Komentarzy na temat osławionego (już) projektu ustawy dot. szkolnictwa wyższego autorstwa Barbary Kudryckiej jest co niemiara. Gdy w czerwcu po raz pierwszy przedstawiono tę idee, niemal wszystkie media o tym pisały, dyskutowały i przekonywały. Wszystko to jednak odbyło się w jednym tonie – zachwytu nad projektem bez krzty krytyki lub głębszego analitycznego myślenia.

Największe obawy i kontrowersje budzi wprowadzenie odpłatności tzw. multistudiowania (czyli konieczności naniesienie opłaty za studiowanie drugiego kierunku jeżeli pierwszy jest bezpłatny).

Barbara Kudrycka | zdjęcie dziennik.pl

Ministerstwo twierdzi, że nowy projekt ma na celu przede wszystkim zwiększenie dostępności studiów wyższych poprzez zwolnienie kilkudziesięciu tysięcy bezpłatnych miejsc (około 80 tys) zajmowanych obecnie przez tzw. multistudentów dla studentów biednych, z małych miast lub wsi. W tym miejscu rodzi się pierwszy paradoks – pomimo szlachetnych deklaracji projekt ten i tak zwiększy dysproporcje pomiędzy bogatymi a biednymi oraz miastem i wsią.

Jakim naiwnym należy być by móc sądzić inaczej ? Zapisy projektu nie tworzą żadnych gwarancji na to by to biednym lub studentom ze wsi przypadły te miejsce. Czy ktoś z nas słyszał by w projekcie znalazły się zapisy o punktach za pochodzenie lub wprowadzenie parytetowych list rekrutacyjnych ?

Nie przewidziano nawet jakiegokolwiek ułatwienia dla uboższych. Poza ułatwieniami nie obejdzie się bez reformy szkolnictwa, która przestałaby dyskryminować wieś i ubogich (których nie stać na takie warunki uczenia jak zamożnych). Dlatego przy obecnym modelu szkolnictwa miejsca te przypadną głównie zamożnym studentom, których stać jest na korepetycje. Wniosek nasuwa się sam; jest to kolejny projekt PO leżący wyłącznie w interesie bogatych.

Przejdźmy do najbardziej spornego zapisu; odpłatności za studiowanie drugiego kierunku. Ministerstwo podkreśla, że ma to zwiększyć równość szans. Dosyć dziwna, jeżeli nie wywrotna argumentacja. Przecież dzisiaj można studiować dwa kierunki za darmo. A więc biedniejsi jak i zamożniejsi mogą mieć po dwa (albo i więcej) kierunków nie naruszając swojego czy rodziców budżetu.

W takim więc razie jak wprowadzenie odpłatności ma zwiększyć tę mityczną „równość szans” ? Prowadzi to raczej wprost do odwrotnych skutków – tylko studentów z bogatych domów będzie stać na studiowanie dwóch kierunków. Dla biednych powstanie bariera finansowa, która dla wielu będzie nie do przejścia. W ten sposób faworyzuje się bogatych, którzy skończą dwa-trzy kierunki i będą mieć łatwiejszy start w życiu.

Ta rzekoma walka o „równość szans” właściwie jej zaprzecza oraz co gorsze – zwiększa dysproporcje pomiędzy bogatymi a biednymi zaprzeczając przy tym idei wolności studiowania.

Pani Mister wyraźnie brak wizji co do reformy szkolnictwa wyższego i dostosowania go do wymagań XXI wieku. Zamiast tego próbuje zmieść ten problem pod dywan. Powiedzmy sobie wprost – cały problem wyższych szkół bierze się z faktu, że są niedofinansowane i uczą zgodnie z archaicznymi metodami nauczania. Konieczna jest gruntowna reforma systemu, zniesienie odpłatności za studia wieczorowe (i zaoczne) i zwiększanie miejsc na studiach dziennych – by rzeczywiści zagwarantować równy i wolny dostęp do szkolnictwa. Ponadto potrzebna jest rozbudowa systemu stypendiów socjalnych, budowa tanich akademików i system grantów na prowadzenie badań.

Są to niestety tylko czcze marzenia. Projekt ustawy zakłada za to ustawowe ustalanie limitu miejsc na uczelniach publicznych. Nie mam wątpliwości co do tego, że jest to przymiarka do komercjalizacji systemu edukacji wyższej i obcięcia funduszy przeznaczane na publiczne szkoły. Przy niższych limitach miejsc, bardzo zyskają (finansowo) niepubliczne szkoły wyższe, które dzięki większym zasobom finansowym będą mogły wygrać rywalizacji z państwowymi uczelniami.

Konflikt w Osetii nie daje mi spokoju. Nie tylko dlatego, że jest to kolejna okropna i brudna wojna na której pogrywają (czy rywalizują, jak kto woli) 2 główne mocarstwa; Rosja i USA (za pośrednictwem Gruzji) w walce o wpływy, prestiż, bogactwa. Giną na niej tysiące niewinnych ludzi (wg ostatnich doniesień już ponad 2 tys osób), zrównywane z ziemią są całe osiedla, miasta. Ludzie tracą domy i szanse na normalną egzystencję, jeżeli w ogóle nie na egzystencję.

Nie daje mi to również spokoju z prostego powodu – szopki i kampanii oszczerstw jaką uprawiają mainstreamowe media oraz nasze szanowne władze.

To co czynią, zaczyna już przechodzić najśmielsze ludzkie pojęcie. Najbardziej bolące w tym wszystkim jest stosowanie podwójnych standardów. Celowo, do granic obrzydzenia, podkreślane są “rosyjskie zbrodnie” (chociaż nie potwierdzone – doniesienia oparte są na jakże wiarygodnym źródle; MSW i MSZ Gruzji), podczas gdy pomijane są głosy Rosji, mówiące o czystkach etnicznych dokonywanych przez Gruzinów. Z resztą wydają się być one prawdopodobne.

Nikt nie słucha głosu Rosji, ale także zdrowego rozsądku. Gruzini (oczywiście nie w celu agresji, no skądże) ostrzeliwali stolicę Osetii Południowej wyrzutniami rakiet, przez cały czwartek – takie materiały opublikowało BBC. Wystrzelenie setek, niekierowanych, pocisków rakietowych na duże miasto musiało spowodować ogromne zniszczenia, panikę i śmierć setek ludzi.

“To jest żenujące co mówi Putin“, rzekł wczoraj pierwszy ropuch IV RP – to znaczy Kamiński. Tak to jest żenujące, ale to co uprawiają nasze władze i media starające się przedstawić “biedną” Gruzję jako ofiarę “napaści” Rosji. W rzeczywistości na odwrót. To 8 sierpnia Gruzja rozpoczęła ofensywę w Osetii Południowej, zbuntowanej prowincji która walczy o niepodległość (lub przyłączanie do Rosji).

Dlaczego świat nie chce usłyszeć głosu Osetyjczyków ? Nie chce uszanować ich woli a dlaczego powstało “niepodległe Kosowo” ? Na to pytanie odpowiedzcie sobie sami.

Rusofobia w Polsce i podporządkowanie interesom USA sięga zenitu. Kaczyńscy chcą nawet wykreować Polskę jako państwo frontowe, w odwiecznej walce “z imperium zła“, tj “ruskimi“. Nie krępują się kłamać i nadużywać – mało tego, podnoszę ten konflikt do rangi preludium III Wojny światowej i starają się wmówić nam, że tarcza antyrakietowa jest Polsce potrzebna.

Wg Institute of War & Peace Reporting, “mamy do czynienia z zaplanowaną gruzińską operacją, wprowadzeniem w życie planu zajęcia Cchinwali przygotowanego na wypadek zaognienia konfliktu”. Reakcja Rosji była naturalna, szczególnie że stoi za nią mandat RB ONZ oraz konieczność ochrony obywateli rosyjskich.

Te wnioski nasuwają się same. Saakaszwili za punkt honoru uznał “przywrócenie konstytucyjności” na terenie zbuntowanych republik Osetii Południowej i Abchazji. Znowu republiki te, chcą przyłączenia do Rosji. Od wielu już z resztą lat wspierane są przez Moskwę w swoich zamiarach. Po “niepodległości Kosowa” i de facto rozbiorze Serbii, co było złamaniem wszelkich umów międzynarodowych, Rosja uprzedzała, że przy takim obrocie spraw będzie dążyła do tego, by głos mieszkańców tych republik został potraktowany poważnie. Tym samym uznała Kosowo za precedens w prawie międzynarodowym i uznała, że ma prawo do takich działań. Całkiem słusznie.

Saakaszwilemu ta wojna, najlepiej zwycięska, jest potrzebna jak powietrze do przeżycia. Ma ona odciągnąć uwagę społeczeństwa od samej dyktatury, trudności gospodarczych, socjalnych i politycznych kraju. Ponadto, społeczeństwo ma dzięki niej zapomnień o wielkiej klęsce polityki dyktatora – mianowicie nie zaproszenie Gruzji do NATO.

Jeżeli chodzi o konkretne cele, to ciężko jest je wskazać. Być może Gruzja próbowała obnażyć wiarygodność Rosji i atakując ją z zaskoczenia skompromitować. Być może było to badanie na ile sobie armia gruzińska może pozwolić nim zainterweniuje Rosja oraz sprawdzić ewentualny czas reakcji.

Nasze media nie zauważają, bądź nie chcą zauważyć prostej prawidłowości, dotyczącej bombardowań Gruzji. Wielkie oburzenie wywołało zrucenie bomb na miasto Gori, które znajduje się poza strefą walk. Dziennik, Rzepa, Wybiórcza, TVN, Polsat – mainstreamowe media jednym słowem, nie szczędziły określeń jak “barbarzyństwo” (ale już tak nie nazwały ostrzału Cchinwali przez Gruzję), “zbrodnie“, etc. Zapomniały jednak o jednym (donosi o tym Al Jazeera), że z tego miasta ostrzeliwywano Cchinwali, więc nalot miał charakter taktyczny.

Nie mniejsze zdziwienie wywołało w Dzienniku, manifestacja w Moskwie pod hasłem “USA – Irak, Gruzja – Osetia”. Nie rozumiem czemu można się dziwić ?

Właściwie od rewolucji róż, USA pompuje do Gruzji tyle pieniędzy ile się tylko da. Kacyk Saakaszwili i jego zamordyzm utrzymują się wyłącznie dzięki poparciu USA i wsparciu go, co czynione jest między innymi rękami naiwnego Kaczyńskiego i jego “polityki wschodniej“.  Stany Zjednoczone poprzez Gruzję marzą o rozciągnięciu swojej strefy wpływów na Kaukaz (co oczywiście wywołało lęk i reakcję w Rosji). Pomoc wojskowa, wsparcie logistyczne Wuja Sama swoje robią. Już jakoś świat się nie oburza represjami i aresztowaniami opozycjonistów, sfałszowanymi wyborami… Zdaje się także nie dostrzegać hipokryzji prezydenta Busha, który obiecuje mediacje i wzywa do… zaprzestania bombardowania. No wiadomo, nie chce by piesek Saakaszwili został usunięty, bo będzie to oznaczało koniec marzeń o hegemonii na Kaukazie.

I tak najbardziej żenujące w tym wszystkim jest określanie Gruzji mianem “państwa demokratycznego“.

Gruzja nie jest demokratycznym państwem (co stwierdził Lechu), lecz kolejną dyktaturą wspieraną i utrzymywaną przez USA. Czy tak daleko trzeba sięgać, by przypomnieć sobie o wielkich zamieszkach opozycji, aresztowaniach, represjach, stanie wyjątkowym i sfałszowanych wyborach w Gruzji ?

A może po prostu nasi politycy mają dziwne wyorażenie o demokracji?

W końcu by należeć do “wolnego świata” wystarczy być po stronie USA…

Konflikt w Osetii południowej sięgnął zenitu. Można już z całą pewnością mówić o regularnej wojnie – obie strony prowadzą wzajemny ostrzał, używają lotnictwa, wojsk pancernych, desantowych. Problem pojawia się jednak ocenie tego konfliktu.
Polska i generalnie świat zachodni stara się przedstawić Gruzję na pozycji ofiary. W rzeczywistości jest jednak na odwrót, to Gruzja jest agresorem. Oczywiście argument, że ofensywa rozpoczęła się przeciw “pospolitym bandytom” na integralnej części swojego kraju jest pewnym argumentem, który podniósł Pan Grzegorz Kuczyński, w TVN24.pl. Tylko gdzie był, gdy USA naruszała integralną część terytorialną Serbii ? Kiedy dokonywał się rozbiór tego państwa ?

Rosja pełni na tym obszarze mandat RB ONZ i jest zobligowana do podejmowania takich decyzji – taka jest różnica. W dodatku czyni to samo, co USA w Kosowie… skoro USA wolno, to dlaczego Rosji ma nie być ?

Być może dla Polaków to szok że to Gruzja rozpoczęła wojnę, jednak pora wynieść się poza rusofobię i spojrzeć na to chronologicznie i realnie. Oczywiście nie oznacza to, że to Gruzja jest wyłącznie winna konfliktowi. Nie, oczywiście nie. Od długiego czasu obie strony dążyły do konfrontacji, wzajemnie drażniąc siebie. Obie mają swój interes i cele w tym konflikcie. Z tą tylko różnicą, że Rosja jest sama (no dobra posiada jeszcze mandat RB ONZ w Gruzji, co teoretycznie daje jej sporą legitymizację, tylko co z tego, skoro sprawa Kosowa pokazała że całe prawo międzynarodowe to wyłącznie papier toaletowy) a Gruzja jest wspierana przez USA i praktycznie cały świat zachodni.

Trzeba pamiętać przy tym, że Gruzja jest niczym innym jak dyktaturą nękaną konfliktami wewnętrznymi. Obecny “prezydent” Saakaszwili utrzymuje się u władzy wyłącznie dzięki poparciu USA, które starają umocnić swoją pozycję w tym regionie. Kacyk Saakaszwili jest utrzymywany przez “Wuja Sama”, “pomoc wojskowa” przychodzi milionami. USA przymyka oko na zbrodnie gruzińskie i pomaga w represjach. Dlatego dla USA to również walka o wiarygodność i swoją pozycję na Kaukazie. Gruzja z ich punktu widzenia podjęła się bardzo ryzykownej gry, która może ją kosztować utratę wsparcia ze strony USA.

Czy nastąpi eskalacja ?

Wydaje mi się, że obecny konflikt raczej nie grozi większą eskalacją. Rosja jest w stanie osiągnąć to czego chce nie wysyłając wielkich sił zbrojnych. Poza tym Rosja pełni na tych obszarach mandat RB ONZ, więc występowanie przeciwko ich działaniom jest występowaniem przeciwko ONZ. Z drugiej strony, także Gruzja nie będzie chciała specjalnie drażnić Rosji. Jej armia, nawet zmodernizowana sprzętem z USA i Izraela nie dorównuje armii rosyjskiej. Będą się bać, że Rosja za dzień albo dwa zacznie bombardować cele strategiczne na terenie Gruzji i właściwie tym samym cała zdolność bojowa armii gruzińskiej zostanie unicestwiona. Tyle ile zdobędą, to na tym będą starać się pozostać.

Kto to zaczął ?

Wbrew temu co głoszą nasze media, to Gruzja jest agresorem. Wg Institute of War & Peace Reporting, “mamy do czynienia z zaplanowaną gruzińską operacją, wprowadzeniem w życie planu zajęcia Cchinwali przygotowanego na wypadek zaognienia konfliktu”. Reakcja Rosji była naturalna, szczególnie że stoi za nią mandat RB ONZ i ochrona Rosjan. Warto także zwrócić na pewną właściwość. Ofensywa wojsk gruzińskich rozpoczęła się w dniu rozpoczęcia olimpiady, to znaczy wtedy kiedy cały świat patrzył na Pekin a nie na Osetię. Dało to Gruzji przynajmniej kilka godzin względnie swobodnego działania oraz umożliwiło zaskoczenie sił rosyjskich w regionie.

Te wnioski nasuwają się same. Saakaszwili za punkt honoru uznał “przywrócenie konstytucyjności” na terenie zbuntowanych republik Osetii Południowej i Abchazji. Znowu republiki te, chcą przyłączenia do Rosji. Od wielu już z resztą lat wspierane są przez Moskwę w swoich zamiarach. Po “niepodległości Kosowa” i de facto rozbiorze Serbii, co było złamaniem wszelkich umów międzynarodowych, Rosja uprzedzała, że przy takim obrocie spraw będzie dążyła do tego, by głos mieszkańców tych republik został potraktowany poważnie. Tym samym uznała Kosowo za precedens w prawie międzynarodowym i uznała, że ma prawo do takich działań. Całkiem słusznie.

Saakaszwilemu ta wojna, najlepiej zwycięska, jest potrzebna jak powietrze do przeżycia. Ma ona odciągnąć uwagę społeczeństwa od samej dyktatury, trudności gospodarczych, socjalnych i politycznych kraju. Ponadto, społeczeństwo ma dzięki niej zapomnień o wielkiej klęsce polityki dyktatora – mianowicie nie zaproszenie Gruzji do NATO.

Jeżeli chodzi o konkretne cele, to ciężko jest je wskazać. Być może Gruzja próbowała obnażyć wiarygodność Rosji i atakując ją z zaskoczenia skompromitować. Być może było to badanie na ile sobie armia gruzińska może pozwolić nim zainterweniuje Rosja oraz sprawdzić ewentualny czas reakcji.

Jest to wszakże niebezpieczna gra – “gdyby Gruzinom udało się zająć Osetię Płd. (…), to upokorzyliby Rosję, stworzyliby dla siebie zwycięską sytuację i wymusiliby na Zachodzie dyplomatyczne zaangażowanie się w terenie”, wskazuje Jonathan Eyal z ośrodka badawczego RUSI. Z drugiej strony, zwycięstwo Rosji, które jest raczej przesądzone, spowoduje obnażenie i kompromitację nie tylko Gruzji, ale i mocodawcy – tj. USA. W ten sposób USA straci na wiarygodności i na całe szczęście utraciłaby swoje resztki wpływów na Kaukazie i wśród byłych republik radzieckich.

A Rosja osiągnęła już wszystko co chciała osiągnąć. Zdestabilizowała region, dzięki czemu oddala się widmo budowy rurociągów przez terytorium Gruzji. Osetia i Abchazja są już w praktyce w Rosji a Gruzja została obnażona.

Najbardziej wkurzające w całej sprawie są podwójne miary stosowane przez polityków i komentatorów, w tym polskich. Rosja zła bo narusza integralność terytorialną Gruzji, ale USA dobre jak narusza integralność terytorialną Serbii, USA dobre jak dokonuje masakr w Iraku i Afganistanie, USA dobre jak zrzuca napalm i bomby fosforowe na Faludżę…

Dyskusja nad podatkami to nie tylko dyskusja czysto ekonomiczna ale także społeczne, która często bywa spychana na boczny tor przez neoliberalną prawicę, starając się celowo pominąć ten wątek w dyskusji nad problemem.
Jednocześnie zwolennicy neoliberalnej teorii za wszelką cenę chcą przedstawić nieprawdziwe argumenty za obniżaniem podatków (dla najbogatszych), tak by się stały prawdami objawionymi.
Często w tej argumentacji pojawiają się kwestie: zwiększenia inwestycji, zaoszczędzenia przez pracodawcę, co ma dać możliwość zwiększenia zatrudnienia, etc.
Tylko to wszystko jest mitem, wokół którego obracają się prawicowi myśliciele odrzucając wszelkie dowody, albowiem nie istnieją żadne, empiryczne, przesłania na wpływ stawek podatkowych na bezrobocie czy wzrost gospodarczy.

Można powiedzieć że dzieje się na odwrót – Dania w której mamy do czynienia z najwyższymi podatkami w Europie, ma znacznie mniejsze bezrobocie (3,4% na stan ze stycznia 2007) niż USA (około 7%) a przecież to USA jest mekką dla wszystkich liberalnych myślicieli. Dodatkowo państwa skandynawskie charakteryzują się bardzo dużym zatrudnieniem ludzi w wieku produkcyjnym (ponad 70%) a ludzi czynnych zawodowo pomiędzy 60 a 70 rokiem życia wynosi 72%, co jest znacznie wyższym odsetkiem niżeli w USA.

Również USA wypada blado w porównaniu dynamiki rozwoju gospodarczego – w latach 45-70 Szwecja miała znacznie wyższy wzrost PKB niż USA a obecnie na porównywalnym poziomie, co bezpośrednio przekłada się na poziom życia w tych państwach. Wg rankingi HDI, państwem o najwyższym poziomie życia w 2006 roku, była Norwegia, druga była Dania, piąta Szwecja a USA uplasowały się dopiero na 8 miejscu.

Mitem jest również że inwestorzy wybierają państwa (do inwestycji) ze znacznie mniejszymi podatkami, gdyby tak było to Polska miałaby jeden z najwyższych wskaźników inwestycji zagranicznego kapitału w całej EU, gdyż nasza ojczyzna ma jedne z najniższych podatków w całej Unii (wbrew temu co głosiły hasła Platformy, Irlandia ma wyższe stawki podatkowe niż Polska) a mimo to, państwa skandynawskie, Irlandia, Niemcy wyprzedzają nas o lata świetle we wskaźnikach inwestycji kapitału zagranicznego w ich państwach – dla porównania w Szwecji w 1998 roku zainwestowano blisko 20 mln dolarów, w Holandii 32 miliardy, w Hiszpanii 11 mld, Francji 28 miliardów, Belgii 21 miliardów, Polsce… 7 miliardów dolarów.

Dla inwestora nie są najważniejsze kwestie podatkowe ale także dostęp do nowoczesnej technologii, wykształconych kadr – nowoczesna, dobrze rozwinięta infrastruktura oraz stabilność ekonomiczna i polityczna kraju a przy tym gwarancja wsparcia ze strony państwa, czego państwa, stricte liberalne, jakim jest Polska, nie są w stanie zagwarantować. Wystarczy przeanalizować sytuację w krajach nadbałtyckich, jak Łotwa czy Estonia, które pomimo boomu pod koniec lat 90-tych XX wieku i początków XXI wieku, obecnie mają ogromną recesję → liberalne przemiany ekonomiczne są działaniem na krótką metę, wykańcza się mały oraz średni kapitał, który był chroniony przez progresywne podatki.

Wracając do głównego tonu dyskusji, to znaczy kwestii społecznej – to progresywne, wysokie, podatki przede wszystkim wpływać mają na realizację idei społecznej oraz umożliwić utrzymanie się na „poziomie” ludzi o niskich dochodach.

Czy sprawiedliwe jest by niemal całość państwa utrzymywana była przez najbiedniejszych ? Czy sprawiedliwe jest by kapitaliści, którzy przecież z państwa (warunków, edukacji, ulg, stref, etc) czerpią najwięcej, płacili najmniejsze podatki ?
Warto poruszyć także kwestię odczuwalności płaconych podatków przez osoby biedne i bogate – takie same stawki podatkowe (przykładowo lansowany przez PO „Podatek Liniowy”, 3×15) powoduje, że osoba biedna znacznie bardziej go odczuwa niż osoba zamożna.

W dodatku, naturalną konsekwencją, odejścia od progresywnych podatków, spowodowała by konieczność cięć w sferze socjalnej a tym samym konieczność komercjalizacji opieki zdrowotnej, szkolnictwa oraz ograniczenie pomocy dla najbiedniejszych.

Zatwardziali zwolennicy tej teorii, twierdzą że płacąc mniejsze podatki będzie nas stać na własne ubezpieczenia i samodzielne opłacanie wydatków związanych, np. z leczeniem.
Ale pytanie brzmi: czy na pewno wszystkich czy tylko tych najbogatszych ?

A odpowiedź: Tylko tych najbogatszych gdyż przeciętnego człowieka w dalszym ciągu nie będzie stać na ubezpieczenie gwarantującą mu pełną opiekę zdrowotną, czyli będziemy mieć do czynienia, z niesprawiedliwym ograniczeniem dostępu np. do lecznictwa.
Nie trzeba być ekonomistą by to dostrzec – są to zbyt duże koszty dla zwyczajnego człowieka a na potwierdzenie tej tezy w empirii, należy spojrzeć na USA, gdzie 45 mln ludzi zostało pozbawionych opieki zdrowotnej, bo zwyczajnie ich nie stać na polisę ubezpieczeniową. A czy czasem „chory nie oznacza pacjent” ?
Oznacza i liberałowie zdają się nie patrzeć na ten aspekt moralny i społeczny, że każdy człowiek ma prawo do opieki medycznej oraz pomocy.

Warszawscy radni przegłosowali wczoraj nowy stat miasta stołecznego Warszawa, w preambule którego radni oddają się w opiekę… bożą. Niestety gdy czytam po raz kolejny zachwycenie radnych PO i PiS tymże dokumentem a raczej jego odwołaniem do Boga, mam wrażenie że Polska się cofa w rozwoju, nie będę prawić o tym jak nasz kraj się klerykalizuje, jak Kościół zdobywa coraz większą władzę ale o czysto praktycznym punkcie widzenia na tę sprawę, bowiem wydaje mi się to karygodne by odwoływać się w ogóle do Boga, a tym bardziej do “jedynego i słusznego”, w mieście które z natury jest laickie, będące centrum kulturowym oraz wyznaniowym wielu, nie chrześcijańskich, obrzędów religijnych (Żydzi, Muzułmanie, Buddyści), dla których ten zapis jest zwyczajną dyskryminacją – jak czytelniku byś się czuł, będąc Katolikiem, gdyby w statut miasta wpisano by odwołanie do Allaha ? Za pewne tak samo jak czuje się warszawski muzułmanin gdy miasto odwołuje się do chrześcijańskiego Boga.

Przez grzeczność nie napiszę tylko o prostym fakcie, iż w Konstytucji RP, mamy napisany bardzo mądry artykuł, o ładnym numerze “25″, który jasno definiuje rozdzielność Państwa od Kościoła, szkoda tylko że jest On powszechnie łamany.

W dodatku zapis ten niesie za sobą wiele zagrożeniem dla postrzegania miasta → pomijam kwestię że wiele organizacji żydowskich, islamskich może po prostu przenieść swoje siedziby do innych miast (co byłoby stratą finansową dla miasta), to również inwestorzy, którzy i tak niespecjalnie lubią Warszawę, mogą przestać inwestować i Warszawa faktycznie, w ich oczach, może stać się pipidówkiem, dwie stacje za Kutnem, bowiem co to za miasto, którego władza poddaje się pod opiekę Bożą – nienormalna,  niezaradna, niezdarna, nieumiejętna ?

Czy w standardach europejskich, do których PO lubi się odwoływać jest to do pomyślenia ? Nie, zdecydowanie nie – tamtejsze państwa są z natury świeckie, by zapobiegać zbyt dużej władzy Kościołów, by zapobiegać konfliktom religijnym i społecznym. To jest nie do pomyślenia, nawet kler, np. francuski, żąda jeszcze większej sekularyzacji od państwa – być może jest to znacząca różnica mentalna, świadomościowa ale my zamiast iść naprzód ciągle się cofamy.

Gdy mamy na myśli pojęcie “niewolnictwo” w Polsce, najczęściej kojarzy się nam ono z nieludzkimi warunkami pracy, głodowymi pensjami,  otwartym i nagminnym łamaniem (słabego, liberalnego) prawa praca – jednak już nie długo może się to zmienić za sprawą ministra Ziobro.  Ów minister wpadł na rozwiązanie, które praktycznie formalizuje niewolniczą pracę więźniów w Polsce.

Ostatni ministerialny pomysł mniej więcej polega na tym, aby podnieść pensje więźniom do 260(270) zł miesięcznie (przy obecnych 220 zł) lecz aby z tego odliczać koszty postępowania sądowego , z czego zostanie 140 z, jednak połowę z tego dostanie więzień, bowiem druga połowa pójdzie na tzw. “wypiskę” czyli pieniądze które więzień otrzyma po wyjściu z zakładu karnego (co nie jest złym pomysłem) czyli dla więźnia pracującego 8 godzin dziennie zostanie, do ręki, 70 zł.

Problem pojawia się jednak, że nie wielu więźniów pracuje 8 godzin na dobę, realniejsze są 2,3,4 godziny a więc na rękę więzień dostanie 14 zł. Teraz rodzi się pytanie – czy nie jest to formalizacja niewolnictwa ? Przecież więźniowi zostaną odebrane podstawowe prawa, zagwarantowane w karcie praw człowieka i obywatela ? Czy to ma oznaczać, że zostanie On człowiekiem, obywatelem, niższej kategorii ? Przecież każdemu człowiekowi za pracę należy się godne wynagrodzenie, szczególnie że w przypadku więzienia jest to forma resocjalizacji.

Jest to naganne, nie ludzkie oraz niedorzeczne, że stytuły tego, że złamał prawo odbiera mu się godność, człowieczeństwo oraz godną zapłatę za ciężko wykonaną pracę, z której (za darmo) korzysta kapitalista, przedsiębiorca, tym samym bogacąc się i odbierając mu owoce jego pracy.

Wreszcie PiS opracował coś sensownego → opracowane przez PiS poprawki do Kodeksu Pracy, zapowiadają zakaz pracy w placówkach handlowych w najważniejsze, polskie, święta. Jest to nie wątpliwie ogromny sukces i wyraźny krok, iż może faktycznie PiS nie używał retoryki prospołecznej w celach marketingowych.

Wreszcie zostanie dana szansa ludziom pracy by Ci, przynajmniej w te 12 dni wolne od pracy, mogli odpocząć jak ludzie, spędzić ten czas z bliskimi. Oczywiście PO, dla samej zasady neguje ten projekt, powołując się na absurdalne opinie wysuwane przez Lewiatan ale tak to już jest z ultra liberałami, jestem ciekaw czy sami członkowie PO i Lewiatanu (który składa się “biznesmenów”) pracują w święta, niedziele i inne dni które winne być wolne od pracy ?

Niestety nie podoba mi się argumentacja oraz retryka PiSu, szczególnie w kwestii roli kobiet, ukazuje nam płytkość posunięć partii rządzącej → w dalszym ciągu wychodzi ze stricte konserwatywnej, seksistowskiej demagogi ale nie ma tego złego, co na dobre by nie wyszło i w tym wypadku, retoryka ta przynosi pozytywne skutki.

Z ciekawą i jak najbardziej słuszną inicjatywą wystąpili Młodzi Socjaldemokracji, którzy opublikowali postulat by nałożyć podatek na wszystkie związki wyznaniowe w Polsce a pieniądze pozyskane z tego tytułu przekazać na dofinansowanie służby zdrowia:

“Wnioskujemy o objęcie obowiązkiem odprowadzania podatku do budżetu Państwa wszystkich Związków Wyznaniowych i Kościołów oraz pracujących na ich rzecz kapłanów. Wierzymy, że przedstawiciele Kościołów i Związków Wyznaniowych, rozumiejąc trudną sytuację służby zdrowia, przyjmą z dużym entuzjazmem przedstawioną przez nas propozycję”

Ale reakcji Kościoła chyba nikt się nie spodziewał, bp. Pieronek stwierdził:

“SLD po 1989 roku nakradło, ma dosyć pieniędzy i niech da pielęgniarkom ze swego, na złodzieju czapka gorę“

Gdzie to chrześcijańskie miłosierdzie, opieka nad bliźnim, tak często używana w retoryce duchownych ? Kościół pokazał swoje rogi, pokazał swój cynizm, anty humanitaryzm oraz może wreszcie pokazał niedowiarkom, że jest instytucją komercyjną nastawioną tylko na robienie pieniędzy.

Mało tego, nie wiele osób zdaje sobie sprawę, że Polacy płacą Kościołowi, ukryty podatek w wysokości 4 mld złotych rocznie, tzw. podatek kościelny, który ma stanowić swoistą rekompensatęza straty poniesione przez Kościół w okresie PRL, absurdalne, co nie ? Jakim prawem państwo polskie, które w teorii jest świeckie, ma płacić daninę Kościołowi, do tego jeszcze nie zważając na fakt, że nie każdy Polak to Katolik ?

Jakie Kościół poniósł straty w okresie PRL ? Odebranie zabytków spod władzy kościelnej i zajęcie się nimi przez państwo ? A może odebranie wielkich obszarów ziemskich w imię sprawiedliwości społecznej i sprawiedliwości, która nie powinna być obca chrześcijaninowi ?

Jednak w tym wszystkim zadziwiła mnie postawa Aleksandra Kwaśniewskiego, który uznał, że “młodzi lewicowcy również przesadzili, czym przesadzili ? Mówiąc prawdę ?

Niestety w tyk kraju, przy jakiejkolwiek inicjatywie walki z duchowną kastą i układem Kościelnym, pojawiają się takie reakcje, wszyscy widzimy jaki jest Kościół i PiS mówiąc, że walczy z grupą trzymającą władzę – tylko tą grupą jest Kościół Katolicki…

Jak można przeczytać na łamach portalu wiadomosci.gazeta.pl , Prawo i Sprawiedliwość jest w trakcie pracy na projektem ustawy mającym zakazać palenia w miejscach publicznych, w miejscach pracy oraz … samochodzie.

O ile wydaje mi się (a piszę to jako palacz), iż zakaz palenia w miejscach publicznych(urzędy, restauracje, etc.) jest jak najbardziej stosowną propozycję, acz sam raczej opowiadałbym się za rozwiązaniem hiszpańskim, gdzie właściciele lokali muszą samo zadeklarować czy ich knajpa jest dla palących czy dla nie palących to o tyle zadziwiło mnie zakazanie palenia w miejscu pracy oraz samochodzie.

Po woli nasze prawo(pod tym względem), czego się obawiam, idzie w stronę absurdu – może tak jak we Włoszech za karzemy palić w mieszkaniach ? Obawiam się, że i takie głosy pojawiają się w naszych kuluarach parlamentarnych ale nie wiem czy Panowie (i Panie) posłowie zdają sobie sprawę, że w większości miejsc pracy obowiązuje zakaz palenia i lepszym wyjściem byłoby egzekwowanie Kodeksu Pracy, który zobowiązuje pracodawcę do tworzenia palarni ? Bo jednak bezwzględny zakaz palenia jest po prostu dyskriminacją człowieka, po za tym jest to uzależnienie z którym nie wygra się zakazami a jedynie utrudni to życie palącemu, którzy nie może palić.

Na dalszym torze warto zadać pytanie, czym jest miejsce pracy ? Czy zakaz miałby również dotyczyć pracowników pracujących na powietrzu (np. robotników) ? Jeżeli tak, to czemu ? Co komu to przeszkadza, że robotnik pójdzie na chwilę na stronę i zapali ?

No i ten samochód… czemu w samochodzie ma być nie wolno palić ? Poseł Cymański argumentuje to:

“To niepoważne! Wie pani, ile jest wypadków drogowych przez żar z papierosa, który spadł w przeciągu podczas jazdy samochodem?!”

Ma rację, to potrafi rozproszyć, potrafi zabrać uwagę ale tak samo jak wiele innych czynności podczas jazdy samochodem, może zabrońmy jeszcze słuchania radia i jazdy ze współpasażerami ? Wiele lat toczyła się batalia o zakaz rozmawiania przez komórkę podczas jazdy – słusznie, jest to niebezpieczne i nie poważne ale zestaw głośno mówiący nie wiele zmienił, tak samo rozprasza prowadzącego jak komórka ! Tak więc czemu papieros ?

Popieram każdy pomysł mający zwiększyć bezpieczeństwo i ochronę zdrowia ale te pomysły zahaczają już o lekki absurd i są po prostu niekonsekwentne.

Problem aborcji nie jest wcale łatwy ani prosty ani wymalowany w kolorach czarno-białych, jak wiele osób go przedstawia. Nie ma jasnej odpowiedzi, nie ma jednego rozwiązania tego problemu. Aborcja wbrew ogólnej opinii nie jest problemem podziału lewica->prawica lecz jest to głęboki problem moralny, etyczny, humanitarny, społeczny, prawny oraz wolnościowy. Lecz w tym artykule nie chcę rozstrzygać kwestii moralnych aborcji oraz wydawać swojego wyroku czy jestem za pozostawieniem ustawy “antyaborcyjnej” w spokoju, jej liberalizacji czy zaostrzania, acz chciałbym aby na ten problem spojrzeć z nieco innej perspektywy, z perspektywy co zrobić by kobiety nie dokonywały zabiegów aborcyjnych bez uderzających w wolność i godność ludzką przepisów.

Obecnie, polska skrajna prawica rozpoczęła walkę o całkowity zakaz aborcji, to znaczy że LPR chce zakazać całkowicie aborcji, tym samym sprowadzając kobietę do roli reproduktora, który ma urodzić i nic więcej. Oczywiście nie trudno się oprzeć wrażeniu, że w rzeczywistości jest problem zastępczy by LPR podniosła swoje notowania rzucając proste i chwytliwe hasła tak naprawdę nie chcąc rzeczowej i fachowej dyskusji nad tym problemem. Więc może zamiast próbować zmienić ustawę, warto by się zastanowić nad stworzeniem odpowiednich warunków ekonomicznych, socjalnych a także społecznych które by sprzyjały macierzyństwu ?

Posłużę się przykładem Francji, w której aborcja jest legalna (do 10 tygodnia ciąży) a mimo to zabiegów aborcyjnych (legalnych) wykonuje się mniej niżeli w Polsce (tych nielegalnych) a Francja w 2006 roku odnotowała rekordowy przyrost naturalny. Czym jest to spowodowane ?

Stworzeniem odpowiednich warunków do rodzenia dzieci !

Kobieta, para, małżeństwo które zdecyduje się na niewykonywania zabiegu, może liczyć na solidne wsparcie od państwa – zniżki na lekarstwa i produkty higieny, zniżki w prywatnych żłobkach oraz w przedszkolach(dodatkowo istnieją publiczne – darmowe – oraz zakładowe), dobrze zorganizowane (w tej kwestii) prawo pracy, zniżki w komunikacji miejskiej, co miesięcznie, stałe, wsparcie finansowe. Zawsze mogą liczyć na pomoc specjalistów oraz psychologów. To jednak zachęca do rodzenia dzieci i reprodukowania się

Po za kwestiami finansowymi, nie do przecenienia jest świadomość społeczna, której po prostu w Polsce brak. Tu nie tylko chodzi o wiedzę seksualną(z czym Polacy również są na bakier) czy o pewne zasady etyczne ( czy dopuszczamy przypadkowy stosunek płciowy, czy dopuszczamy go przed ślubem, z stałym partnerem/partnerką, etc.) lecz społeczne odrzucenie samotnych matek, szczególnie jeżeli są nieletnie, co jest karygodne i co sprawia, że pod społeczną presją dziewczyna decyduje się na zabieg przerwania ciąży, by nie być wytykana palcami. Jest to smutne ale niestety prawdziwe, szczególnej na polskiej prowincji ale to również wynika po części z braku świadomości oraz innej drogi, wiele kobiet nie zdaje sobie sprawy, że może liczyć na opiekę psychologów oraz lekarzy a po urodzeniu dziecka może je przecież oddać do adopcji, tu są potrzebne akcje społeczne, uświadamiające że istnieje taka możliwość, gdyż wiele dziewcząt nie zdaje sobie z tego sprawy.

Inną grupą kobiet które decydują się na aborcję są karierowiczki, które obawiają się o “swoją karierę”. Kierując się swoimi egoistycznymi ambicjami, tylko podsycają tendencje pracodawców by Ci zwalniali kobiety w ciąży czy zastrzegali przy spisywaniu umowy o pracę że praco odbiorca nie może zajść w ciążę, mimo że jest to gwałcenie fundamentów polskiego prawa ale przy tak niskiej świadomości oraz wiedzy, kobiety nie zdają sobie sprawy z przysługujących im praw, które są korzystne dla pracownika, które chroni ją przed zwolnieniem (z wyjątkiem gdy jest to umowa na okres próbny krótszy niż miesiąc albo ma miejsce upadłość lub likwidacja firmy)

Urlop macierzyński przysługuje kobiecie, jeśli jest zatrudniona na umowę o pracę, bez względu na staż pracy i na to, czy jest zatrudniona na cały etat, czy też na część etatu. Jeśli jest to umowa na czas określony, która rozwiąże się w trakcie urlopu macierzyńskiego, ostatni dzień umowy będzie ostatnim dniem urlopu. Można zrezygnować z urlopu macierzyńskiego, ale dopiero po wykorzystaniu co najmniej jego 14 tygodni pod warunkiem, że ojciec dziecka ma prawo do opieki nad nim i umowę o pracę. Wtedy on wykorzysta pozostałą część urlopu macierzyńskiego. Otrzymuje w tym czasie zasiłek macierzyński, a pracodawca nie może go zwolnić z pracy.

Wydaje mi się, że to co piszę jest oczywiste ale dlaczego nikt nie podjął tego na forum publicznym ?