W grudniu tego roku stałem się szczęśliwym posiadaczem netbooka Eee PC 1000h. Ta mała maszynka wyposażona została w proces Intel Atom 1600 mhz, 1 gb pamięci ram oraz dysk twardy o pojemności 160 gb.
Największym szkopułem tego modelu okazał się być zainstalowany Windows XP i to nie dlatego, że z natury nie lubię Windowsa, Microsoftu i zamkniętego oprogramowania (no poza Apple, taki ze mnie hipokryta, ale pocieszam się tym, iż Mac os X to podobnie jak Linux system unixopodobny), tylko dlatego, że jest całkowicie niedostosowany do sprzętu.
Nie działa ani dobrze, ani szybko – w dodatku jest niewygodny dla tego rodzaju komputerów przenośnych. Oczywiście są to wyłącznie moje subiektywne wrażenia. W związku z nimi przystąpiłem do instalacji specjalnej wersji Ubuntu dostosowanej pod laptopy z rodziny Eee PC.

Instalacja poprzez zewnętrzny napęd DVD przebiegła bez większych trudności. Pozornie – bo po instalacji rozpoczęły się cyrki. Teoretycznie system bez problemu rozpoznał i zainstalował sterowniki dla całego sprzętu (!) składającego się na netbooka. Działało prawie wszystko – łącznie z hibernacją oraz osd.
Nie działała jednak karta sieciowa a przynajmniej tak jak powinna (w LiveCD działało wszystko dobrze). Dokładnie mówiąc, przy próbie połączenia z jakąkolwiek siecią bezprzewodową, system zawieszał się (nie środowisko graficzne a cały system). Czemu ? Nie wiem i pewnie nigdy nie będę potrafił odpowiedzieć na to pytanie. Zdenerwowany, ręcznie skonfigurowałem połączenie wlan0 poprzez ifconfig i edycje plików konfiguracyjnych dla wpa i wep. Zaczęło działać
Nie powinno tak jednak być skoro Ubuntu ma stać się dystrybucją dla szarego Kowalskiego, zważywszy, że ta wersja zawierała w sobie wszystkie sterowniki do obsługi tego laptopa. Mam nadzieję, że w nowej wersji (która ukaże się 1.1.2009) naprawią ten absurdalny błąd.
W dalszym etapie rozpocząłem dostosowywać system pod siebie. Wszystko przebiegało bardzo dobrze do momentu w którym coś mnie podkusiło by zainstalować smartmontools i sprawdzić jak Ubuntu zarządza dyskiem i parkuje głowice dysku twardego. Szczególnie ważne stało się to po doniesieniach, jakoby Ubuntu niszczyło dyski twarde w laptopach (potem notabene okazało się, że problem dotyczy wszystkich systemów operacyjnych, łącznie z MS Windows XP i Vista).
Wydałem magiczne polecenie:

sudo smartctl -a /dev/sda | grep Load_Cycle_Count

… i doznałem szoku – w ciągu kilku ponawianych testach, w przeciągu godziny – Ubuntu parkował tę głowicę ponad 100 razy ! Sięgnąłem po działający już internet i znalazłem rozwiązanie.
Jednak po co mi było to wszystko ? Czy Ubuntu było warte tego wysiłku ? Chyba nie, dlatego z czystej ciekawości ściągnąłem Mandrivę 2009.0, która teoretycznie najlepiej (out of box) obsługuje laptopy Asusa. Pomimo tego, przed instalacją miałem spore opory – ostatni raz używałem tej dystrybucji ponad 1,5 roku temu i raczej nigdy (wcześniej jeszcze do Mandrake) nie pałałem miłością do tej dystrybucji.
Fajnie jest się czasem pozytywnie zaskoczyć. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że w Mandrive zaszło dużo zmian i to zmian na lepsze. System działa szybciej, startuje szybciej oraz działa stabilniej – w zestawieniu z Ubuntu jest to wyraźnie odczuwalne.
Ponadto system faktycznie out of box obsługuje laptopy Eee PC – od razu działało wszystko ,poza osd. Dodatkowo, pierwsze co nam się rzucić powinno w oczy po uruchomieniu tej dystrybucji to niezwykle dopracowany, wręcz dopieszczony wygląd KDE 4 (mówię tu o wersji Mandrivy z KDE 4 na pokładzie).
Oczywiście wygląd to rzecz gustu, ale ciężko twórcom odmówić jego dopracowania i przywiązania sporej uwagi mu.

Największe zaskoczenie przyszło jednak wraz z instalacją. Intuicyjny menadżer pierwszego uruchomienia, pytanie o usunięcie zbędnych pakietów i sterowników oraz przebudowany Drakeconf a także nowe i potrzebne narzędzia konfiguracyjne. Tak właśnie powinna wyglądać dystrybucja dla przeciętnego użytkownika komputera. Chociaż oczywiście Mandriva zawsze pozostanie Mandrivą i znajdziemy w niej dużo niedoróbek i drobnych błędów, acz nie wpływają one na ogólny odbiór tej dystrybucji w moim przekonaniu.

Jakoś tak się złożyło, że  w przeciągu kilku ostatnich dni, pojawiło się mnóstwo nowych (tak jakby ktoś nie wiedział), czołowych, wręcz niezastąpionych  (:p) programów na Mac’a (nie tylko), włączając w to samą aktualizację Mac OS X 10.5.5

Te najważniejsze to;

1. Adium
2. Open Office (3.0 rc1)
3. iTunes (oraz Quick Time)
4. Front Row
5. VLC
6. no i aktualka systemu

Ad1. Adium;

Przyznam się szczerze, że gdyby nie powiadomienie o nowej wersji, automatyczne pobranie, zainstalowanie, nie domyśliłbym się że jest nowa wersja tego Multikomunikatora. Zapewne poprawiono bezpieczeństwo i stabilność.

Ad2. OpenOffice;

Wersja kandydująca do wydania stabilnego teoretycznie sprawować ma się lepiej (to znaczy stabilniej) od drugiej wersji beta. Stabilniej może jest, jest nowa ikona systemowa (dock, spotlight) etc. ale większych zmian się nie dopatrzyłem. Czy działa stabilnie ?

Już poprzednia wersja Oo.org działała stabilnie, jednakże patrząc subiektywnie również znacznie szybciej. Teraz uruchomienie OpenOffice ponownie trwa wieki i nadal nie uzyskuje takiej płynności jak w środowisku x11.

Mimo wszystko aktualizacja jest konieczna

Ad3. iTunes;

Do Amarok’a mu daleko, ale zmiany poszły w dobrą stronę. Fajny pomysł z okładkami albumów na stronie głównej “muzyki”. Działa stabilnie – gra, sra i działa okey. Cudów nie ma co oczekiwać, aż tak wiele z poziomu uzytkownika się nie zmieniło.

Ad4. Front Row;

Z punktu widzenia przeciętnego użytownika zmiany niezauważalne, lecz faktycznie działa jakby stabilniej.

Ad5. VLC;

Najbardziej popularny odtwarzacz filmów. Multiplatformowy i wspaniały. Bez dodatkowych kodeków odtworzy niemal wszystko, jednak wcale nie taki idealny.

Jeżeli chodzi o linux’a to właśnie tutaj przeszedł największą rewolucję – zmianę języka w którym napisany został jego interfejs (z wxwidgets na qt4 – czyżby próba zagrożenia smplayerowi ?).

Na Mac’a aż takich widocznych zmian nie ma. Główne to dodanie możliwości odtworzenia filmów z youtube, zwiększenie ilości wspieranych formatów oraz uproszczenie preferencji.

Interfejs na Mac’a również się nieco zmienił. Może wyładniał (acz to subiektywne), ale zyskał ociężałości. Mianowicie, poprzednia wersja programu, działała streotypowo płynnie, teraz niestety zwiększenie obrazu czy włączenie trybu pełnego ekranu, przypomina nieco (przez sekundę, może mniej) klatkowanie z gier. Nie jest to zbyt miłe.

Obiecywano rewolucję. Rewolucji nie było, ale na pewno znaczący postęp który ukazuje ogromne wysiłki programistów. Zmierzają one w zdecydowanie dobrą stronę – KDE 4 z wersji na wersje zaczyna przypominać coraz bardziej funkcjonalne środowisko. Przeczhodzi przy tym ogromne zmiany.

Zestawiając najnowszą wersję KDE 4.1 z 4.0 ma się wrażenie, że używa się dwóch różnych środowisk graficznych. Oczywiście, trzeba mieć na względzie, iż pierwsza wersje KDE 4 nie była przeznaczona do użytku domowego, czy dla użytkownika “desktopowego”, jak to się ładnie mówi, lecz i tak wielu (i wiele) z nas używało jej.

Od wydania KDE 4.0, KDE zyskało zupełnie nowe możliwości i opcje, które w znaczący stopniu zwiększają używalność a co najważniejsze, tworzą zupełnie nowe podejście do pulpitu. Bez wątpienia najważniejsze cechy KDE 4.1 można ograniczyć do 2 punktów:

• przywrócenie KDE-PIM
• ustabilizowanie Plasmy (chociaż nadal działa jak chce)

Na pewno również jest znacznie bardziej stabilne. Naprawiono wiele głupich błędów z wersji beta oraz RC (tworząc pzy okazji nowe problemy). Nie oznacza to jednak, że jest “ono stabilne”. Niestety ze smutkiem muszę stwierdzić, iż do codziennej pracy – chyba się nie nadaje.

Jednak co jest najgorsze – nie naprawiono błędu związanego z kartami Nvidia. Oczywiście, nie jest to wina programistów KDE a samej Nvidi, która nie obsługuje w pełni nowego środowiska, tymże jednak, można było coś z tym zrobić.

Dla świętego spokoju – ten wpis nie jest fachową i pełną recenzją (a tym bardziej opisem) środowiska KDE. Jest jedynie zbiorem moich przemyśleń po dobie używania KDE 4.1 (aktualizowanego z KDE 4.1 RC) i raczej jest dla “wtajemniczonych”, którzy orientują się w temacie.

Pracowałem na Kubuntu 8.04, KDE 4.1 zainstalowane z repozytoriów.

Po 7 miesiącach intensywnych prac od wydania 4.0, wydana została wersja 4.1. Jak wspominałem, miała być rewolucja – wyszła ewolucja. Data ta jednak powinna zapisać się na kartach historii oprogramowania. Bez wątpienia jest to ogromny krok milowy w drodze ku nowemu KDE i nowemu sposobowi patrzenia na pulpit (dzięki Plasmie).

Nim jednak przejdę do zachwytów nad nowym KDE, rzucę parę słów goryczy…

1. Nie naprawiono wielu rzeczy (np. puste ikony w Dolphinie, menu, etc)
2. Nie działają klawisze multimedialne w laptopie Acer (kMilo nie chce zadziałać)
3. Jest możliwość instalacji “widgetów” Apple, ale nie działają one…
4. Ogólnie ma się wrażenie, że środowisko działa powolnie
5. Trochę słabe, standardowe oprogramowanie… jak Dragon Player czy Juk.

Dragon Player

Aż dziw zapiera mnie, jak pomyślę sobie że tak słaby program jakim jest Dragon Player stał się domyślną aplikacją do odtwarzania video w KDE 4. Nie twierdzę oczywiście, że sam Dragon nie jest przełomem – korzysta z wielu nowatorskich rozwiązań, które w przyszłości mogą okazać się wspaniałą rzeczą. Jednak znajduje się na zbyt wczesnym stadium rozwoju by użytkownik końcowy mógł to docenić. Jego możliwości w żaden sposób nie dorównują Kaffeine, który był dotychczas domyślnym odtwarzaczem video, szczególnie sprawdzając się w odtwarzaniu filmów DVD.

Dragon nie sprawdzi się nawet jako odtwarzacz divixów – nie obsługuje napisów, posiada skromne opcje konfiguracyjne i niestety – jak na współczesne czasy… odpada – zbyt prosty i zbyt niewygodny. Na szczęście jest Smplayer dla qt4

Juk

KDE zawsze miało ten problem, iż nie miało swojego domyślnego odtwarzacza muzyki(Juk w zamierzchłych czasach), pomimo że królował i króluje Amarok. Juk, to tak naprawdę stary i dojrzały program przepisany z biblioteki qt3 na qt4. Sprawuje się dobrze, działa stabilnie, ładnie – po prostu odtwarza muzykę. Niczego ponad to oczekiwać nie możecie.

Na pewno wraz z pojawieniem się stabilnej wersji Amaroka 2, Juk zostanie poskromiony przez wilka i często nie będzie gościć na biurkach opartych na KDE. Za pewne większość dystrybucji zamieni domyślnego Juk’a na Amarok’a.

Gwenview

Domyślna przeglądarka zdjęć/grafik dla środowiska KDE, zyskała (poza ładną oprawą) całkiem przydatne opcje, które mogą na szybko pomóc nam w edycji grafiki (resize, odwrócenie, etc.). Ciekawą opcją są “miniaturki” na spodzie programu, wyświetlające wszystkie grafiki z danego katalogu – bardzo fajne

Programowi oczywiście brakuje jeszcze kilku funkcji, ale do momentu wydania DigiKam dla KDE4, przez jakiś czas może nam zastąpić ten program. Gwenview to zwykła przeglądarka plików graficznych i nic więcej. Nie spodziewajcie się zaawansowanych funkcji, jak tworzenie kolekcji czy coś. To tylko przeglądarka, na miarę Xee z Mac os X.

Jeżeli chodzi o stabilność działania – nic złego powiedzieć nie mogę.

Dolphin

Dolphin, to nowy, domyślny, menadżer plików dla środowiska KDE 4. Wprawdzie istnieją jego wersje, dla KDE 3.5.x.x to jednak był on głównie projektowany i tworzony o nowym KDE. I co z tego wynikło ?

Całkiem fajny menadżer plików, nieco podobny do Findera. Obsługuje panele (!), dzięki czemu ułatwia on nam nawigację oraz podstawowe operacje na plikach (kopiuj, wklej, etc). Posiada możliwość skonfigurowania paneli bocznych (np. ulubionych katalogów – tj szybkiego dostępu, możliwość nie wyświetlania ich, etc). fajne są opcje tagowania, komentowania czy dodawania specjalnych ikonek (etykiet) na katalogu. Wszystko ładnie – ale cóż… program działa nie stabilnie w przypadku dużych plików. Wystarczy, że najadę na plik nieco większy niż 500 mb i co się dzieje… program się wywala.

Drugim mankamentem są ikony oxygen, które widocznie nie posiadają swoich odpowiedników dla domyślnych katalogów w dystrybucji.

Krunner

Nie ukrywam – poza plasmą, największe wrażenie zrobił na mnie krunner. Często porównywany jest z “spotlight” z Mac os X ? Czy słusznie ?

Chyba tak – obie aplikacje mają podobne działanie – uruchamianie aplikacji, wyszukiwanie ich. Dodatku obie wyszukują zakładek (ulubionych), kontaktów, sesji, zapisanych stron www w folderze tymczasowym (Konqueror).

Jednak krunner, subiektywnie, wygląda znacznie ładniej – lepiej też działa. W dodatku jego opcje możemy rozbudować za pomocą wtyczek, spotlighta już nie.

Kopete

Mój ukochany komunikator wiele się nie zmienił. Trcohę liftingu i wygląda ślicznie. Nowe dymki, powiadomienia niby nie dużo nowego, ale i tak go kochamy

Konqueror

Również nie wiele nowego. Nowy wygląd domyślnej strony, trochę unowocześniony silnik. Działa szybko, sprawnie i wygodnie. Bez wątpienia jedna z najszybszych przeglądarek.

Plasma

Największa nowość w KDE 4. Na pewno także zupełnie nowe podejście do pulpitu – rewolucjonizujące do tej pory ikonowe podejście.

Z jaki linux.org;

Nowy aplet Widoku Folderu wyświetla zawartość dowolnego katalogu na Twoim pulpicie. “Upuść” katalog na odblokowanym pulpicie, aby stworzyć nowy aplet. Możesz nie tylko wyświetlać lokalne foldery, ale również zasoby sieciowe.

Od siebie dodam, że niestety – pomimo wbudowania możliwości instalacji widgetów dla Mac os X (z czego się cholernie cieszyłem) – nie działają one.

Próba podsumowania

Właściwie zamiast skupić się na KDE 4.1 skupiłem się na aplikacjach. Może to i dobrze, bo takie rzeczy jak wygląd są subiektywną miarą. Stabilność – zależna od sprzętu i dystrybucji. Ze swojej strony powiem – działa prawie stabilnie, wygląda ślicznie i jest mi w stanie zastąpić KDE 3.5

Jednym z najczęściej powielanych mitów w świecie oprogramowania jest argument „prostoty” czy „łatwości instalacji” dodatkowych programów w MS Windows czy Mac os X. Jest to jedna z największych bzdur jaką można usłyszeć. Zresztą najczęściej takie „argumenty” padają z ust, czy rąk osób które w życiu nie widziały na oczy Linuxa.

Bo czy może być coś prostszego niż odhaczenie w menadżerze pakietów dowolnej liczby programów, która ma zostać zainstalowana ? Pakiety zostaną pobrane i zainstalowane za jednym razem. Jest to najbardziej wygodne i najszybsze rozwiązanie jakie tylko może być. Można zainstalować wszystko od ręki.

W dodatku nie trzeba spędzać wielu godzin na ręcznym wyszukiwaniu interesujących nas programów (oczywiście wbrew temu co deklarują windowsmaniacy, nie jest to wcale takie proste – orientacyjnie należy wiedzieć jakiego programu się szuka), ściągnięciu ich i zainstalowania ich wszystkich oddzielnie przedzierając się przez niezliczoną ilość kliknięć myszką na „next”. W menadżerze pakietów wystarczy wiedzieć do czego program ma służyć, w zamian dostaniemy ich listę z opisem.

Kiedyś zrobiłem prosty test dotyczący tego ile czasu zajmuje mi dostosowanie do własnych potrzeb Kubuntu 7.04 oraz Windows Vista. Pomijając już kwestię, że w przypadku Kubuntu, otrzymałem z „pudełka” większość niezbędnych aplikacji jak pakiet biurowy, programy do odtwarzania muzyki (AmaroK), video (Kaffeine) czy komunikator internetowy (Kopete).
To łącznie pobranie i zainstalowanie wszystkie zajęło mi na Linuxie około 10 minut (Azureus, Firefox, kodeki, gstreamer, smplayer, kadu, gimp, sterowniki do kart nvidia…), na Windows ponad 3 godziny (OpenOffice, antywirus, czyszczenie rejestru, optymalizacja, firefox, kodeki, komunikator, sterowniki, firewall, gimp, smplayer, foobar…). Jak to się

dzieje ? To zasługa repozytoriów oraz programów do zarządzania pakietami, które w dodatku dbają o stałą aktualizację oprogramowania.Wszystko ogranicza się do kilku kliknięć a nie do aktualizowania każdej aplikacji oddzielnie jak ma to miejsce w MS Windows.

Podobny problem dotyczy Mac os X. Oczywiście instalacja jest znacznie prostsza niż w przypadku Windows, albowiem najczęściej ogranicza się ona tylko do „zamontowania” programu i przeniesienia go do folderu „programy”.Niestety, podobnie jak w przypadku MS Windows, wszystkiego należy wyszukać samemu. Skoro jednak Mac jest Unixem, to dlaczego ma nie mieć repozytoriów ? Dlaczego całego wolnego i darmowego oprogramowania nie dałoby się ściągnąć poprzez taki „macowski” synaptic ?

Ułatwiłoby to zarządzane oprogramowaniem, jego usunięcie, aktualizowanie a tym samym bezpieczeństwo systemu. Ponadto, ułatwiłoby to bez wątpienia życie początkującym użytkownikom Mac’a.

Poniekąd moje pragnienia zostały spełnione. Od jakiegoś czasu rozwija się program; „FreewarePub KidiFree”, którego można porównać – z dużym przymrożeniem oka do linuksowych repozytoriów. Jego celem jest przede wszystkim stworzenie listy i umożliwienie szybkiego pobrania darmowych programów dla Max os X w różnych kategoriach (games, bideos, images, etc.). Oczywiście nie zastąpi ten program repozytoriów, nie dba on o aktualizacje ani o bezpieczeństwo. Nie zmienia to jednak faktu, że dla początkujących użytkowników Mac os X, może okazać się wielce przydatny.

Do tej pory największą bolączką użytkowników komputerów Apple były trudności związane z pakietami biurowymi. Istnieje co prawda Microsoft Office (2008 i 2004) dla tych systemów, jednak pamiętać należy iż jest to program zamknięty, drogi a co najgorsze mający kompletnie w nosie wszelkie standardy, w tym obsługę formatu „.odt” aprobowanego i zalecanego przez Unię Europejską. Konkurencją dla Microsoft Office miał stać się iWork – tani, ale jednak to nie to. No i zamknięty.

Nie ma co się oszukiwać, iż jedyną poważna alternatywę dla Office rodem z Microsoft stanowi OpenOffice.org. Przynajmniej na Windows oraz Linuksa. Sytuacja dla systemów Mac os X, niestety pozostawiała wiele do życzenia. Do czasów wersji 2 OpenOffice oficjalnie nie był w ogóle wydawany na Maca – powstał jedynie jego fork, NeoOffice.

Dopiero od czasów OpenOffice 2 pojawiły się oficjalne wydania tego pakietu na Maca – jednak nie wykorzystywał on interfejsu Aqua a X11, przez co nie komponował się ani wizualnie, ani w obsłudze (np. skróty klawiszowe) z systemem. W dodatku przez zastosowanie systemu X11, OpenOffice.org podczas uruchamiania pakietu, można było spokojnie zrobić sobie kawę. Trwało to wieczność.

Jednak programiści OpenOffice nie próżnowali – szumnie zapowiadali, że wersja oznaczona numerem 3, będzie wykorzystywała interfejs Aqua. Słowa dotrzymali.

Dzisiaj wydana została „beta 2” tego pakietu. Moje pierwsze wrażenia odnośnie niego są mieszane; z jednej strony dzięki natywnemu wykorzystaniu bibliotek Aqua uruchamia się naprawdę szybko (o ile OpenOffice może się uruchamiać szybko) i wygląda zdecydowanie lepiej. Nie oznacza to jednak, że wygląda tak jak powinien wyglądać. W moim subiektywnym odczuciu, ikony na pasku narzędzi powinny zostać wymienione, albowiem nie komponują się one z ogólnym motywem systemowym.

Jeżeli chodzi o stabilność; nie ma co się bać używać wersji beta, pracuje całkowicie stabilnie. Póki co, ani razu jeszcze się nie zawiesiła u mnie, nie wywaliła. Nie sprawia żadnych problemów.

Co na minus ?

Zastanawia mnie czemu, nowy Oo stracił tak na płynności działania ? Wersja pod X11 działała naprawdę płynnie, nie było kłopotów z przemieszczaniem się pomiędzy stronami, czy korektą słów. Niestety, w nowej wersji przewijanie nie jest płynne a na zaproponowane słowo trzeba chwilkę poczekać. Poza tym, wszystko jest dobrze.

Pobierz OpenOffice: http://download.openoffice.org/3.0beta/

Nota techniczna, czyli co nowego w OpenOffice 3:

• nowe “centrum startu”, czyli nic innego jak okienk powitalne Oo umożliwiające wybór rodzaju tworzonego przez nas dokumentu
• zoom na pasku stanu – od tej pory będziemy mogli dowolnie powiększać i zmniejszać wyświetlany obraz

• Ulepszoną funkcjonalność arkusza kalkulacyjnego i dodaną opcję “solver”
• wsparcie dla 1024 kolumn arkusza kalkulacyjnego
• Wsparcie dla otwartego formatu “.odf”
• Wsparcie dla formatów MS Office; “.docx”, “.Xlsx” czy “.Pptx”

Ponadto:

• nowe narzędzie do zarządzania informacjami osobistymi (PIM)
• rozbudowany mechanizm zarządzania rozszerzeniami
• import/eksport dokumentów PDF
• wsparcie technologi Web 2.0 (obsługa blogów, wiki etc.)
• obsługa wielu ekranów przez moduł Impress

Miałem 80gb partycję wolną na dysku komputera stacjonarnego. Gentoo mnie znudziło, Debiana (i debianopodobnych) miałem już dosyć – postanowiłem zainstalować jakąś inną dystrybucję Linux’a. Wybór padł na Fedorą – wprawdzie nie jest ona dla mnie całkiem nowa, swego czasu bawiłem się Fedora Core 1,2 oraz 3. Wtedy nie zachwycił mnie ten projekt, ale od tego czasu minęły już 3, może 4 lata i doszedłem do wniosku że wiele się mogło zmienić. Utwierdzały mnie w tym przekonaniu liczne komentarze zachwytu nad tą dystrybucją oraz wysoka, czwarta, pozycja na distrowatch.org.

Czy się zawiodłem ?
I tak, i nie.

Fedora nie jest systemem przeznaczonym dla każdego – należy włożyć nieco w pracy w dostosowanie tej dystrybucji do własnych potrzeb, szczególnym utrudnieniem mogą być specyficzne gałęzie repozytoriów (tzw. generyczność).
W błędzie są również osoby które uważają, że Fedora jest łatwą, klikaną, dystrybucją – bez konsoli ani rusz. Nie uświadczymy w niej żadnych (dobrze działających) graficznych konfiguratorów – nawet standardowy zarządca paczkami działa przeciętnie.

Z drugiej strony jest stabilna – nic się nie wywala, nic nie spowalnia – wszystko działa, „tip top”. Rzekoma niestabilność jest często powielanym mitem wśród społeczności GNU/Linux – z ręką na sercu przyrzekam, jest bardzo stabilna.

Dzieje się tak mimo włączania do oficjalnych repozytoriów oraz gałęzi systemu świeżych, jeszcze dobrze nie przetestowanych pakietów. Repozytoria są zasobne a paczki często aktualizowane i sprawnie zarządzane. Są dodawane pakiety użytkowników i widać, że developerzy dbają o to.
W dodatku Fedora jest jedną z najbezpieczniejszych dystrybucji. Już zaraz po instalacji. Kapelusik jest pierwszym systemem który domyślnie zawiera program SELinux, która modyfikuje jądro pod względem bezpieczeństwa.

Czy Fedora jest innowacyjną dystrybucją ? Ciężko jest mi orzec – z jednej strony jako pierwszy system użył XEN jako podstawowego monitora maszyn wirtualnych, użył PulseAudio jako serwera dźwięku oraz włączył Compiz domyślnie do systemu. Tak więc aby włączyć trójwymiarowy pulpit wystarczy tylko jedno kliknięcie myszką.

Z drugiej strony, programiści nie włączają i nie tworzą żadnego centrum sterownia systemu (na wzór Yast z OpenSuse czy DrakeConf z Mandrivy) – szczerze mówiąc, nie jest mi to potrzebne do szczęścia, ale w dzisiejszych czasach, dla przeciętnego użytkownika stanowi do fundament wygodnej oraz efektywnej pracy w systemie. W dalszym ciągu utrudniona jest klikana instalacja pakietów

Kolejny mit dotyczy szybkości działania Fedory. Przyjęło się uważać że jest ona znaczenie wolniejsza od innych dystrybucji. Związane ma to być, że domyślnie paczki komplikowane(i optymalizowane) są pod architekturę i386, jednak praktycznie rzecz biorąc jest to nie zauważalne w codziennym użytkowaniu. Mam nawet wrażenie że Firefox uruchamia się szybciej w Fedorze niż Ubuntu.

Elementarne minusy ? Dziwactwa związane z kodekami… system teoretycznie został wyposażony w aplikację, na wzór znanej z Ubuntu, która w razie braku odpowiedniego kodeku do odtworzenia danego pliku multimedialnego, automatycznie taki pobierze. Tylko dlaczego trzeba za to płacić ? No cóż… nie pozostaje nic innego jak ręczna instalacja wszystkich kodeków:

gstreamer-plugins-ugly, gstreamer-plugins-bad, wszystko co jest związane z gstreamer i libdvdcss

Istotnym utrudnieniem może być także głupi błąd występujący w programie Exaile, który powoduje, że można zaimportować do kolekcji utworów zawierających polskie znaki w nazwie lub w nazwie katalogu. Można to prosto naprawić poprzez edycję pliku db.py znajdującego się w katalogu: /usr/lib/exaile/xl/

Należy dodać do niego:

db.text_factory = lambda x: unicode(x, "utf-8", "ignore")
we fragmencie kodu:
try:
db = sqlite.connect(self.db_loc, check_same_thread=False)
except sqlite.OperationalError, e:
raise DBOperationalError(str(e))

Niestety, jest także niezwykle mała społeczność Fedory w Polsce. Dwa fora poświęcone tej dystrybucji są już praktycznie martwe – jedyne co zostaje do poradnik.fedorapl.org oraz anglojęzyczny support.

Od jakiegoś czasu nosiłem się z zamiarem zmiany używanej dystrybucji Linuksa na moim komputerze stacjonarnym. Wahałem się nad powrotem do Slackware lub instalacji Gentoo, gdyż z jednej strony potrzebowałem szybkiej i stabilnej dystrybucji – chociaż z drugiej strony nie chciało mi się wszystkiego, samodzielnie, konfigurować, dlatego zaryzykowałem i zainstalowałem Sabayon Linux.

Sabayon jest włoską dystrybucją Linuxa, którego nazwa pochodzi od popularnego, w tym południowym kraju, deseru i rzeczywiście – porównanie jest najbardziej trafne – Sabayon jest deserem wśród wszystkich dystrybucji Linuxa.

Bazuje ona na Gentoo, dzięki czemu zawdzięcza niesamowitą stabilność, możliwość instalacji oprogramowania z portów oraz szybkość a przy tym, wszystko zostało zautomatyzowane → domyślnie są w systemie instalowane sterowniki dla kart NVIDIA oraz ATI, automatycznie mamy możliwość włączenia kompozycji “Compiz” aż wreszcie, co z punktu wiedzenia lenistwa najważniejsze – w dystrybucji zostały zawarte wszystkie, niezbędne, kodeki multimedialne, system rozpoznaje oraz instaluj, wszystkie, niezbędne sterowniki do posiadanego przez nas sprzętu.

Oczywiście w tej dystrybucji nie uświadczymy wielu graficznych konfiguratów, jak w Ubuntu, Mandrivie, Suse – acz z drugiej storny – poco one komu ? Tutaj wszystko działa, poza tym Sabayon oraz Gentoo mają świetnie przygotowaną dokumentację, więc każdy sobie poradzi.

System domyślnie jest spolszczony, łącznie z instalatorem (ale nie ma polskiego supportu) i jedyne co pozostaje nam to dostostowanie dytstrybucji do polskich warunków, czyli:

• instalacja Kadu
• instalacja myspell-pl (by openoffice sprawdzał polską pisownię

Nie napotkałem żadnych problemów podczas używania dystrybucji →  wszystko działa dobrze i stabilnie i jako ciekawostkę mogę dodać, że dystrybucja jako pierwsza, zawiera w domyślnej instalacji “Wine-doors” oraz jako druga (po Mandrivie) środowisko Metisse.