują, jak kto woli) 2 główne mocarstwa; Rosja i USA (za pośrednictwem Gruzji) w walce o wpływy, prestiż, bogactwa. Giną na niej tysiące niewinnych ludzi (wg ostatnich doniesień już ponad 2 tys osób), zrównywane z ziemią są całe osiedla, miasta. Ludzie tracą domy i szanse na normalną egzystencję, jeżeli w ogóle nie na egzystencję.

Nie daje mi to również spokoju z prostego powodu – szopki i kampanii oszczerstw jaką uprawiają mainstreamowe media oraz nasze szanowne władze.

To co czynią, zaczyna już przechodzić najśmielsze ludzkie pojęcie. Najbardziej bolące w tym wszystkim jest stosowanie podwójnych standardów. Celowo, do granic obrzydzenia, podkreślane są “rosyjskie zbrodnie” (chociaż nie potwierdzone – doniesienia oparte są na jakże wiarygodnym źródle; MSW i MSZ Gruzji), podczas gdy pomijane są głosy Rosji, mówiące o czystkach etnicznych dokonywanych przez Gruzinów. Z resztą wydają się być one prawdopodobne.

Nikt nie słucha głosu Rosji, ale także zdrowego rozsądku. Gruzini (oczywiście nie w celu agresji, no skądże) ostrzeliwali stolicę Osetii Południowej wyrzutniami rakiet, przez cały czwartek – takie materiały opublikowało BBC. Wystrzelenie setek, niekierowanych, pocisków rakietowych na duże miasto musiało spowodować ogromne zniszczenia, panikę i śmierć setek ludzi.

“To jest żenujące co mówi Putin“, rzekł wczoraj pierwszy ropuch IV RP – to znaczy Kamiński. Tak to jest żenujące, ale to co uprawiają nasze władze i media starające się przedstawić “biedną” Gruzję jako ofiarę “napaści” Rosji. W rzeczywistości na odwrót. To 8 sierpnia Gruzja rozpoczęła ofensywę w Osetii Południowej, zbuntowanej prowincji która walczy o niepodległość (lub przyłączanie do Rosji).

Dlaczego świat nie chce usłyszeć głosu Osetyjczyków ? Nie chce uszanować ich woli a dlaczego powstało “niepodległe Kosowo” ? Na to pytanie odpowiedzcie sobie sami.

Rusofobia w Polsce i podporządkowanie interesom USA sięga zenitu. Kaczyńscy chcą nawet wykreować Polskę jako państwo frontowe, w odwiecznej walce “z imperium zła“, tj “ruskimi“. Nie krępują się kłamać i nadużywać – mało tego, podnoszę ten konflikt do rangi preludium III Wojny światowej i starają się wmówić nam, że tarcza antyrakietowa jest Polsce potrzebna.

Wg Institute of War & Peace Reporting, “mamy do czynienia z zaplanowaną gruzińską operacją, wprowadzeniem w życie planu zajęcia Cchinwali przygotowanego na wypadek zaognienia konfliktu”. Reakcja Rosji była naturalna, szczególnie że stoi za nią mandat RB ONZ oraz konieczność ochrony obywateli rosyjskich.

Te wnioski nasuwają się same. Saakaszwili za punkt honoru uznał “przywrócenie konstytucyjności” na terenie zbuntowanych republik Osetii Południowej i Abchazji. Znowu republiki te, chcą przyłączenia do Rosji. Od wielu już z resztą lat wspierane są przez Moskwę w swoich zamiarach. Po “niepodległości Kosowa” i de facto rozbiorze Serbii, co było złamaniem wszelkich umów międzynarodowych, Rosja uprzedzała, że przy takim obrocie spraw będzie dążyła do tego, by głos mieszkańców tych republik został potraktowany poważnie. Tym samym uznała Kosowo za precedens w prawie międzynarodowym i uznała, że ma prawo do takich działań. Całkiem słusznie.

Saakaszwilemu ta wojna, najlepiej zwycięska, jest potrzebna jak powietrze do przeżycia. Ma ona odciągnąć uwagę społeczeństwa od samej dyktatury, trudności gospodarczych, socjalnych i politycznych kraju. Ponadto, społeczeństwo ma dzięki niej zapomnień o wielkiej klęsce polityki dyktatora – mianowicie nie zaproszenie Gruzji do NATO.

Jeżeli chodzi o konkretne cele, to ciężko jest je wskazać. Być może Gruzja próbowała obnażyć wiarygodność Rosji i atakując ją z zaskoczenia skompromitować. Być może było to badanie na ile sobie armia gruzińska może pozwolić nim zainterweniuje Rosja oraz sprawdzić ewentualny czas reakcji.

Nasze media nie zauważają, bądź nie chcą zauważyć prostej prawidłowości, dotyczącej bombardowań Gruzji. Wielkie oburzenie wywołało zrucenie bomb na miasto Gori, które znajduje się poza strefą walk. Dziennik, Rzepa, Wybiórcza, TVN, Polsat – mainstreamowe media jednym słowem, nie szczędziły określeń jak “barbarzyństwo” (ale już tak nie nazwały ostrzału Cchinwali przez Gruzję), “zbrodnie“, etc. Zapomniały jednak o jednym (donosi o tym Al Jazeera), że z tego miasta ostrzeliwywano Cchinwali, więc nalot miał charakter taktyczny.

Nie mniejsze zdziwienie wywołało w Dzienniku, manifestacja w Moskwie pod hasłem “USA – Irak, Gruzja – Osetia”. Nie rozumiem czemu można się dziwić ?

Właściwie od rewolucji róż, USA pompuje do Gruzji tyle pieniędzy ile się tylko da. Kacyk Saakaszwili i jego zamordyzm utrzymują się wyłącznie dzięki poparciu USA i wsparciu go, co czynione jest między innymi rękami naiwnego Kaczyńskiego i jego “polityki wschodniej“.  Stany Zjednoczone poprzez Gruzję marzą o rozciągnięciu swojej strefy wpływów na Kaukaz (co oczywiście wywołało lęk i reakcję w Rosji). Pomoc wojskowa, wsparcie logistyczne Wuja Sama swoje robią. Już jakoś świat się nie oburza represjami i aresztowaniami opozycjonistów, sfałszowanymi wyborami… Zdaje się także nie dostrzegać hipokryzji prezydenta Busha, który obiecuje mediacje i wzywa do… zaprzestania bombardowania. No wiadomo, nie chce by piesek Saakaszwili został usunięty, bo będzie to oznaczało koniec marzeń o hegemonii na Kaukazie.

I tak najbardziej żenujące w tym wszystkim jest określanie Gruzji mianem “państwa demokratycznego“.

Gruzja nie jest demokratycznym państwem (co stwierdził Lechu), lecz kolejną dyktaturą wspieraną i utrzymywaną przez USA. Czy tak daleko trzeba sięgać, by przypomnieć sobie o wielkich zamieszkach opozycji, aresztowaniach, represjach, stanie wyjątkowym i sfałszowanych wyborach w Gruzji ?

A może po prostu nasi politycy mają dziwne wyorażenie o demokracji?

W końcu by należeć do “wolnego świata” wystarczy być po stronie USA…

Lecące na łeb na szyję poparcie społeczne. Pierwsza poważna porażka rządu (w przypadku pierwszej poważnej sprawy poruszonej w czasach tego rządu). Do tego „wariackie” i radykalne pomysły PO, wymieszane z gwałtownym wzrostem cen powodują, iż można wnioskować początek końca rządów Platformy Obywatelskiej. Będzie to się działo z dużym pożytkiem dla kraju.

Oczywiście, Polacy są chwiejni nie mają wyrobionych preferencji politycznych a sondaże są niemiarodajne i tendencyjne. Można więc uznać je za mało wiarygodne. Można także powiedzieć, że „wyrzucenie do kosza” „ustawy medialnej”, nie jest wielką porażką PO, która ma w zanadrzu, inne absurdalne ustawy i najpewniej do samej “ustawy medialnej” wróci. Zmieni kilka linijek i będzie dalej prawić jacy to „Kaczyński z Napieralskim są źli i sprzedają kraj”.

Jednak jest to ogromna porażka Platformy Obywatelskiej, szczególnie w sferze symboliki. Jak do tej pory to była najważniejsza kwestia poruszona przez rząd a pomimo tego, upadła. Ponadto „ustawa medialna” była sztandarowym hasłem (kiełbasą) wyborczym Platformy. Wyrzucenie do kosza tej ustawy, podważa wiarygodność PO w oczach jej wyborców. Raptem okazuje się, że wszechmocna i dominująca PO na każdej płaszczyźnie nie jest w stanie zrealizować swojego programu wyborczego. I to nie tylko z winy złego Kaczora (a Kaczki , jak wiemy, są głupsze od kur – jak to określił Niesiołowski), ale także „przekupnej” opozycji w postaci SLD, przy nie pewnej postawie koalicjanta, to znaczy PSLu.

Polacy także budzą się z letargu i zaczynają zauważać prawdziwe oblicze rządu PO. Nie chodzi tu nawet o hipokryzje „polityki miłości”, kiedy pan Chlebowski (nazywany „Rudą peją”) ogłasza „że jest drożej, ale żyje się lepiej”, ale wraca prawdziwe, nie ludzkie, antyspołeczne nastawienie „chrześcijańskich liberałów”

Komercjalizacja usług medycznych, mimo że tak nie winne brzmi, oznacza nic innego jak prywatyzację służby zdrowia i wykluczenie z niej milionów Polaków, których po prostu nie będzie stać na usługi medyczne czy „prywatne ubezpieczenie” (w końcu chodzi o to by bogatym żyło się lepiej). Proponowane zmiany w kodeksie pracy, oznaczają nic więcej jak powrót do XIX wieku – pełny wyzysk, pozbawienie prawa do walki o godne zarobki czy warunki pracy, całkowite zdanie pracownika na (nie)łaskę pracodawcy (w końcu po to by bogatym żyło się lepiej). Podatek liniowy – kolejny absurd, który nigdzie się nie sprawdził i żadne państwo na to nie zyskało na dłuższą metę. Przeczy on sprawiedliwości społecznej i równości obciążenia (ale przecież chodzi o to by bogaci się bogacili a biedni biednieli). W końcu zniesienie finansowania partii z budżetu państwa, oznacza to nic innego jak śmierć partii małych i średnich(ale wiadomo, chodzi po PO która jest partią lobbingową była najbogatsza – wiadomo czyje interesy reprezentuje). W końcu PO, nic nie robi by przynajmniej zahamować wzrost cen żywności – dalej twardo i ślepo wierzy w moc „wolnego rynku”. Nowa sekta religijna u władzy widać…

Jak do tej pory, PO miała takie poparcie, dzięki wytworzeniu pewnej bański mydlanej, polegającej na przedstawieniu naszej sceny politycznej dwóch barwach – czarnego i białego. Jesteśmy my albo jest PiS. W ich retoryce nie było żadnej alternatywy. PO dobre, PiS zły. Tak udało im si wygrać wybory i cieszyć się poparciem przez pierwszy rok rządów. Na nic więcej to nie wystarczy. „Polityka miłości”, w gruncie rzeczy polegała na tym samym co „polityka nienawiści” PiSu. Służalcza postawa wobec kleru, ostre słowa i kończenie na słowach, próba zmonopolizowania mediów publicznych, oznacza pryskanie tej bański.

Propaganda sukcesu uprawiana w Tusk Vision Network, także nie pomaga. Czego dotknie się Pan premier zamienia się w złoto. Można dowiedzieć się z TVN. A jaki z niego luźny koleś, w gałę kopię. Jest przyjacielem ludzi i zwierząt. No po prostu ideał. Propaganda na miarę Gierka. Tylko Gierek coś robił i zmieniał, Tusk nie robi nic a kiedy jest kłopot chowa mordę by czasem nikt go nie skojarzył z protestami nauczycieli, lekarzy, górników, etc. po prostu by nikt go nie skojarzył z kłopotami.

Jak mowa o protestach, to także nie dało się nie zauważyć, jak PO starała się przedstawić, iż strajkujący stoczniowcy, górnicy, nauczyciele protestują z pieśnią pochwalną na ustach ku czci Wielkiego Donalda. TVN zdawał się nie zauważać, że stoczniowcy chcieli spalić premiera a górnicy wywieść go na taczkach. Zdawali się nie zauważać, że żądali min. zaprzestania majstrowania przy kodeksie pracy, podwyżek i godnych warunków pracy.

A napinactwo w internecie zwolenników PO, przerosło nawet tych z UPR i PiS. Możemy o tym poczytać w „Dzienniku”; http://www.dziennik.pl/polityka/article213016/Tajna_instrukcja_PO_Przejac_internet_.html

Dzisiaj na TVP Kultura został wyemitowany “Kot Fritz”, jeden z najlepszych a zarazem najbardziej kontrowersyjnych filmów animowanych, stworzonych w USA. W samych Stanach objęty został cenzurą, albowiem cenzorzy uznali go, za pierwszy, pornograficzny film animowany przez co nie został dopuszczony do oficjalnego obiegu. Tyle oficjalnie a prawdziwych powodów cenzury możemy się jedynie domyślać…

Opowiastka o kocie Fritzu, powstała na bazie komiksu autorstwa Roberta Crumba, wydawanego od końca lat 50-tych aż do teraz i pomimo swej długowieczności i uniwersalności problemów, poruszanych przez autora, komiks ten nie zostałby spopularyzowany gdyby nie “ekranizacja”.

Świat przedstawiony przez autora, to świat w którym policjanci to świnie, koty to cwaniaki, czarni to wrony – świat w którym faszyści uwielbiają seks i przemoc a państwo żydowskie kontroluje Nowy Jork i Los Angeles, świat kapitalizmu a po drugiej stronie, rewolucji.

Ameryka jawi się w nim jako zdegenerowany kraj (na fali “wolnej miłości”, narkomani, alkoholizmu), pełen patologii, biedy i wyzysku. Następuje dogłębna krytyka działania policji, systemu społecznego, systemu szkolnictw, establishmentu czy w końcu samego systemu ekonomicznego w USA i segregacji rasowej.

Jednak autorzy nie oszczędzają nikogo w swej, prześmiewczej, krytyce – dostaje się także młodym rewolucjonistom, hipisom, idei wolnej miłości, faszystom, czarnym panterom – którzy, wg autora, pod swoimi ideami kryją jedynie własne cele i korzyści, czego odzwierciedleniem ma być Fritz.

W tym wszystkim pojawia się nasz główny bohater – niespełniony poeta, rewolucjonista… ale na pokaz, bowiem jest egoistą, cynikiem, hipokrytą marzącym tylko o tym jak zaliczyć następną panienkę i jak znaleźć się w centrum uwagi (jak określił to jeden z uczestników orgii w wannie – “Fritz cierpi na manię Chrystusa”) wykorzystując piękne hasła w tym celu.

Chyba jednak nie do końca, kocur wyprany został z uczuć i wrażliwości społecznej – w pewnym momencie (podczas zabawy z wroną), postanawia wzniecić rewolucję, by obalić ciemiężycieli klasy robotniczej i czarnych – rewolucja następnie zostaje stłumiona przez “świńskie” oddziały policji i bombardowanie miasta, przez lotnictwo.

Z drugiej strony, widać to głęboką krytykę radykalizmu “Czarnych Panter”(gdyż to one stanowiły trzon rewolucji), który prowadzi tylko do rzezi i nie przynosi niczego dobrego.Uwypuklana jest naiwność oraz wykorzystywanie “mas” przez charyzmatycznych liderów – jak to określa, na końcu Fritz, nie przemoc a miłość jest najważniejsza. Jasne się staje, że autor staje po stronie Martina Lutra Kinga, przeciwstawiając się koncepcji Malcolma X – o którym w filmie(i komiksie), również była mowa.

Film stara się udzielić odpowiedzi – dlaczego młodzi ludzie się buntują ? Czy jej udziela ?

Ciężko jest odpowiedzieć na to pytanie ale chyba właśnie przed tym lękiem, o udzielenie tej odpowiedzi i głębokiej krytyce, film został ocenzurowany w USA.

Film powstał w czasach buntu społecznego w USA, narodzin nowej lewicy, rodzenia się świadomości politycznej ludności czarnej i ogromnego kryzysu politycznego w Stanach, stąd też pod wpływem strachu, krytyki starego, imperialnego porządku politycznego w USA, został on poddany cenzurze.

Mniej więcej rok temu doszło do ogromnych protestów społecznych w meksykańskim mieście Oaxaca, które zaczęło się stosunkowo nie pozornie – od protestów nauczycielskich, żądających zwiększenia nakładów państwa na szkolnictwo oraz cofnięcie decyzji o zamknięciu ponad 200 szkół. Dzisiaj w rocznicę pierwszego protestu – na który władza odpowiedziała strzelając do bezbronnych nauczycieli – na ulice miasta wyszły dziesiątki tysięcy ludzi, którzy obiecali władzy i kapitalistom, iż nie zapomną o ich zbrodniach.

Protesty jednak się rozszerzały wciągając w to kolejne grupy zawodowe aż zakończyło się to wybuchem spontanicznych walk, które można uznać za próbę wzniecenia rewolucji, opierając się na organie APPO (Asamblea Popular de los Pueblos de Oaxaca – Ludowe Zgromadzenie Mieszkańców Oaxaca), które można porównać do ogromnego samorządu opartego na wspólnotach, radach, komunach, gminach. Całe miasto wyszło na ulicę, wszyscy mieli dosyć wszech obecnie panoszącej się korupcji, terroru władz, manipulacji oraz fałszerstw wyborczych, do tego nasilał się kryzys gospodarczy, spowodowany najdzikszym wydaniem kapitalizmu.

Wdrażaniu dogmatycznego, neoliberalnego modelu gospodarczego, towarzyszą, od 15 lat, ogromne wystąpienia, protesty, strajki, mimo że są krwawo pacyfikowane przez władze – jak powstanie EZLN w Chiapas, gdzie rząd zastosował taktykę spalonej ziemi, niszcząc drogi, mosty, kolej, pacyfikując wioskę po wiosce, w Oaxaca – strzelając do nieuzbrojonych ludzi, pacyfikując strajki, to wystąpień jest coraz więcej, bo i coraz większa jest skala biedy, bezrobocia, przepaści społecznej, a wielu regionach Meksyku jego rdzenna ludność – żyje jak za czasów przed Kolumbem, bez prądu, bieżącej wody, kanalizacji.

Właściwie oligarchowie, wielcy posiadacze ziemscy, meksykańska burżuazja, zachowała status quo od momentu odzyskania przez Meksyk niepodległości (1821), większość ziem w Chiapas, Oaxaca i w większości stanów należy do kilku posiadaczy, powiązanych z pół-dyktaturą PRI, często będąc panami życia i śmierci chłopów pracujących na roli, w praktyce rządząc całymi stanami, decydując o tym kto może uprawiać ziemię a kto nie, decydując niemal o każdym aspekcie danego regionu. Zdarza się tak, iż posiadają oni swoje własne mennice, w których biją monety, którymi „płacą” chłopom, a Ci mogą je wydać tylko w pańskich latyfundiach.

Wejście Meksyku do strefy wolnego handlu (ratyfikacja nastąpiła 1.1.1994 roku) pogorszyła ten stan rzeczy. Neoliberalne wymogi oraz polityka prowadzona przez prezydenta Salinasa de Gortari, uderzyła przede wszystkim w najbiedniejsze warstwy oraz w tradycyjne, małe, domostwa wiejskie, gdzie zniesienie osłon państwowych, doprowadziło do bankructw wielu upraw. A zakazanie tworzenia własności wspólnej przez wspólnoty wiejskie (kolektywy, kooperatywy wiejskie) doprowadziło do tego, iż chłopi pozostali bezradni wobec konkurencji wielkich posiadaczy ziemskich i zagranicznego kapitału. Naturalnie prowadziło to do przejmowaniu tych ziem przez posiadaczy i tym samym jeszcze większą akumulację kapitału i ziem. Właściwie wobec takiej sytuacji chłopi mieli dwa wyjścia, albo odsprzedać kapitaliście ziemię i zostać u nowego pana i podjąć się półniewolniczej pracy lub też ruszyć do miasta i zasilić tamtejsze slumsy.

Niekiedy, wobec opornych chłopów i wspólnot wiejskich, dochodziło do fizycznych rozwiązań, kiedy to paramilitarne oddziały w Oaxaca, Chiapas, Guerrero, mordowały całe wsie, by kapitalista mógł przejąć te ziemie.

W 1994 roku, nastąpił kolejny kryzys – rząd niemając rezerw pieniężnych na utrzymanie wartości Peso (stosunkowo wysokiej wobec dolara), upłynnił kurs waluty, spowodowało to spadek wartości Peso o ponad połowę i wielkie zadłużenie kraju. Wtedy do gry wkroczył Międzynarodowy Fundusz Walutowy oraz Bank Światowy, które przygotowały plan “rozwoju” Meksyku i spłaty długu, polegający głównie na cięciach socjalnych, minimalizacji praw pracowniczych oraz dokończenia prywatyzacji. Ta terapia szokowa doprowadziła do jeszcze większego krachu, ogromnego zubożenia społeczeństwa, ogromnego kryzysu gospodarczego i zamiast spłacania długu, tj. jego zmniejszania, mieliśmy do czynienia z zupełnie odwrotną sytuacją.

Skrajna nędza dotknęła ponad 24 miliony meksykanów i w dalszym ciągu pogłębia się – przypomina to nieco błędne koło – neoliberalizm doprowadził do tej sytuacji, co spowodowało biedę wielu ludzi, a następnie ta bieda spowodowała kolejny kryzys, pogorszenie sytuacji gospodarczej a tym samym wzrost biedy, i tak w kółko.

Proces zaprowadzania neoliberalnych porządków w Meksyku, jak wszędzie indziej, powodował koncentrację kapitału, środków produkcji, w rękach nielicznych, meksykańskich warstw posiadających oraz wielkich międzynarodowych koncernów. Prywatyzacja zaczęła przypominać zwyczajny rabunek, nawet wobec neoliberalnych zasad, – co jeszcze pogarszało sytuację ludności Meksyku.

Nie przeszkadzało to neoliberalnemu prezydentowi Saliasowi, chełpić się wielkimi sukcesami, ale neoliberalna gospodarka szła ku dnu, rósł deficyt budżetowy, dług zagraniczny, gigantyczny import przy minimalnym eksporcie, pogarszająca się gospodarka, nędza połowy obywateli.

Inwestorzy, wietrząc bankructwo, szybko zaczęli wycofywać swoje udziały, rezerwa budżetowa skurczyła się z 20 miliardów dolarów do niespełna 6 miliardów, Meksyk stanął na skraju bankructwa, tylko USA postanowiły go ratować, bojąc się o utratę miliardów dolarów utopionych w tym państwie.

W latach 90-tych, udział biednych biednych w podziale dochodu narodowego stale malał, realne płace pracowników najemnych w 2000 roku były o 25% niższe niż płace w 1994 roku, pogłębiała się przepaść społeczna, neoliberalizm okazał się piekłem robotników, chłopów i części inteligencji, gdyż w 2000 roku blisko 25% meksykanów żyło w skrajnej nędzy (tj. za mniej niż dolara dziennie).

Ponad połowa z 3 milionów mieszkańców Oaxaca żyje w katastrofalnej biedzie, z czego większość to rdzenna ludność. 21,5 procent osób powyżej 15 roku życia nie potrafi czytać ani pisać. Uczniom brak książek i podstawowych przyborów edukacyjnych.

Praktyka neoliberalna nigdzie tak jak w krajach Ameryki Południowej i Środkowej, uwypukliła swoje prawdziwe oblicze – ukazała dramatyczne rozwarstwienie społeczne, biedę, skrajną nędzę, niechybny kurs ku dnu gospodarczemu, niesprawiedliwość, korupcję, matactwa a przy tym reżimy autorytarne.