“Palestyńczycy nie są zdolni do tworzenia państwa” lub “nie ma z kim rozmawiać o pokoju” są obecnie dwoma najczęściej pojawiającymi się frazesami w oficjalnym dyskursie medialnym, którego jednym celem jest usprawiedliwienie polityki Izraela bądź skompromitowanie Palestyńczyków i ich starań.

Odnieść można wręcz wrażenie, iż pojawiające się argumenty dyżurnych komentatorów od niemal dwóch dekad pozostają niezmienne – wahaniom ulega co najwyżej nacisk na użycie poszczególnych frazesów.

Dla przykładu – jeszcze 2-3 lata temu w modzie było twierdzenie, że Izrael atakując Liban “bronił się przed zepchnięciem do morza“. Przekonanie to wyrosło wraz z odkryciem urojonego i “szatańskiego“  spisku J. Arafata przez Ehmuda Baraka  podczas negocjacji w Camp David. Dumny premier ogłosił wtedy, iż (kłamliwi) Arabowie czyhają tylko na to by zniszczyć Izrael i “zepchnąć go do morza“.

Izrael to w końcu, wg. prawicowych publicystów, “willa otoczona dżunglą” - ostatnia przystań “wyższej cywilizacji judeo-chrześcijańskiej” broniącej nas przed zalewem “islamofaszyzmu“. Dlatego należy bezkrytycznie wspierać jego politykę ekspansji (a więc okupację Palestyny, represje, doprowadzenie do klęski humanitarnej i społecznej, mordy, etc.) , planów budowy “nowego Bliskiego Wschodu” oraz “walkę z terroryzmem“, wspieraną oczywiście przez USA.

Symbol Fatahu

W Polsce rzecz jasna także nie było ciężko znaleźć zwolenników tej myśli. Jednym z takich dyżurnych komentatorów, który często się do tego odwołują jest (kochany i szanowany) Rafał Ziemkiewicz,. Współcześnie ta teoria przesunęła się z pierwszego na dalszy plan. Za to częściej używa się innych haseł, popularnych wśród elit izraelskich – “Palestyńczycy nie są w stanie utworzyć państwa” oraz “nie ma z kim rozmawiać“.

Tylko pozornie retoryka z ich użyciem wydaje się być nieco łagodniejsza czy stonowana albowiem od strony praktycznej mają one taki sam rasistowski wydźwięk jak wszystkie inne hasła propagandowe Izraela. W dalszym ciągu legitymizują one działania Izraela oraz ukazywać mają wyższość tej “judeo-chrześcijańskiej” cywilizacji, skoro “Arabowie nie mogą się nawet między sobą dogadać“.

Tak więc oficjalny dyskurs to od wielu lat zbiór kłamstw i wypaczeń służący wyłącznie interesom Izraela i USA wpisujący się w “antysialmską histerię“, wspieraną przez absurdalną teorię “zderzenia cywilizacji“, które wbrew woli swego twórcy legitymizuje zbrodnie izraelskie oraz amerykańskie. W podobny ton wpisuje się niedawny felieton Mariusza Zawadzkiego w “Gazecie Wyborczej“: “Arafata otruł Izrael“. Co jest najbardziej zabawne – autor artykułu solidaryzuje się ze sprawą palestyńską. Pomimo tego powiela niemal wszystkie “standardowe” elementy retoryki Izraela.

Punktem wyjścia dla tego artykułu jest uznanie “Fatahu” jako tej najważniejszej, najbardziej poważnej siły politycznej w Autonomii Palestyńskiej – jedyna z którą można rozmawiać. Autor popełnił, świadomie bądź nie, grzech niewybaczalny – utożsamił wolę wyzwolenia Palestyny z ugrupowaniem, którego kierownictwo już dawno podporządkowało się Izraelowi.

Mariusz Zawadzki:

Do ostatniej chwili nie była znana liczba ani tym bardziej lista delegatów. Od wtorku, kiedy się jakoś zebrali, debatują głównie nad tym, jak wybrać komitet centralny partii.

Zdaje się, że Mariusz Zawadzki nie rozumie tego, iż Fatah jest obecnie bardziej koalicją luźnych grup politycznych, firmowanych pod jednym szyldem i trzymających się w kupie właściwie dzięki legendzie Jasera Arafata. Gdyby nie to Fatahu już by dawno nie było. Pamiętać musimy, iż obok siebie odnajdziemy w partii różne osoby – od otwarcie kolaborującego z Izraelem Muhmmada Duhlana (który za pieniądze od USA i Izraela stworzył kolaboracyjną milicję palestyńską) , Mahmmuda Abbasa (prezydent Autonomii Palestyny, który za namowami Izraela próbował dokonać zamachu stanu i utworzył samozwańczy rząd w Ramallah), po bojowników “Brygad Męczenników al-Aksa”.

Mariusz Zawadzki

Nie ma już zresztą Autonomii, rozpadła się na dwa skłócone terytoria – Strefę Gazy Hamasu i Zachodni Brzeg Fatahu.

Nie ma dwóch “terytoriów” – jest jedno. Pragnę przypomnieć, iż Hamas (w wolnych) wyborach wygrał nie tylko w strefie Gazy lecz również na Zachodnim Brzegu. Przecież to prezydent Autonomii, Muhmmad Abbas po namowach Izraela, próbował siłą przejąć władzę (postępując wbrew woli społeczeństwa) a po nieudanym zamachu stanu (i ucieczce do Egiptu) utworzył samozwańczy rząd w Ramallah i zerwał wszelkie stosunki ze Strefą Gazy narażając kraj na wojnę domową. Fatah kontroluje Zachodni Brzeg tylko dlatego, że Hamas nie chciał atakować jego bojówek obawiając się, że mogłoby to pogrążyć kraj w wojnie domowej.

Mariusz Zawadzki

Rok temu izraelska armia uznała, że gdyby opuściła Zachodni Brzeg, całkiem możliwe, że Hamas w 72 godziny przejąłby tam władzę.

Stałe odgrywanie się kartą “Hamasu” w celu usprawiedliwienia okupacji. Gdyby tak się stało – spełniona zostałaby wola wyborców. Wyraźnie widać tutaj skuteczność zachodniej propagandy: “nie możemy dopuścić by władzę przejęło ugrupowanie terrorystyczne” lub “fundamentalnie islamskie“. Czyli dla zachodu demokracja jest fajna, kiedy wybory wygrywają ludzie im wygodni lub których łatwo sobie podporządkować ? Pisałem już co nieco o tym w “Kryzysie demokracji“.

Ponadto Hamas od kilku lat przestrzega zawieszenia broni (czego o stronie izraelskiej powiedzieć nie możemy) i na pewno ugrupowaniem fundamentalistycznym nie jest – mało tego, w porównaniu do niektórych ugrupowań izraelskich wchodzących w skład koalicji rządzącej wydaje się być wręcz umiarkowany. Lecz pomimo tego to on jest tą symboliczną “ością w gardle” Izraela i świata zachodniego. Wynika to oczywiście z faktu, że podczas ostatnich wyborów osłabiony został Fatah, który coraz bardziej podporządkowywał się Izraelowi. Wygrała więc partia niezgodna z interesami Izraela.

Mariusz Zawadzki

Dziś chyba jak nigdy dotąd słuszny jest argument powtarzany czasem przez izraelskie jastrzębie, że negocjacje z Palestyńczykami nie mają żadnego sensu, bo nie ma z kim rozmawiać.

Doskonałe skwitowanie jego artykułu, oddające tylko przyswojenie przez autora pozycji izraelskich; jak to nie ma z kim rozmawiać ?

Z legalnym rządem Autonomii Palestyńskiej !

Fatah przegrał wybory, próbował (za namowami Izraela) dokonać zamachu stanu i nie można go uważać za jakiegokolwiek partnera do rozmów tylko dlatego, że jest to zgodne z interesami i wolą Izraela.

Cały świat patrzy z przerażeniem na ponownie rozgorzały konflikt palestyńsko – izraelski. Oczywiście jak zawsze przy takiej okazji, nie brak wśród prawicowych polityków i komentatorów wielkiego zrozumienia (czytaj poparcia) dla poczynań państwa żydowskiego w tym konflikcie. Powszechnie już przecież wiadomo, że całe zło to Hamas. To Hamas w opinii tych komentatorów bez powodu rozpętał konflikt, to Hamas nie chce pokoju (ale to Żydzi dzisiaj odrzucili propozycję rozejmu) a Izrael jak zwykle jest tylko biedną ofiarą, która broni się przed zepchnięciem do morza.

Ta nowomowa udziela się wszystkim. W mediach utrzymywany jest jeden i jedyny słuszny ton – to Izrael i Izraelczycy są ofiarami, Palestyńczycy to zwykłe krwiożercze bestie, chcące zagłady państwa żydowskiego (co kompletą bzdurą, ale o tym potem). W związku z tym w Wiadomościach, Faktach, Wydarzeniach najpierw wspomni się o ofiarach palestyńskiego ostrzału rakietowego (niewspółmiernie mniejszego od działań izraelskich) a potem na koniec coś się da o cierpieniach Palestyńczyków wywołanych okrutnymi nalotami bombowymi strony izraelskiej, w których zginęło już blisko 400 osób.

Poparcie dla Izraela z różnych powodów, wśród większej części prawicy jest niemal bezkrytyczne i bezrefleksyjne. Ta ślepota prowadzi także do negowania prawa międzynarodowego, mówiącego o prawie do samostanowienia narodów i biernej zgody na brutalną, krwawą okupację, która zmusza Palestyńczyków do życia w nieludzkich warunkach.

Mało tego, niemal od 30 lat trwa batalia na rzecz przeforsowania rezolucji RB ONZ wzywającej do utworzenia państwa palestyńskiego i potępiającego okupację tych ziem przez Izrael. Jest tylko jedno państwo, które blokuje tę rezolucję – USA.

Z tego właśnie powodu polityki Izraela nie możemy rozumieć wyłącznie jako jego polityki narodowej. Oczywiście Izrael marzy o hegemonii na Bliskim Wschodnie i stanowi jednocześnie największy czynnik destabilizacji dla tego regionu, ale bez ideowego, ekonomicznego a przede wszystkim militarnego i politycznego poparcia USA nic by nie wskórał. Dlatego bardziej oddającym ten proces byłoby używanie pojęcia: polityka amerykańsko – izraelska.

Dlatego obecne działania Izraela są wyłącznie zbrojnym przedłużeniem stanowiska USA, któremu zwycięstwo Hamasu stanęło jak ość w gardle. Uwidoczniają się w ten sposób podwójne standardy zachodu – demokracja jest dobra w Palestynie, ale tylko kiedy wygrywają je przychylne im stronnictwa (np. Fatah). Natomiast już, gdy wygrywa je Hamas, nie ma demokracji. Jest typowy akt wiary demokracja jest dobra to momentu kiedy rządzą ich ludzie.

Na domiar złego, USA w 2006 roku wydało 2 mln dolarów na kampanię Fatahu, cynicznie argumentując ten fakt – wsparciem dla demokracji… w normalnych warunkach, sponsorzy stanęli by przed sądem, albo co najmniej zostali by potępieni na arenie międzynarodowej, tak się jednak ie stało. Widocznie imperialne myślenie nadal jest żywe w gringolandzie.

Słusznie zauważył również w Trybunie Marek Dziekan z Uniwersytetu Łódzkiego mówiąc, iż działania Izraela są mocno nastawione pod czyn propagandowy. Zniszczą znienawidzony na zachodzie Hamas, który niesłusznie określa się mianem organizacji terrorystycznej a nikt nie stanie po stornie tego ugrupowania i nikt nie będzie go bronił, przez co Izrael zyskuje wolną rękę w rozbiciu tej partii i narodu palestyńskiego.

Podczas gdy Hamas nie jest już taki wcale radykalny jak jeszcze kilka lat temu. Przykładowo jest jedyną opcją – stroną w tym konflikcie, która jest w stanie zaakceptować granice sprzed 1967 roku jako linię graniczną – zarówno USA jak i Izrael nie chcą jej zaakceptować. W takim razie kto tu jest bardziej radykalny ?

Dlaczego więc zerwał rozejm ? Uważam, iż pytanie powinno brzmieć, dlaczego tak późno to uczynił ? Albowiem ciężko jest akceptować coś, co dla jednej (Izraela) strony jest wyłącznie martwym zapisem. Jak brutalna i krwawa okupacja trwała tak trwa. Izrael nawet nie zmniejszył tempa tworzenia osiedli i przyłączania coraz to kolejnych (bogatych i żyznych) ziem Palestyny do swojego państwa.

Jednocześnie nasilał się konflikt o wodę. Żydzi zabierając Palestyńczykom ich źródła równocześnie nie chcieli ani dać, ani sprzedać wody Autonomii (ani miastom palestyńskim) ani nawet wydać zgody na prowadzenie własnych odwiertów pod studnie (takiej zgody nie wydano od 1967 roku !). Tym samym czysta woda pitna, której w Izraelu nie brakuje, stała się najbardziej poszukiwanym dobrem w Autonomii Palestyńskiej.

Izrael nie zaprzestał nawet budowy tzw. Muru Bezpieczeństwa, który jest częścią zamierzonej operacji zamykania Palestyńczyków w gettach. Pozbawia on Palestyńczyków ich ziem, pomagając jednocześnie w politycznym mordzie na narodzie palestyńskim zamykając ich w arabskich odpowiednikach bantustanów.

Jak jeszcze przed rozpoczęciem muru szacowała WTO, to budowa muru odetnie ponad 300 tys Palestyńczyków i realnie doprowadzi do przyjęcia przez Izrael 10% ziem palestyńskich – najbogatszych i najbardziej żyznych. Dla Palestyńczyków oznacza to ogromną klęskę humanitarną i społeczno – socjalną, albowiem odcięci zostali od swoich miejsc pracy. Jednocześnie prawie 1/4 rolników skarżyła się, że wojska izraelskie nie przepuszczają ich przez mur z produktami rolnymi na sprzedaż. Na domiar złego pojawiły się problemy z zaopatrzeniem oraz dostawami prądu. Problem z dojazdem mają nawet karetki i wozy strażackie.

Śmiało więc można powiedzieć, że działa Izraela celowo obliczone są na aneksje kolejnych ziem oraz zamknięcie w gettach Palestyńczyków, rozdzielenie ich by Ci zaprzestali stawiania oporu – jest to nowy mur apartheidu, jak słusznie zauważył Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze, uznając konstrukcję za nielegalną. Jest On ogromną zbrodnią wymierzoną w naród palestyński.

Głupi by sądził, że Izrael w drodze pokojowego rozstrzygnięcia zrezygnują z aspiracji mocarstwowych i dadzą niepodległość Palestynie. Szczególnie, że zarówno USA jak i Izrael mówią o pokoju w przypadku, jeżeli Palestyńczycy wyrzekliby się znacznych połaci swoich terenów – jest to oczywiście nie do przyjęcia przez Palestyńczyków.

Bombardowania strefy Gazy i Autonomii jest powrotem do normalnych okupacyjnych praktyk Izraela. Zastraszyć, wysadzić, zamordować.

Odwróćmy jednak sytuację – gdyby to Hamas prowadził politykę jak Izrael – okupowanie terenów zamieszkałych przez Żydów metodą karabinu i kajdan. Ciągle bombardował osiedla mieszkalne i tworzył nowe osiedla – kolonie na terenie Żydów sprawiając, że Żydzi żyliby w odseparowanych od siebie gettach a te getta nazywano by strzępy państwowości żydowskiej.

Najpewniej uznano by te działania za zbrodnicze i słusznie postawiono Hamas przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości. Izraela jednak nikt nie chce stawiać przed takim oskarżeniem i na tym polegają podwójne standardy świata zachodniego.