Miałem 80gb partycję wolną na dysku komputera stacjonarnego. Gentoo mnie znudziło, Debiana (i debianopodobnych) miałem już dosyć – postanowiłem zainstalować jakąś inną dystrybucję Linux’a. Wybór padł na Fedorą – wprawdzie nie jest ona dla mnie całkiem nowa, swego czasu bawiłem się Fedora Core 1,2 oraz 3. Wtedy nie zachwycił mnie ten projekt, ale od tego czasu minęły już 3, może 4 lata i doszedłem do wniosku że wiele się mogło zmienić. Utwierdzały mnie w tym przekonaniu liczne komentarze zachwytu nad tą dystrybucją oraz wysoka, czwarta, pozycja na distrowatch.org.

Czy się zawiodłem ?
I tak, i nie.

Fedora nie jest systemem przeznaczonym dla każdego – należy włożyć nieco w pracy w dostosowanie tej dystrybucji do własnych potrzeb, szczególnym utrudnieniem mogą być specyficzne gałęzie repozytoriów (tzw. generyczność).
W błędzie są również osoby które uważają, że Fedora jest łatwą, klikaną, dystrybucją – bez konsoli ani rusz. Nie uświadczymy w niej żadnych (dobrze działających) graficznych konfiguratorów – nawet standardowy zarządca paczkami działa przeciętnie.

Z drugiej strony jest stabilna – nic się nie wywala, nic nie spowalnia – wszystko działa, „tip top”. Rzekoma niestabilność jest często powielanym mitem wśród społeczności GNU/Linux – z ręką na sercu przyrzekam, jest bardzo stabilna.

Dzieje się tak mimo włączania do oficjalnych repozytoriów oraz gałęzi systemu świeżych, jeszcze dobrze nie przetestowanych pakietów. Repozytoria są zasobne a paczki często aktualizowane i sprawnie zarządzane. Są dodawane pakiety użytkowników i widać, że developerzy dbają o to.
W dodatku Fedora jest jedną z najbezpieczniejszych dystrybucji. Już zaraz po instalacji. Kapelusik jest pierwszym systemem który domyślnie zawiera program SELinux, która modyfikuje jądro pod względem bezpieczeństwa.

Czy Fedora jest innowacyjną dystrybucją ? Ciężko jest mi orzec – z jednej strony jako pierwszy system użył XEN jako podstawowego monitora maszyn wirtualnych, użył PulseAudio jako serwera dźwięku oraz włączył Compiz domyślnie do systemu. Tak więc aby włączyć trójwymiarowy pulpit wystarczy tylko jedno kliknięcie myszką.

Z drugiej strony, programiści nie włączają i nie tworzą żadnego centrum sterownia systemu (na wzór Yast z OpenSuse czy DrakeConf z Mandrivy) – szczerze mówiąc, nie jest mi to potrzebne do szczęścia, ale w dzisiejszych czasach, dla przeciętnego użytkownika stanowi do fundament wygodnej oraz efektywnej pracy w systemie. W dalszym ciągu utrudniona jest klikana instalacja pakietów

Kolejny mit dotyczy szybkości działania Fedory. Przyjęło się uważać że jest ona znaczenie wolniejsza od innych dystrybucji. Związane ma to być, że domyślnie paczki komplikowane(i optymalizowane) są pod architekturę i386, jednak praktycznie rzecz biorąc jest to nie zauważalne w codziennym użytkowaniu. Mam nawet wrażenie że Firefox uruchamia się szybciej w Fedorze niż Ubuntu.

Elementarne minusy ? Dziwactwa związane z kodekami… system teoretycznie został wyposażony w aplikację, na wzór znanej z Ubuntu, która w razie braku odpowiedniego kodeku do odtworzenia danego pliku multimedialnego, automatycznie taki pobierze. Tylko dlaczego trzeba za to płacić ? No cóż… nie pozostaje nic innego jak ręczna instalacja wszystkich kodeków:

gstreamer-plugins-ugly, gstreamer-plugins-bad, wszystko co jest związane z gstreamer i libdvdcss

Istotnym utrudnieniem może być także głupi błąd występujący w programie Exaile, który powoduje, że można zaimportować do kolekcji utworów zawierających polskie znaki w nazwie lub w nazwie katalogu. Można to prosto naprawić poprzez edycję pliku db.py znajdującego się w katalogu: /usr/lib/exaile/xl/

Należy dodać do niego:

db.text_factory = lambda x: unicode(x, "utf-8", "ignore")
we fragmencie kodu:
try:
db = sqlite.connect(self.db_loc, check_same_thread=False)
except sqlite.OperationalError, e:
raise DBOperationalError(str(e))

Niestety, jest także niezwykle mała społeczność Fedory w Polsce. Dwa fora poświęcone tej dystrybucji są już praktycznie martwe – jedyne co zostaje do poradnik.fedorapl.org oraz anglojęzyczny support.

Od jakiegoś czasu nosiłem się z zamiarem zmiany używanej dystrybucji Linuksa na moim komputerze stacjonarnym. Wahałem się nad powrotem do Slackware lub instalacji Gentoo, gdyż z jednej strony potrzebowałem szybkiej i stabilnej dystrybucji – chociaż z drugiej strony nie chciało mi się wszystkiego, samodzielnie, konfigurować, dlatego zaryzykowałem i zainstalowałem Sabayon Linux.

Sabayon jest włoską dystrybucją Linuxa, którego nazwa pochodzi od popularnego, w tym południowym kraju, deseru i rzeczywiście – porównanie jest najbardziej trafne – Sabayon jest deserem wśród wszystkich dystrybucji Linuxa.

Bazuje ona na Gentoo, dzięki czemu zawdzięcza niesamowitą stabilność, możliwość instalacji oprogramowania z portów oraz szybkość a przy tym, wszystko zostało zautomatyzowane → domyślnie są w systemie instalowane sterowniki dla kart NVIDIA oraz ATI, automatycznie mamy możliwość włączenia kompozycji “Compiz” aż wreszcie, co z punktu wiedzenia lenistwa najważniejsze – w dystrybucji zostały zawarte wszystkie, niezbędne, kodeki multimedialne, system rozpoznaje oraz instaluj, wszystkie, niezbędne sterowniki do posiadanego przez nas sprzętu.

Oczywiście w tej dystrybucji nie uświadczymy wielu graficznych konfiguratów, jak w Ubuntu, Mandrivie, Suse – acz z drugiej storny – poco one komu ? Tutaj wszystko działa, poza tym Sabayon oraz Gentoo mają świetnie przygotowaną dokumentację, więc każdy sobie poradzi.

System domyślnie jest spolszczony, łącznie z instalatorem (ale nie ma polskiego supportu) i jedyne co pozostaje nam to dostostowanie dytstrybucji do polskich warunków, czyli:

• instalacja Kadu
• instalacja myspell-pl (by openoffice sprawdzał polską pisownię

Nie napotkałem żadnych problemów podczas używania dystrybucji →  wszystko działa dobrze i stabilnie i jako ciekawostkę mogę dodać, że dystrybucja jako pierwsza, zawiera w domyślnej instalacji “Wine-doors” oraz jako druga (po Mandrivie) środowisko Metisse.