Co jakiś czas pojawiają się dosyć sprzeczne informacje dotyczące prac przeportowania uTorrent na Mac’a.

Teraz mamy pewność – prace nad uTorrent dla systemu Mac os X posuwają się naprzód ! jedna z wersji prealpha tego programu wyciekła do sieci i każdy może ją pobrać sobie torrentem (np. za pośrednictwem PiratBay).

Jest to to bez wątpienia jest z najlepszych nowin ostatnich tygodni, albowiem uTorrent na MS Windows słynie z bogatych opcji, lekkości oraz szybkości ściągania plików.

Z uwagi na wczesną wersję tego programu, wiele jaszcze nie działa. Z całą jednak pewnością możemy oczekiwać w najbliższych tygodniach pierwszych, publicznych wersji, beta. Jak na razie cechą charakterystyczną uTorrenta zarówno na Mac’a jak i Windows jest niezwykła lekkość i mała zasobożerność.

W zasadzie zużycie pamięci ram podczas używania tego programu nie przekracza 10 mb. Działa także stosunkowo stabilnie oraz w pełni umożliwia wykorzystanie łącza. Naprawdę ściąga się wszystko szybciutko ! ! !

Wiele rzeczy nie działa – pogląd plików, subskrypcje, usuwając torrenta z programu, usuwasz go automatycznie z dysku. Wiadomo jednak, że program jeszcze nie osiągnął swojej pełnej funkcjonalności. To wyłącznie kwestia czasu, nim stanie się on w pełni funkcjonalny.

Myślę jednak że warto potestować.

Mac os X ma jedną nieprzyjemną cechę, która najbardziej kojarzona jest z rodziną systemów MS Windows. Maczek potrafi po jakimś czasie “dostać zadyszki” i nieco zwolnić. Odznacza się to przede wszystkim nieco dłuższym startem systemu, spowolnieniem działania spotlight, oraz wydłużeniem startu nieco cięższych aplikacji.

W przeciwieństwie jednak do Windows, nie potrzeba nam tutaj gigabajtów oprogramowania, nie wiadomo jak zaawansowanych operacji. Wprawdzie Mac to nie Linux, który sam za nas te wszystkie operacje robi (dzięki czemu Linux zawsze działa tak jak działać i działać ma), lecz nie jest to ani skomplikowanie, ani specjalnie czasochłonne. Wystarczy trochę chęci by piękno naszego Maca nie straciło ani joty.

Co nam będzie potrzebne ?

• dostęp do praw administratora (preferencje systemowe)
• OnyX
• AppTrap
• Trochę chęci

1) Zaczynamy

Powinniśmy naszą pracę zacząć od pobrania i zainstalowania wyżej wymienionego oprogramowania.W gestii wyjaśnienia; OnyX jest programem służącym do optymalizacji działania systemu. Usuwa cache, zbędne logi, naprawia prawa dostępu – mówiąc kolokwialnie usuwa syf tworzący się podczas pracy systemu.

AppTrap jest aplikacją przeznaczoną do pełnego usuwania zbędnych aplikacji – albowiem standardowe przesunięcie programu do kosza, nie usuwa całości katalogów i zbędne śmieci pozostają w bibliotekach. AppTrap usuwa je.

Naszą przygodę zaczniemy jednak od uporządkowania katalogu z bibliotekami. W tym celu wchodzimy do katalogu;
/Library/preferences oraz ~/Library/preferences

Z tego katalogu usuwamy wszystkie pliki konfiguracyjne programów, które usuneliśmy lub których nie używamy zbyt często. Pozwala to przyspieszyć start systemu.

Uwaga !: Nie usuwajcie plików konfiguracyjnych Apple ! ! !

2) Naprawa uprawnień

Cechą szczególną Mac’a jest konieczność dbania o poprawnie przypisane uprawnienia do poszczegolnych plików, katalogów. Dzięki temu, system będzie pracował stabilnie, poprawnie. Konsekwencją tego jest konieczność regularnego dbania o uprawnienia.

Można ro robić na wiele sposobów; za pomocą “Narzędzi dyskowych” dostępnych fabrycznie w systemie, bądź dodatkowego oprogramoania (np. OnyX). Generalnie nie to aż takiego znaczenia, jakim programem posługiwać się będziemy, albowiem i tak zostanie wykonana ta sama robota.

Ja osobiście preferuje “Narzędzia dyskowe i tyle”. W tym celu wchodzimy w narzędzia (aplikacja – narzędzia) i wybieramy “Narzędzia dyskowe”.

Wskazujemy dysk z Mac os X i wybieramy opcję “Sprawdź uprawnienia na dysku”. Jeżeli program wykryje jakieś nie prawidłowości, to polecam wybranie opcji “Napraw uprawnienia na dysku” co rozwiąże wszelkie problemy.

Uwaga !; Nieco to może potrwać

Warto się zainteresować również opcją “sprawdź dysk”. Wtedy program wyszuka wszelkich błędów, nieprawidłowości na dysku i postara się je naprawić po przyciśnięciu guzika poniżej.

3) OnyX

Prawdziwy skarb. Najbardziej znany i najbardziej popularny program do optymalizacja Mac’a, naprawy uprawnień.

Programu nie ma co opisywać – polecam co jakiś czas wykonywać opcje z zakładki “automatyka”, czyścić regualnie system a wszystko będzie sprawnie i fajnie działało.

Nic więcej nie jest potrzebne. Ani defragmentacja dysku, żadne programy preciwko różnym plgactwom. Wszystko jest oki.

Jakoś tak się złożyło, że  w przeciągu kilku ostatnich dni, pojawiło się mnóstwo nowych (tak jakby ktoś nie wiedział), czołowych, wręcz niezastąpionych  (:p) programów na Mac’a (nie tylko), włączając w to samą aktualizację Mac OS X 10.5.5

Te najważniejsze to;

1. Adium
2. Open Office (3.0 rc1)
3. iTunes (oraz Quick Time)
4. Front Row
5. VLC
6. no i aktualka systemu

Ad1. Adium;

Przyznam się szczerze, że gdyby nie powiadomienie o nowej wersji, automatyczne pobranie, zainstalowanie, nie domyśliłbym się że jest nowa wersja tego Multikomunikatora. Zapewne poprawiono bezpieczeństwo i stabilność.

Ad2. OpenOffice;

Wersja kandydująca do wydania stabilnego teoretycznie sprawować ma się lepiej (to znaczy stabilniej) od drugiej wersji beta. Stabilniej może jest, jest nowa ikona systemowa (dock, spotlight) etc. ale większych zmian się nie dopatrzyłem. Czy działa stabilnie ?

Już poprzednia wersja Oo.org działała stabilnie, jednakże patrząc subiektywnie również znacznie szybciej. Teraz uruchomienie OpenOffice ponownie trwa wieki i nadal nie uzyskuje takiej płynności jak w środowisku x11.

Mimo wszystko aktualizacja jest konieczna

Ad3. iTunes;

Do Amarok’a mu daleko, ale zmiany poszły w dobrą stronę. Fajny pomysł z okładkami albumów na stronie głównej “muzyki”. Działa stabilnie – gra, sra i działa okey. Cudów nie ma co oczekiwać, aż tak wiele z poziomu uzytkownika się nie zmieniło.

Ad4. Front Row;

Z punktu widzenia przeciętnego użytownika zmiany niezauważalne, lecz faktycznie działa jakby stabilniej.

Ad5. VLC;

Najbardziej popularny odtwarzacz filmów. Multiplatformowy i wspaniały. Bez dodatkowych kodeków odtworzy niemal wszystko, jednak wcale nie taki idealny.

Jeżeli chodzi o linux’a to właśnie tutaj przeszedł największą rewolucję – zmianę języka w którym napisany został jego interfejs (z wxwidgets na qt4 – czyżby próba zagrożenia smplayerowi ?).

Na Mac’a aż takich widocznych zmian nie ma. Główne to dodanie możliwości odtworzenia filmów z youtube, zwiększenie ilości wspieranych formatów oraz uproszczenie preferencji.

Interfejs na Mac’a również się nieco zmienił. Może wyładniał (acz to subiektywne), ale zyskał ociężałości. Mianowicie, poprzednia wersja programu, działała streotypowo płynnie, teraz niestety zwiększenie obrazu czy włączenie trybu pełnego ekranu, przypomina nieco (przez sekundę, może mniej) klatkowanie z gier. Nie jest to zbyt miłe.

Obiecywano rewolucję. Rewolucji nie było, ale na pewno znaczący postęp który ukazuje ogromne wysiłki programistów. Zmierzają one w zdecydowanie dobrą stronę – KDE 4 z wersji na wersje zaczyna przypominać coraz bardziej funkcjonalne środowisko. Przeczhodzi przy tym ogromne zmiany.

Zestawiając najnowszą wersję KDE 4.1 z 4.0 ma się wrażenie, że używa się dwóch różnych środowisk graficznych. Oczywiście, trzeba mieć na względzie, iż pierwsza wersje KDE 4 nie była przeznaczona do użytku domowego, czy dla użytkownika “desktopowego”, jak to się ładnie mówi, lecz i tak wielu (i wiele) z nas używało jej.

Od wydania KDE 4.0, KDE zyskało zupełnie nowe możliwości i opcje, które w znaczący stopniu zwiększają używalność a co najważniejsze, tworzą zupełnie nowe podejście do pulpitu. Bez wątpienia najważniejsze cechy KDE 4.1 można ograniczyć do 2 punktów:

• przywrócenie KDE-PIM
• ustabilizowanie Plasmy (chociaż nadal działa jak chce)

Na pewno również jest znacznie bardziej stabilne. Naprawiono wiele głupich błędów z wersji beta oraz RC (tworząc pzy okazji nowe problemy). Nie oznacza to jednak, że jest “ono stabilne”. Niestety ze smutkiem muszę stwierdzić, iż do codziennej pracy – chyba się nie nadaje.

Jednak co jest najgorsze – nie naprawiono błędu związanego z kartami Nvidia. Oczywiście, nie jest to wina programistów KDE a samej Nvidi, która nie obsługuje w pełni nowego środowiska, tymże jednak, można było coś z tym zrobić.

Dla świętego spokoju – ten wpis nie jest fachową i pełną recenzją (a tym bardziej opisem) środowiska KDE. Jest jedynie zbiorem moich przemyśleń po dobie używania KDE 4.1 (aktualizowanego z KDE 4.1 RC) i raczej jest dla “wtajemniczonych”, którzy orientują się w temacie.

Pracowałem na Kubuntu 8.04, KDE 4.1 zainstalowane z repozytoriów.

Po 7 miesiącach intensywnych prac od wydania 4.0, wydana została wersja 4.1. Jak wspominałem, miała być rewolucja – wyszła ewolucja. Data ta jednak powinna zapisać się na kartach historii oprogramowania. Bez wątpienia jest to ogromny krok milowy w drodze ku nowemu KDE i nowemu sposobowi patrzenia na pulpit (dzięki Plasmie).

Nim jednak przejdę do zachwytów nad nowym KDE, rzucę parę słów goryczy…

1. Nie naprawiono wielu rzeczy (np. puste ikony w Dolphinie, menu, etc)
2. Nie działają klawisze multimedialne w laptopie Acer (kMilo nie chce zadziałać)
3. Jest możliwość instalacji “widgetów” Apple, ale nie działają one…
4. Ogólnie ma się wrażenie, że środowisko działa powolnie
5. Trochę słabe, standardowe oprogramowanie… jak Dragon Player czy Juk.

Dragon Player

Aż dziw zapiera mnie, jak pomyślę sobie że tak słaby program jakim jest Dragon Player stał się domyślną aplikacją do odtwarzania video w KDE 4. Nie twierdzę oczywiście, że sam Dragon nie jest przełomem – korzysta z wielu nowatorskich rozwiązań, które w przyszłości mogą okazać się wspaniałą rzeczą. Jednak znajduje się na zbyt wczesnym stadium rozwoju by użytkownik końcowy mógł to docenić. Jego możliwości w żaden sposób nie dorównują Kaffeine, który był dotychczas domyślnym odtwarzaczem video, szczególnie sprawdzając się w odtwarzaniu filmów DVD.

Dragon nie sprawdzi się nawet jako odtwarzacz divixów – nie obsługuje napisów, posiada skromne opcje konfiguracyjne i niestety – jak na współczesne czasy… odpada – zbyt prosty i zbyt niewygodny. Na szczęście jest Smplayer dla qt4

Juk

KDE zawsze miało ten problem, iż nie miało swojego domyślnego odtwarzacza muzyki(Juk w zamierzchłych czasach), pomimo że królował i króluje Amarok. Juk, to tak naprawdę stary i dojrzały program przepisany z biblioteki qt3 na qt4. Sprawuje się dobrze, działa stabilnie, ładnie – po prostu odtwarza muzykę. Niczego ponad to oczekiwać nie możecie.

Na pewno wraz z pojawieniem się stabilnej wersji Amaroka 2, Juk zostanie poskromiony przez wilka i często nie będzie gościć na biurkach opartych na KDE. Za pewne większość dystrybucji zamieni domyślnego Juk’a na Amarok’a.

Gwenview

Domyślna przeglądarka zdjęć/grafik dla środowiska KDE, zyskała (poza ładną oprawą) całkiem przydatne opcje, które mogą na szybko pomóc nam w edycji grafiki (resize, odwrócenie, etc.). Ciekawą opcją są “miniaturki” na spodzie programu, wyświetlające wszystkie grafiki z danego katalogu – bardzo fajne

Programowi oczywiście brakuje jeszcze kilku funkcji, ale do momentu wydania DigiKam dla KDE4, przez jakiś czas może nam zastąpić ten program. Gwenview to zwykła przeglądarka plików graficznych i nic więcej. Nie spodziewajcie się zaawansowanych funkcji, jak tworzenie kolekcji czy coś. To tylko przeglądarka, na miarę Xee z Mac os X.

Jeżeli chodzi o stabilność działania – nic złego powiedzieć nie mogę.

Dolphin

Dolphin, to nowy, domyślny, menadżer plików dla środowiska KDE 4. Wprawdzie istnieją jego wersje, dla KDE 3.5.x.x to jednak był on głównie projektowany i tworzony o nowym KDE. I co z tego wynikło ?

Całkiem fajny menadżer plików, nieco podobny do Findera. Obsługuje panele (!), dzięki czemu ułatwia on nam nawigację oraz podstawowe operacje na plikach (kopiuj, wklej, etc). Posiada możliwość skonfigurowania paneli bocznych (np. ulubionych katalogów – tj szybkiego dostępu, możliwość nie wyświetlania ich, etc). fajne są opcje tagowania, komentowania czy dodawania specjalnych ikonek (etykiet) na katalogu. Wszystko ładnie – ale cóż… program działa nie stabilnie w przypadku dużych plików. Wystarczy, że najadę na plik nieco większy niż 500 mb i co się dzieje… program się wywala.

Drugim mankamentem są ikony oxygen, które widocznie nie posiadają swoich odpowiedników dla domyślnych katalogów w dystrybucji.

Krunner

Nie ukrywam – poza plasmą, największe wrażenie zrobił na mnie krunner. Często porównywany jest z “spotlight” z Mac os X ? Czy słusznie ?

Chyba tak – obie aplikacje mają podobne działanie – uruchamianie aplikacji, wyszukiwanie ich. Dodatku obie wyszukują zakładek (ulubionych), kontaktów, sesji, zapisanych stron www w folderze tymczasowym (Konqueror).

Jednak krunner, subiektywnie, wygląda znacznie ładniej – lepiej też działa. W dodatku jego opcje możemy rozbudować za pomocą wtyczek, spotlighta już nie.

Kopete

Mój ukochany komunikator wiele się nie zmienił. Trcohę liftingu i wygląda ślicznie. Nowe dymki, powiadomienia niby nie dużo nowego, ale i tak go kochamy

Konqueror

Również nie wiele nowego. Nowy wygląd domyślnej strony, trochę unowocześniony silnik. Działa szybko, sprawnie i wygodnie. Bez wątpienia jedna z najszybszych przeglądarek.

Plasma

Największa nowość w KDE 4. Na pewno także zupełnie nowe podejście do pulpitu – rewolucjonizujące do tej pory ikonowe podejście.

Z jaki linux.org;

Nowy aplet Widoku Folderu wyświetla zawartość dowolnego katalogu na Twoim pulpicie. “Upuść” katalog na odblokowanym pulpicie, aby stworzyć nowy aplet. Możesz nie tylko wyświetlać lokalne foldery, ale również zasoby sieciowe.

Od siebie dodam, że niestety – pomimo wbudowania możliwości instalacji widgetów dla Mac os X (z czego się cholernie cieszyłem) – nie działają one.

Próba podsumowania

Właściwie zamiast skupić się na KDE 4.1 skupiłem się na aplikacjach. Może to i dobrze, bo takie rzeczy jak wygląd są subiektywną miarą. Stabilność – zależna od sprzętu i dystrybucji. Ze swojej strony powiem – działa prawie stabilnie, wygląda ślicznie i jest mi w stanie zastąpić KDE 3.5

Jednym z najczęściej powielanych mitów w świecie oprogramowania jest argument „prostoty” czy „łatwości instalacji” dodatkowych programów w MS Windows czy Mac os X. Jest to jedna z największych bzdur jaką można usłyszeć. Zresztą najczęściej takie „argumenty” padają z ust, czy rąk osób które w życiu nie widziały na oczy Linuxa.

Bo czy może być coś prostszego niż odhaczenie w menadżerze pakietów dowolnej liczby programów, która ma zostać zainstalowana ? Pakiety zostaną pobrane i zainstalowane za jednym razem. Jest to najbardziej wygodne i najszybsze rozwiązanie jakie tylko może być. Można zainstalować wszystko od ręki.

W dodatku nie trzeba spędzać wielu godzin na ręcznym wyszukiwaniu interesujących nas programów (oczywiście wbrew temu co deklarują windowsmaniacy, nie jest to wcale takie proste – orientacyjnie należy wiedzieć jakiego programu się szuka), ściągnięciu ich i zainstalowania ich wszystkich oddzielnie przedzierając się przez niezliczoną ilość kliknięć myszką na „next”. W menadżerze pakietów wystarczy wiedzieć do czego program ma służyć, w zamian dostaniemy ich listę z opisem.

Kiedyś zrobiłem prosty test dotyczący tego ile czasu zajmuje mi dostosowanie do własnych potrzeb Kubuntu 7.04 oraz Windows Vista. Pomijając już kwestię, że w przypadku Kubuntu, otrzymałem z „pudełka” większość niezbędnych aplikacji jak pakiet biurowy, programy do odtwarzania muzyki (AmaroK), video (Kaffeine) czy komunikator internetowy (Kopete).
To łącznie pobranie i zainstalowanie wszystkie zajęło mi na Linuxie około 10 minut (Azureus, Firefox, kodeki, gstreamer, smplayer, kadu, gimp, sterowniki do kart nvidia…), na Windows ponad 3 godziny (OpenOffice, antywirus, czyszczenie rejestru, optymalizacja, firefox, kodeki, komunikator, sterowniki, firewall, gimp, smplayer, foobar…). Jak to się

dzieje ? To zasługa repozytoriów oraz programów do zarządzania pakietami, które w dodatku dbają o stałą aktualizację oprogramowania.Wszystko ogranicza się do kilku kliknięć a nie do aktualizowania każdej aplikacji oddzielnie jak ma to miejsce w MS Windows.

Podobny problem dotyczy Mac os X. Oczywiście instalacja jest znacznie prostsza niż w przypadku Windows, albowiem najczęściej ogranicza się ona tylko do „zamontowania” programu i przeniesienia go do folderu „programy”.Niestety, podobnie jak w przypadku MS Windows, wszystkiego należy wyszukać samemu. Skoro jednak Mac jest Unixem, to dlaczego ma nie mieć repozytoriów ? Dlaczego całego wolnego i darmowego oprogramowania nie dałoby się ściągnąć poprzez taki „macowski” synaptic ?

Ułatwiłoby to zarządzane oprogramowaniem, jego usunięcie, aktualizowanie a tym samym bezpieczeństwo systemu. Ponadto, ułatwiłoby to bez wątpienia życie początkującym użytkownikom Mac’a.

Poniekąd moje pragnienia zostały spełnione. Od jakiegoś czasu rozwija się program; „FreewarePub KidiFree”, którego można porównać – z dużym przymrożeniem oka do linuksowych repozytoriów. Jego celem jest przede wszystkim stworzenie listy i umożliwienie szybkiego pobrania darmowych programów dla Max os X w różnych kategoriach (games, bideos, images, etc.). Oczywiście nie zastąpi ten program repozytoriów, nie dba on o aktualizacje ani o bezpieczeństwo. Nie zmienia to jednak faktu, że dla początkujących użytkowników Mac os X, może okazać się wielce przydatny.

Do tej pory największą bolączką użytkowników komputerów Apple były trudności związane z pakietami biurowymi. Istnieje co prawda Microsoft Office (2008 i 2004) dla tych systemów, jednak pamiętać należy iż jest to program zamknięty, drogi a co najgorsze mający kompletnie w nosie wszelkie standardy, w tym obsługę formatu „.odt” aprobowanego i zalecanego przez Unię Europejską. Konkurencją dla Microsoft Office miał stać się iWork – tani, ale jednak to nie to. No i zamknięty.

Nie ma co się oszukiwać, iż jedyną poważna alternatywę dla Office rodem z Microsoft stanowi OpenOffice.org. Przynajmniej na Windows oraz Linuksa. Sytuacja dla systemów Mac os X, niestety pozostawiała wiele do życzenia. Do czasów wersji 2 OpenOffice oficjalnie nie był w ogóle wydawany na Maca – powstał jedynie jego fork, NeoOffice.

Dopiero od czasów OpenOffice 2 pojawiły się oficjalne wydania tego pakietu na Maca – jednak nie wykorzystywał on interfejsu Aqua a X11, przez co nie komponował się ani wizualnie, ani w obsłudze (np. skróty klawiszowe) z systemem. W dodatku przez zastosowanie systemu X11, OpenOffice.org podczas uruchamiania pakietu, można było spokojnie zrobić sobie kawę. Trwało to wieczność.

Jednak programiści OpenOffice nie próżnowali – szumnie zapowiadali, że wersja oznaczona numerem 3, będzie wykorzystywała interfejs Aqua. Słowa dotrzymali.

Dzisiaj wydana została „beta 2” tego pakietu. Moje pierwsze wrażenia odnośnie niego są mieszane; z jednej strony dzięki natywnemu wykorzystaniu bibliotek Aqua uruchamia się naprawdę szybko (o ile OpenOffice może się uruchamiać szybko) i wygląda zdecydowanie lepiej. Nie oznacza to jednak, że wygląda tak jak powinien wyglądać. W moim subiektywnym odczuciu, ikony na pasku narzędzi powinny zostać wymienione, albowiem nie komponują się one z ogólnym motywem systemowym.

Jeżeli chodzi o stabilność; nie ma co się bać używać wersji beta, pracuje całkowicie stabilnie. Póki co, ani razu jeszcze się nie zawiesiła u mnie, nie wywaliła. Nie sprawia żadnych problemów.

Co na minus ?

Zastanawia mnie czemu, nowy Oo stracił tak na płynności działania ? Wersja pod X11 działała naprawdę płynnie, nie było kłopotów z przemieszczaniem się pomiędzy stronami, czy korektą słów. Niestety, w nowej wersji przewijanie nie jest płynne a na zaproponowane słowo trzeba chwilkę poczekać. Poza tym, wszystko jest dobrze.

Pobierz OpenOffice: http://download.openoffice.org/3.0beta/

Nota techniczna, czyli co nowego w OpenOffice 3:

• nowe “centrum startu”, czyli nic innego jak okienk powitalne Oo umożliwiające wybór rodzaju tworzonego przez nas dokumentu
• zoom na pasku stanu – od tej pory będziemy mogli dowolnie powiększać i zmniejszać wyświetlany obraz

• Ulepszoną funkcjonalność arkusza kalkulacyjnego i dodaną opcję “solver”
• wsparcie dla 1024 kolumn arkusza kalkulacyjnego
• Wsparcie dla otwartego formatu “.odf”
• Wsparcie dla formatów MS Office; “.docx”, “.Xlsx” czy “.Pptx”

Ponadto:

• nowe narzędzie do zarządzania informacjami osobistymi (PIM)
• rozbudowany mechanizm zarządzania rozszerzeniami
• import/eksport dokumentów PDF
• wsparcie technologi Web 2.0 (obsługa blogów, wiki etc.)
• obsługa wielu ekranów przez moduł Impress