Miałem 80gb partycję wolną na dysku komputera stacjonarnego. Gentoo mnie znudziło, Debiana (i debianopodobnych) miałem już dosyć – postanowiłem zainstalować jakąś inną dystrybucję Linux’a. Wybór padł na Fedorą – wprawdzie nie jest ona dla mnie całkiem nowa, swego czasu bawiłem się Fedora Core 1,2 oraz 3. Wtedy nie zachwycił mnie ten projekt, ale od tego czasu minęły już 3, może 4 lata i doszedłem do wniosku że wiele się mogło zmienić. Utwierdzały mnie w tym przekonaniu liczne komentarze zachwytu nad tą dystrybucją oraz wysoka, czwarta, pozycja na distrowatch.org.

Czy się zawiodłem ?
I tak, i nie.

Fedora nie jest systemem przeznaczonym dla każdego – należy włożyć nieco w pracy w dostosowanie tej dystrybucji do własnych potrzeb, szczególnym utrudnieniem mogą być specyficzne gałęzie repozytoriów (tzw. generyczność).
W błędzie są również osoby które uważają, że Fedora jest łatwą, klikaną, dystrybucją – bez konsoli ani rusz. Nie uświadczymy w niej żadnych (dobrze działających) graficznych konfiguratorów – nawet standardowy zarządca paczkami działa przeciętnie.

Z drugiej strony jest stabilna – nic się nie wywala, nic nie spowalnia – wszystko działa, „tip top”. Rzekoma niestabilność jest często powielanym mitem wśród społeczności GNU/Linux – z ręką na sercu przyrzekam, jest bardzo stabilna.

Dzieje się tak mimo włączania do oficjalnych repozytoriów oraz gałęzi systemu świeżych, jeszcze dobrze nie przetestowanych pakietów. Repozytoria są zasobne a paczki często aktualizowane i sprawnie zarządzane. Są dodawane pakiety użytkowników i widać, że developerzy dbają o to.
W dodatku Fedora jest jedną z najbezpieczniejszych dystrybucji. Już zaraz po instalacji. Kapelusik jest pierwszym systemem który domyślnie zawiera program SELinux, która modyfikuje jądro pod względem bezpieczeństwa.

Czy Fedora jest innowacyjną dystrybucją ? Ciężko jest mi orzec – z jednej strony jako pierwszy system użył XEN jako podstawowego monitora maszyn wirtualnych, użył PulseAudio jako serwera dźwięku oraz włączył Compiz domyślnie do systemu. Tak więc aby włączyć trójwymiarowy pulpit wystarczy tylko jedno kliknięcie myszką.

Z drugiej strony, programiści nie włączają i nie tworzą żadnego centrum sterownia systemu (na wzór Yast z OpenSuse czy DrakeConf z Mandrivy) – szczerze mówiąc, nie jest mi to potrzebne do szczęścia, ale w dzisiejszych czasach, dla przeciętnego użytkownika stanowi do fundament wygodnej oraz efektywnej pracy w systemie. W dalszym ciągu utrudniona jest klikana instalacja pakietów

Kolejny mit dotyczy szybkości działania Fedory. Przyjęło się uważać że jest ona znaczenie wolniejsza od innych dystrybucji. Związane ma to być, że domyślnie paczki komplikowane(i optymalizowane) są pod architekturę i386, jednak praktycznie rzecz biorąc jest to nie zauważalne w codziennym użytkowaniu. Mam nawet wrażenie że Firefox uruchamia się szybciej w Fedorze niż Ubuntu.

Elementarne minusy ? Dziwactwa związane z kodekami… system teoretycznie został wyposażony w aplikację, na wzór znanej z Ubuntu, która w razie braku odpowiedniego kodeku do odtworzenia danego pliku multimedialnego, automatycznie taki pobierze. Tylko dlaczego trzeba za to płacić ? No cóż… nie pozostaje nic innego jak ręczna instalacja wszystkich kodeków:

gstreamer-plugins-ugly, gstreamer-plugins-bad, wszystko co jest związane z gstreamer i libdvdcss

Istotnym utrudnieniem może być także głupi błąd występujący w programie Exaile, który powoduje, że można zaimportować do kolekcji utworów zawierających polskie znaki w nazwie lub w nazwie katalogu. Można to prosto naprawić poprzez edycję pliku db.py znajdującego się w katalogu: /usr/lib/exaile/xl/

Należy dodać do niego:

db.text_factory = lambda x: unicode(x, "utf-8", "ignore")
we fragmencie kodu:
try:
db = sqlite.connect(self.db_loc, check_same_thread=False)
except sqlite.OperationalError, e:
raise DBOperationalError(str(e))

Niestety, jest także niezwykle mała społeczność Fedory w Polsce. Dwa fora poświęcone tej dystrybucji są już praktycznie martwe – jedyne co zostaje do poradnik.fedorapl.org oraz anglojęzyczny support.

Dzisiaj na TVP Kultura został wyemitowany “Kot Fritz”, jeden z najlepszych a zarazem najbardziej kontrowersyjnych filmów animowanych, stworzonych w USA. W samych Stanach objęty został cenzurą, albowiem cenzorzy uznali go, za pierwszy, pornograficzny film animowany przez co nie został dopuszczony do oficjalnego obiegu. Tyle oficjalnie a prawdziwych powodów cenzury możemy się jedynie domyślać…

Opowiastka o kocie Fritzu, powstała na bazie komiksu autorstwa Roberta Crumba, wydawanego od końca lat 50-tych aż do teraz i pomimo swej długowieczności i uniwersalności problemów, poruszanych przez autora, komiks ten nie zostałby spopularyzowany gdyby nie “ekranizacja”.

Świat przedstawiony przez autora, to świat w którym policjanci to świnie, koty to cwaniaki, czarni to wrony – świat w którym faszyści uwielbiają seks i przemoc a państwo żydowskie kontroluje Nowy Jork i Los Angeles, świat kapitalizmu a po drugiej stronie, rewolucji.

Ameryka jawi się w nim jako zdegenerowany kraj (na fali “wolnej miłości”, narkomani, alkoholizmu), pełen patologii, biedy i wyzysku. Następuje dogłębna krytyka działania policji, systemu społecznego, systemu szkolnictw, establishmentu czy w końcu samego systemu ekonomicznego w USA i segregacji rasowej.

Jednak autorzy nie oszczędzają nikogo w swej, prześmiewczej, krytyce – dostaje się także młodym rewolucjonistom, hipisom, idei wolnej miłości, faszystom, czarnym panterom – którzy, wg autora, pod swoimi ideami kryją jedynie własne cele i korzyści, czego odzwierciedleniem ma być Fritz.

W tym wszystkim pojawia się nasz główny bohater – niespełniony poeta, rewolucjonista… ale na pokaz, bowiem jest egoistą, cynikiem, hipokrytą marzącym tylko o tym jak zaliczyć następną panienkę i jak znaleźć się w centrum uwagi (jak określił to jeden z uczestników orgii w wannie – “Fritz cierpi na manię Chrystusa”) wykorzystując piękne hasła w tym celu.

Chyba jednak nie do końca, kocur wyprany został z uczuć i wrażliwości społecznej – w pewnym momencie (podczas zabawy z wroną), postanawia wzniecić rewolucję, by obalić ciemiężycieli klasy robotniczej i czarnych – rewolucja następnie zostaje stłumiona przez “świńskie” oddziały policji i bombardowanie miasta, przez lotnictwo.

Z drugiej strony, widać to głęboką krytykę radykalizmu “Czarnych Panter”(gdyż to one stanowiły trzon rewolucji), który prowadzi tylko do rzezi i nie przynosi niczego dobrego.Uwypuklana jest naiwność oraz wykorzystywanie “mas” przez charyzmatycznych liderów – jak to określa, na końcu Fritz, nie przemoc a miłość jest najważniejsza. Jasne się staje, że autor staje po stronie Martina Lutra Kinga, przeciwstawiając się koncepcji Malcolma X – o którym w filmie(i komiksie), również była mowa.

Film stara się udzielić odpowiedzi – dlaczego młodzi ludzie się buntują ? Czy jej udziela ?

Ciężko jest odpowiedzieć na to pytanie ale chyba właśnie przed tym lękiem, o udzielenie tej odpowiedzi i głębokiej krytyce, film został ocenzurowany w USA.

Film powstał w czasach buntu społecznego w USA, narodzin nowej lewicy, rodzenia się świadomości politycznej ludności czarnej i ogromnego kryzysu politycznego w Stanach, stąd też pod wpływem strachu, krytyki starego, imperialnego porządku politycznego w USA, został on poddany cenzurze.

Nie będę po raz kolejny wytaczać dział o niedoskonałości zamkniętego oprogramowania pod względami technicznymi, ideologicznymi, etc. ale skupię się na czystym bezpieczeństwie oraz praktyczności Open Source.
Pojęcie bezpieczeństwa na tej płaszczyźnie może mieć dwojakie znaczenie, bowiem z jednej strony może ono oznaczać, swoistą, odporność oprogramowania otwartego na wirusy, ataki hackerskie, etc. ale z drugiej strony, oznacza to również jawność oraz czystość kodu źródłowego.
Być może wielu czytelników zadaje sobie teraz pytanie – jaki ma to związek z nami ? Oraz co tak naprawdę to oznacza ?
Postaram się to wyjaśnić na przykładach, by nie wchodzić na grunt ideologiczny, posłużę się przykładem Kuby, Francji oraz komunikatora Skype.

W ostatnimi czasy, można zauważyć tendencję do dyskusji dot. zmiany oprogramowania rządowego w wielu państwach UE oraz Ameryki środkowej i Południowej – w niektórych z tych państw, już podjęto konkretne działania, mające na celu zmianę zmianę oprogramowania. Parlament francuski migruje na Linuxa (dystrybucja Ubuntu), tłumacząc to powodami ekonomicznymi (po prostu wolne oprogramowanie jest tańsze w utrzymaniu i nie ma o wiele mniejsze wymagania sprzętowe a więc, nie trzeba modernizować starych komputerów), wiele brytyjskich miast również zaczęło migrować na linuxa po tym jak okazało się że system spod znaku pingwina, jest o wiele bardziej energooszczędny w porównaniu do Windows !

Kuba, która potwierdziła że wszystkie komputery rządowe do roku 2010 będą obsługiwane przez Linuxa (a konkretnej, przez dystrybucję Gentoo) , tłumaczy to względami bezpieczeństwa. Kod jądra jest otwarty, każdy użytkownik ma do niego dostęp a więc jest bezpieczny i wolny od wszelkiego rodzaju mechanizmów mających na celu szpiegowanie użytkownika komputera(gdyż programiści, zapaleńcy, od razu by to odnaleźli), w tym wypadku władz kubańskich. Jednak już nie ma takiej pewności w przypadku oprogramowania koncernu Microsoft, kod jest zamknięty, społeczność nie ma do niego wglądu, a więc – teoretycznie korporacja z Redmond – może np. w kodzie systemu operacyjnego Windows umieścić narzędzia mające na celu szpiegowanie nas.

Z resztą takie informacje, co jakiś czas się pojawiają, wg. jednej z hipotez – auto aktualizacja, pobiera prywatne dane z ciasteczek przeglądarek, konfigurację profili, etc. oczywiście są to nie potwierdzone informacje, które w oczach zagorzałych zwolenników Windows, mamią się jako fanaberie „lewaków”, użytkowników Linuxa, etc. ale biorąc pod uwagę ostatnie fakty, z których wprost wynika, iż komunikator Skype szpieguje swoich użytkowników, nie można wykluczyć, iż robi to również Microsoft.

Równie dobrze, co udowodnia nam Skype, każdy, zamknięty program, może szpiegować użytkowników → niezależnie jaką pełni on rolę, zadanie, niezależnie od popularności – może to być przeglądarka internetowa, komunikator a równie dobrze, zamknięta forma „cowsay”.

Tylko nadeszła pora , by polskie władze, polski minister informatyzacji, przebudził się i zaczął przeprowadzać uczciwe przetargi (w których nie wiadomo że z góry wygra Microsoft) z równymi szansami, bez otwartej dyskryminacji producentów otwartego oprogramowania (np. Novell).
Jedynym, pozytywnym zjawiskiem jest gwałtowny wzrost komputerów samorządowych z zainstalowanym pakietem OpenOffice, które w znacznym stopniu jest w stanie ograniczyć koszty przeznaczane na oprogramowanie.