Konflikt w Osetii południowej sięgnął zenitu. Można już z całą pewnością mówić o regularnej wojnie – obie strony prowadzą wzajemny ostrzał, używają lotnictwa, wojsk pancernych, desantowych. Problem pojawia się jednak ocenie tego konfliktu.
Polska i generalnie świat zachodni stara się przedstawić Gruzję na pozycji ofiary. W rzeczywistości jest jednak na odwrót, to Gruzja jest agresorem. Oczywiście argument, że ofensywa rozpoczęła się przeciw “pospolitym bandytom” na integralnej części swojego kraju jest pewnym argumentem, który podniósł Pan Grzegorz Kuczyński, w TVN24.pl. Tylko gdzie był, gdy USA naruszała integralną część terytorialną Serbii ? Kiedy dokonywał się rozbiór tego państwa ?

Rosja pełni na tym obszarze mandat RB ONZ i jest zobligowana do podejmowania takich decyzji – taka jest różnica. W dodatku czyni to samo, co USA w Kosowie… skoro USA wolno, to dlaczego Rosji ma nie być ?

Być może dla Polaków to szok że to Gruzja rozpoczęła wojnę, jednak pora wynieść się poza rusofobię i spojrzeć na to chronologicznie i realnie. Oczywiście nie oznacza to, że to Gruzja jest wyłącznie winna konfliktowi. Nie, oczywiście nie. Od długiego czasu obie strony dążyły do konfrontacji, wzajemnie drażniąc siebie. Obie mają swój interes i cele w tym konflikcie. Z tą tylko różnicą, że Rosja jest sama (no dobra posiada jeszcze mandat RB ONZ w Gruzji, co teoretycznie daje jej sporą legitymizację, tylko co z tego, skoro sprawa Kosowa pokazała że całe prawo międzynarodowe to wyłącznie papier toaletowy) a Gruzja jest wspierana przez USA i praktycznie cały świat zachodni.

Trzeba pamiętać przy tym, że Gruzja jest niczym innym jak dyktaturą nękaną konfliktami wewnętrznymi. Obecny “prezydent” Saakaszwili utrzymuje się u władzy wyłącznie dzięki poparciu USA, które starają umocnić swoją pozycję w tym regionie. Kacyk Saakaszwili jest utrzymywany przez “Wuja Sama”, “pomoc wojskowa” przychodzi milionami. USA przymyka oko na zbrodnie gruzińskie i pomaga w represjach. Dlatego dla USA to również walka o wiarygodność i swoją pozycję na Kaukazie. Gruzja z ich punktu widzenia podjęła się bardzo ryzykownej gry, która może ją kosztować utratę wsparcia ze strony USA.

Czy nastąpi eskalacja ?

Wydaje mi się, że obecny konflikt raczej nie grozi większą eskalacją. Rosja jest w stanie osiągnąć to czego chce nie wysyłając wielkich sił zbrojnych. Poza tym Rosja pełni na tych obszarach mandat RB ONZ, więc występowanie przeciwko ich działaniom jest występowaniem przeciwko ONZ. Z drugiej strony, także Gruzja nie będzie chciała specjalnie drażnić Rosji. Jej armia, nawet zmodernizowana sprzętem z USA i Izraela nie dorównuje armii rosyjskiej. Będą się bać, że Rosja za dzień albo dwa zacznie bombardować cele strategiczne na terenie Gruzji i właściwie tym samym cała zdolność bojowa armii gruzińskiej zostanie unicestwiona. Tyle ile zdobędą, to na tym będą starać się pozostać.

Kto to zaczął ?

Wbrew temu co głoszą nasze media, to Gruzja jest agresorem. Wg Institute of War & Peace Reporting, “mamy do czynienia z zaplanowaną gruzińską operacją, wprowadzeniem w życie planu zajęcia Cchinwali przygotowanego na wypadek zaognienia konfliktu”. Reakcja Rosji była naturalna, szczególnie że stoi za nią mandat RB ONZ i ochrona Rosjan. Warto także zwrócić na pewną właściwość. Ofensywa wojsk gruzińskich rozpoczęła się w dniu rozpoczęcia olimpiady, to znaczy wtedy kiedy cały świat patrzył na Pekin a nie na Osetię. Dało to Gruzji przynajmniej kilka godzin względnie swobodnego działania oraz umożliwiło zaskoczenie sił rosyjskich w regionie.

Te wnioski nasuwają się same. Saakaszwili za punkt honoru uznał “przywrócenie konstytucyjności” na terenie zbuntowanych republik Osetii Południowej i Abchazji. Znowu republiki te, chcą przyłączenia do Rosji. Od wielu już z resztą lat wspierane są przez Moskwę w swoich zamiarach. Po “niepodległości Kosowa” i de facto rozbiorze Serbii, co było złamaniem wszelkich umów międzynarodowych, Rosja uprzedzała, że przy takim obrocie spraw będzie dążyła do tego, by głos mieszkańców tych republik został potraktowany poważnie. Tym samym uznała Kosowo za precedens w prawie międzynarodowym i uznała, że ma prawo do takich działań. Całkiem słusznie.

Saakaszwilemu ta wojna, najlepiej zwycięska, jest potrzebna jak powietrze do przeżycia. Ma ona odciągnąć uwagę społeczeństwa od samej dyktatury, trudności gospodarczych, socjalnych i politycznych kraju. Ponadto, społeczeństwo ma dzięki niej zapomnień o wielkiej klęsce polityki dyktatora – mianowicie nie zaproszenie Gruzji do NATO.

Jeżeli chodzi o konkretne cele, to ciężko jest je wskazać. Być może Gruzja próbowała obnażyć wiarygodność Rosji i atakując ją z zaskoczenia skompromitować. Być może było to badanie na ile sobie armia gruzińska może pozwolić nim zainterweniuje Rosja oraz sprawdzić ewentualny czas reakcji.

Jest to wszakże niebezpieczna gra – “gdyby Gruzinom udało się zająć Osetię Płd. (…), to upokorzyliby Rosję, stworzyliby dla siebie zwycięską sytuację i wymusiliby na Zachodzie dyplomatyczne zaangażowanie się w terenie”, wskazuje Jonathan Eyal z ośrodka badawczego RUSI. Z drugiej strony, zwycięstwo Rosji, które jest raczej przesądzone, spowoduje obnażenie i kompromitację nie tylko Gruzji, ale i mocodawcy – tj. USA. W ten sposób USA straci na wiarygodności i na całe szczęście utraciłaby swoje resztki wpływów na Kaukazie i wśród byłych republik radzieckich.

A Rosja osiągnęła już wszystko co chciała osiągnąć. Zdestabilizowała region, dzięki czemu oddala się widmo budowy rurociągów przez terytorium Gruzji. Osetia i Abchazja są już w praktyce w Rosji a Gruzja została obnażona.

Najbardziej wkurzające w całej sprawie są podwójne miary stosowane przez polityków i komentatorów, w tym polskich. Rosja zła bo narusza integralność terytorialną Gruzji, ale USA dobre jak narusza integralność terytorialną Serbii, USA dobre jak dokonuje masakr w Iraku i Afganistanie, USA dobre jak zrzuca napalm i bomby fosforowe na Faludżę…

Popieram dążenia niepodległościowe wielu krajów, narodów, społeczeństw, czemu dałem na przykład wyraz w moim wpisie “Kurdowie…“, popieram niepodległość Kraju Basków, Katalonii, Palestyny, Kurdystanu, Czeczeni ale niepodległości Kosowa nie popieram i nie poprę.

Uważam, że nie potrzebne jest na mapie Europy kolejne Quasi państwo, całkowicie zależne od USA oraz Unii Europejskiej, które nie będzie w stanie samodzielnie stać na straży swojej suwerenności.

Nie popieram rozmów pomiędzy Rosją, UE oraz USA w sprawie niepodległości Kosowa, co jest łamaniem Karty Narodów Zjednoczonych, albowiem ta zakazuje dokonywania jakichkolwiek zmian terytorialnych państw trzecich bez ich udziału, wiedzy oraz aprobaty i niezależnie od wyniku tych rozmów, Serbia zostanie postawiona przed faktem dokonanym a zmiana granic nastąpi na podstawie jednostronnej umowy.
W dodatku niesie to za sobą wiele zagrożeń dla stabilności rejonu Kaukaskiego → w takim razie dlaczego Rosja i inne państwa, bez zgody Gruzji, miałby nie uznać niepodległości Abchazji oraz Osetii Południowej.

Sam problem Kosowa został sztucznie wykreowany przez USA oraz NATO, w rzeczywistości pod płaszczem ochrony ludności albańskiej w Kosowie dokonuje się rozbioru Serbii oraz destabilizuje się rejon bałkański.

Został on sztucznie stworzony albowiem pretekstem do NATOwskich bombardowań Serbii stał się pretekst ochrony tamtejszej ludności albańskiej przed mordami dokonywanym przez Serbów ale, co warto zaznaczyć, to Albańczycy pierwsi mordowali a zbrodnie popełnione przez Serbów były następstwem tych bombardowań. Jako dowód tej tezy, wystarczy przeanalizować wypowiedź G. Robertsona (24 marca 1999 roku) w brytyjskiej Izbie Gmin (później został On Sekretarzem Generalnym NATO) , w którym stwierdził że UCK (Wyzwoleńcza Armia Kosowa) była odpowiedzialna za większą ilość zbrodni niż strona serbska, następnie dowódca NATO w regionie W. Clark poinformował prasę, że brutalne oraz zbrodnicze działanie Serbów było całkowicie do przewidzenia oraz stanowiły one następstwo NATOwskich bombardowań i NATO oraz USA przy podejmowaniu decyzji, uwzględniały możliwość takiej reakcji strony serbskiej.
6 marca poinformował On, ówczesną Sekretarz Stanu, M. Albright że jeżeli NATO zdecyduje się na bombardowania to reakcję Serbów będzie rzeź ludności cywilnej, której NATO nie będzie w stanie zapobiec.

Rzeczywistym powodem dla których NATO interweniowało w Serbii, była chęć ukarania tego kraju za jego krnąbrność oraz otwarte przeciwstawienie I nie podporządkowanie się NATO, tym samym sojusz ratował swoją “wiarygodność”, gdyż mała, słaba, Serbia upokorzyła go na arenie międzynarodowej.

Dzisiaj mamy do czynienia z następstwem tej polityki → NATO jak najsromotniej stara się ukarać Serbię, za to że ta się nie podporządkowała woli sojuszu, czyli de facto – USA.

Oczywiście proszę nie interpretować mojego wpisu jako poparcie dla polityki serbskiej, co byłoby kuriozalne i całkowicie błędne, pozbawione jakichkolwiek podstaw, jedynie staram się zwrócić uwagę iż polityka oraz działania sojuszu wobec Serbii i Kosowa nie są wyrazem humanitaryzmu, współczucia czy altruizmu a jedynie cyniczną grą polityczną.